Nur kayağından ümit doğar

Ey Azizan, Prof. Dr. Türkân Saylan''ın; “Şeriat Devleti''ni kurmaya yeminli olanlar”dan, başörtüsünün gündemden çıkarılmasından, gericiler tarafından aldatılan ve gaflete kapılan, örtünmek isteyen genç kızlarımızın “başörtüsü mü? Aman evlâdım kıh kıh! cıs cıs!” denerek uyarılması gereğinden bahseden sözlerini acıyla okudum, Siyaset Meydanı''nda, özellikle Hukukçu olan Hanımlar''ın “o mâhiler ki deryâ içredir, deryâyı bilmezler” mısra''ını hatırlatan, Tabii Hukuk''tan ve evlerden ırak sözlerini daha büyük bir acı ve esefle dinledim, bu sebeple özellikle bu bacılarıma hitaben “korkma, sönmez!” başlıklı yazıyı yazdım. Sönmez olan nedir? Bir Şem''a ki Mevla yaka, bir vech ile sönmez! Prof. Dr. Türkân Saylan''ın Anı söyleşi kitabının başlığını beğenmiştim: Güneş umuttan şimdi doğar! Ne var ki şimdi söylediği sözleri okuyunca “heyhât!” diyorum. Şems (Güneş) Yüce Sevgili''nin simgesidir. Sakıngıl Yarin gönlü sırçadır, sımayasın! (Kırmayasın!) /Sırça sındıktan beri bütün olası değil! (Yunus). Şu halde Nûr Kaynağı''ndan yüzünü çeviren kimseye, güneş ışığı erişir mi? İman; Sevgidir, Sevgi; Sevgili''den ümidi kesmemek demektir, gerçek Sevgili''yi bulan Sevgili''den ümidi kesmez. Demek oluyor ki Sevgi''nin ve Ümid''in kaynağı da Sevgili''dir. “Mihr”, “Sevgi” ve “Güneş” anlamındadır. Dünyevi anlamıyla Güneş de Vedûd olan Allah''ın sevgi tecellisinden, iradesinden meydana gelmiştir. Bütün mecazi anlamıyla “güneş”ler, Nûr mazharlarının Nuru da Sevgi ıssı olan Allah''ın Sevgi tecellisindendir. (Nûr ayeti) Bu gerçeği unutan kimse, Güneş''e perde ve pencerelerini (ziyâ-i Şemse bütün deriçelerini- Ahmet Hâşim) kapar da zifirî karanlık odasnda “şulesi âsumâna sığmayacak olan şem''-i cânını” dahi söndürürse, “Güneş umuttan şimdi doğar” cümlesi; bir ayartmadan başka birşey olabilir mi? Bir süre “güneş umuttan şimdi doğar!” boş ümidiyle bekler, sonra “bu sloganı yanlış duymuşum zâhir, herhalde güneş herhangi bir komuttan veya Konut''dan şimdi doğar! olacaktı” diye düşünür, bu da boş çıkınca hırçınlaşıp beyanat verir. Oysa ben Türkân Hanım''ın insani duygulara sahip bir kalbi olduğunu biliyorum. “Ne olurdu filâneleri dost edinmeseydim! (Furkan 25/27) peşimanlığının mazmûnuna mâ-sadak olan bazı dostlarından farklı olarak, Alemdaroğlu''na baş kaldırmasını da bilmişti. İnşaallah “Babası''nın annesi” (ümmü Ebihâ) olan, Yüce Sevgili''nin bu letâfet şâheseri adlandırmasıyla “Meryem-i Kübrâ” makamına işaret edilen, “Babasının can parçası” olan Fâtıma ve Meryem''in safâ nazarıyla, “ne olurdu filâneleri dost edinmeseydim!” sonucundan korunur. Bâz â! Bâz â! Her ân çi hestî, bâz â!.. /İn dergeh-i mâ, dergeh-i novmîdî nîst/ sed bâr eger tevbe şikesti, bâz â!

Ey Azizan, 661 yılının 19 Ramazan gecesinde, Yüce Sevgili''nin Güneşi''nden Nûrunu alan ve bu sebeple “Ay”la simgelenen Emir-ul- mü''minin''e su-i kasd edilmiş idi. “Darbe”ye maruz kalınca, mübarek dudaklarından bir sevinç çığlığı koptu: Kâbe''nin Rabbine and olsun, yüce bir mükâfâta, Şehadetin yüce mertebesine eriştim! Bugün; gündem nakaratına kuru yaprak gibi tabi olmayıp hiç değilse bir kez Necef-i Eşref''deki makamına ve Ravza-i Mutahhara''ya, Bakı'' Kabristanı''ndaki makamlara, Seyyid-uş Şuhedâ''ya, Fâtıma''ya, bütün Ehl-i Beyt imamlarına sevgi ve bağlılığımızı arz edelim. Necef-i Eşref''in, Kerbelâ-i Muallâ''nın Kâzımeyn''in, Sâmıra''nın yollarında dolaşan “Karanlık çocuklarının” bu kez de Garib İmam''ın Meşhedi''ne ve Kum''un Mâ''sûmesi Fâtıma''nın makamına göz diktiklerini düşünelim. Ardından Suudi Arabistan petrollerine sıra gelecektir. Irak halkı Saddam''ın zulmüne boyun eğme zilletini seçmese idi, bugün daha vahim bir zillete maruz kalmazdı. Zillet''den izzet''e geçiş de ancak Sevgi=İman=ümit ile olur. Zillet; mü''minlere sârî olmaz. Âl-i Alî Irak''a kadar kahraman gelir / Zencîr içinde Şâm''a dahi kahraman gider!

Zâlimlerin âkıbeti de bellidir: zalim bekaa umarsa da ergeç yaman gider.

Ne zaman? insanlık adalete, Sevgi''ye susadıkları zaman! Ramazan''da, Kadir Gecesi''nde insanlığa Kur''an-i Kerim verildi. O zamanın insanlığı bu ni''metin kadrini bilmedikleri için, 661 yılının 21 Ramazan gecesinde, bugünkü hesabımızla 20 Ramazan güneşin batışından 21 Ramazan günü doğuşuna kadar olan gecede de anlamlı bir işaretle : “Ben Kur''an-i Nâtıkım!” diyen Emir-ul- Mü''minin irtihâl etti. Bu gecenin Kadir Gecesi olduğuna dair güçlü rivayetler de vardır. İnsanlık ne zaman zilletten bezecek ve Sevgi''ye susayacaktır? Kimbilir? Belki yarın, belki yarından da yakın?

Biz bu ilahi vaadi hiçbir ırkçılık ve üstün ırk transformatörüne bağlamaya yeltenmiyoruz. Buna yeltenenler nihayet anlamaya çalışsınlar ki önce tahrif edip sonra kendilerini kandırma vesilesi kıldıkları sahte metinlerden ne güneş doğar, ne ümîd! Allah zalimin ve zulmün hiçbir türünü sevmez ve mübarek kılmaz. Sonunda zalimin sarayı duvarında mahkümiyet fermanı belirir: Mene, Tekel, Feres (Parsîn)!= Sonun yakındır ve belirlidir, kadrin çok düşük ve âkıbeti mukadderdir! (Daniel, 5/25-28)

Kur''an-ı Kerim''de karşılığı Şuârâ suresi, 26/227 dedir: Zalimler, nasıl bir inkılâb ile nasıl bir dönüşüme uğrayacaklarını görecek, bileceklerdir. Dialog''da bunları ele alalım, yoksa “aman ne iyi, Bush müslümanlara iftar vermiş!” sohbetlerinin hiçbir yararı yoktur, zararı vardır.