Ben şahidim, 37 şahit daha lazım

Muhalif de muhafazakardır. Muhalifler, imza attıkları bildirilere, besmele gibi hep aynı cümleyle başlarlar: "Biz aşağıda isim ve imzaları bulunanlar".

Hani sanatçı "doğası gereği" (!) hep muhalif, hep yaratıcı idi?

Hakkında en az düşündüğümüz şeyler, hakkında en çok konuştuğumuz şeylerdir. Bu yüzden Tanrı da, doğa da, demokrasi de, devrim de gizemli kavramlardır. Bütün bunlar, bilginin değil duyguların konusudur.

"Solculuk bir duygudur", birikimi de "kantin kültürü"dür desek, aşağıladığımız zannedilir. O zaman, adaleti şöyle tesis edelim: "İslamcılık da bir duygudur."

Ortasını da şöyle buluruz: Bu memleketin aydını, en asil duyguların insanıdır!

Köylü Tanrısına şeksiz şüphesiz inanırken [sadece ilmi olanlar iman eder (emin olur)], şehirli de doğaya, "doğası gereği" inanır. "Doğası gereği": Yani, "içgüdü" gibi kaderin bilimcesi.

Yıllardır köylülerle eğlenmekten sıkılmadınız mı? Biraz eğlenmek istiyorsanız, "doğası gereği" deyimini kullanmaya doyamayan şehirlilere, "doğa nedir" sorusunu yöneltin de şenlik başlasın.

Bir insanın gerçekten kim olduğunu öğrenmek için, zor zamanlarda yaptıklarına/yazdıklarına bakmak gerektiği doğruysa eğer, artık doğrusunu söylemeliyiz: "Aşağıda" isim ve imzaları olanlar ile, "yukarıda" isim ve imzaları olanlar arasında, zannettiğiniz gibi, bir zihniyet farkı yoktur. Görgü, kültür, eğitim farkı olsa bile...

Teori ile fikir arasındaki farkı bile öğrenmeden profesör olunabilen bir ülkede, bir teoriyi tartışmamız, bir bilgi üretmemiz, bir fikre sahip olmamız ziyadesiyle zordur. Olsa olsa, imansız (emin olamayan) inançlılar olabiliriz. İnanç denilince de, akla sadece dinler gelmesin. Bilimsel düşünemeyen, ama "bilime inananlar" da hatırlansın. "Devrime inanmak" örneğinde olduğu gibi, inançların katılığı, imanın hafifliği yüzündendir.

Bu yüzden, kolay olan yolda "en asil duyguların insanı" olarak, tercümeleri oradan oraya nakledersiniz. Sadece zannedersiniz, inanırsınız, ama emin olamazsınız. Belediye başkanı internetteki yalan haberi gerçek zannederken, muhalif de Taksim"de devrim olduğunu zannediyordu.

Literatürde yeri olan, ama doğada kendisine pek yer bulamayan, bu yüzden de daha çok "bilime inananlar"ın dilinde yaşayabilen "evrim teorisi", kapağını bulmakta zorlanmamıştır: "Yaratılış teorisi". Tencere-kapak hikayesi...

Evrim kelimesini silip yerine yaratılış yazınca oluyor değil mi? Dürüst olalım... Dürüst olmadan, doğru-dürüst bir şey yapılamaz. Çok detaylı şeyler yapılabilir ama, örümceğin yuva yapması gibi.

Bilimsel bilgi üreteceksek, o tezgahtaki araçları/kavramları (terminolojiyi) kullanmak zorundayız. O dükkanda, ne dışarıya "takım" verilir, ne de alınır. Yaratılışın inancı, kavramı ve fikri vardır, ama teorisi yoktur. Eğer yaratılış teorisi varsa, bu teoriyi geliştiren bilimadamı kimdir, bu teoriyi geliştirirken hangi evrelerden geçmiştir? Komşusunu kıskanan ev kadınları gibi, "komşunun evrim teorisi var, bizim de yaratılış teorimiz olsun" diyenlerdenseniz, sizinle baş edemeyiz, kavgadan kaçmak için halinizi soralım ve geçelim: "Günün nasıl geçti hayatım?"

Terminolojiye boğmadan, yalın bir dille de izah edilebilir: Evrim teorisi, bir tanrıyı inkar etmek için, milyarlarca tanrı yaratma meşgalesinin bilimsel adıdır. Çok tanrılı dinlerin en sonuncusudur. Tanrının olmadığını ispat etmeye çalışırken, doğadaki her şeyi tanrı yapan, her bir şeye boyunu aşan tanrısal özellikler (evreni kuşatan bilgi, bilinç ve güç) veren bilimsel bir inançtır.

Gördüğünüz gibi (!) desem, gerçekçi olmayacak, ikimiz de göremediğinizi biliyoruz. Öyleyse halden anlayıp örneği değiştirelim. Lucas Belvaux"nun geçen sene çektiği, "38 Şahit" adını taşıyan film, bu satırların yazarının gösteremediği şeyi gösteriyor.

Fransa"nın bir sahil şehrinde, bir kadın gece yarısı vahşi bir cinayete kurban gider. (Gördüğünüz gibi, "kadına şiddet" sadece doğunun sorunu değil. Önyargılı davranmayayım, Fransızların kadın şiddetine nasıl tepki verdiğini birlikte görelim.) Saldırıya uğrayan kadıncağız, dakikalarca çığlıklarıyla inletse de sokağı, bu bir işe yaramaz. Kimse telefonu eline almaz. Ne ambulans gelir, ne de polis. Kadın, son nefesini kaldırımda verir. Sokaktaki 38 daireden hiç kimse ne çığlık duymuş, ne de bir şey görmüştür.

Komşulardan sadece biri, vicdan azabına dayanamayarak, uykusuz gecelerden sonra karakola gider, yalan söylediğini, ifadesini değiştirmek istediğini söyler. Onun ifadesiyle, cinayet kadar kötü gerçek ortaya çıkar. Bütün komşular yalan söylemiştir. Yeni ifadelerle, polis umutlanır, katili bulma ihtimali artmıştır. Bu heyecan, savcının odasında, sosyoloji bilimini geçemez, dosya kapanır. Savcı, kısa bir sosyoloji dersi vererek, "herkes"i yalancı, korkak, bencil gösterecek bu davayı açamayacağını, bunun "kamu yararı"na olmayacağını söyler: "Aslında herkes korkaktır ve kimsenin birbirinden farkı yoktur."

Ey Avrupalıların çok farklı olduğunu zannedenler, bunu biz söyleyince inanmıyorsunuz, belki bu filmi seyrettikten sonra, bunu gösteren, söyleyen ve söylettiren Fransızlara inanırsınız?

İşte o zaman, diğer 37 şahit ortaya çıkınca, emperyalizmden daha tehlikeli olan self-oryantalizm davasını açabiliriz. Hepimiz korkak ve birbirimizden farksız olabiliriz, ama en azından bir tesellimiz olur: Kendi bedenimizde, kendi topraklarımızda işgalci olmadığımız, self-oryantalizm yapmadığımız için...