Köle, sahibinden kurtulsa da "sahibi gibi" yaşamaktan kurtulamaz.

Kölenin sahibi, aynı zamanda onun özgürlük tanımının da sahibidir. Özgürlük hakkında konuşurken kendini kaybedenler, çoğu kez çözümü iktidara ve efendilere muhalif olmakta bulurlar.

İktidarın insanı değiştirdiğini tekrar eder dururlar, ama niçin böyle değiştirdiğine basmakalıp cevaplar verir, iktidarı bütün kötülüklerin anası ilan eder, uyurlar.

Ötekileştirmeye karşıdırlar, ama iktidarı ötekileştirirler, günleri gece, geceleri ziyan ederler.

Gecenin karanlığında görünmeyen gerçek, özgürleşmemize yardım edebilir: Her köle bir gün "sahibi gibi" özgür olmayı hayal ederken, sahibi şekillendirir onun özgürlük anlayışını.

Zincirlerden kurtulmak, özgürlük yolunda sadece bir merhaledir, geride kalan ise daha büyük bir mesafedir.

Gün gelir, zulüm gören kişi zincirlerinden kurtulur, ama bu defa kendisine eziyet edenlerin eseri olan, özgürlüğün kölesi olmaktan kurtulamaz.

Herkes gibi sürünün bir parçası olmadığını, özgürlüğünü alın teriyle kazandığını iddia edenlerin pek çoğunun, başkalarına ''köle gibi'' davranması, kendisi gibi olmayanları aşağılaması çelişki değildir.

İnsanın kendisine yapılmasını istemediği şeyleri, başkasına yapması çelişkidir, gayri-ahlakidir, diyenlerin bir türlü içinden çıkamadığı çukur büyüktür. Mazlum olmak, insanı ahlak sahibi yapmaz. Zincirlerinden kurtulmak, insanı serbest bırakır, özgür yapmaz.

Özgürlüğünü kazandığını iddia eden kişilerin özgürlük anlayışında ahlak yoktu ki, çelişkiden bahsedelim.

Çelişkilerin vatanı olan bu ''ahlaksız özgürlük'', efendilerinin eseridir.

Efendisinin olur olmaz her vesileyle kölesini azarlaması gibi, bir-iki örnekle bizi aptal yerine koyan, bizi deli sanan, bize yukarıdan bakan bilimadamı, sanatçı veya aydınların özgürlükten anladığı, kurtuluş savaşı verdikleri eski sahiplerinin özgürlüğünden anladıkları kadardır.

Bir padişahın her istediğini yapabildiğini sanırlar…

Padişahlardan kurtulmuşlardır, ama ''padişah gibi'' liderleri savunmaktan kurtulamamışlardır.

İslam''dan kurtulmuşlardır, ama ''din gibi'' ideolojilere bağlanmaktan kurtulamamışlardır. Peygamberlerden kurtulmuşlardır, ama ''peygamber gibi'' filozoflara inanmaktan kurtulamamışlardır. Cennet ve cehennemden kurtulmuşlardır, ama bir kısmı ''cennet gibi'' ütopyalara inanmaktan, diğer kısmı ''cehennem gibi'' savaşları savunmaktan kurtulamamışlardır.

Din savaşlarından kurtulmuşlardır, ama ''din gibi'' ırkları için savaşmaktan kurtulamamışlardır.

Tanrıdan kurtulmuşlardır, ama ''tanrı gibi'' davranmaktan kurtulamamışlardır. Tanrıyı narsist olmakla eleştirmişlerdir, ama narsisizmden kurtulamamışlardır.

Narsisizm, Tanrı''yı yendikleri (!) savaştan elde ettikleri ganimettir.

O ganimetten kendilerine yeni bir dünya kurmuşlardır: Hümanizm adı altında insanoğlunun kendisini aşırı beğenmesini, gözünün kendisinden başka bir şeyi görmemesini, doğanın insanın kölesi olduğu fikrini meşrulaştırmışlardır. Özgürlükten anladıkları, efendileri gibi yaşamak olduğu için, böyle davranmalarında bir çelişki yoktur, aksine tutarlılık vardır. Köleliklerinin sebebi, özgürlüklerinin müsebbibidir. Köleler ve zincirler, kanaat önderleri ve kavramlar zamanla değişse de, kast sistemi yenilenerek varolmaya devam etmektedir.

Yirminci yüzyılın ağır ve acı tecrübelerinden sonra, ahlak ihtiyacından bahsetmek kaçınılmaz olduğunda, meydan, dini işe karıştırmadan da bir ahlak inşa etmenin mümkün olduğuna ''inananlar'' tarafından doldurulmaktadır. Dinsiz bir ahlakın mümkün olabileceğine ''inananlar''ın da her şeyden çok kıssalara/hikâyelere ihtiyacı vardır. Sahtekâr dindarların hikâyelerine karşılık ahlaklı ateistlerin varlığı, zalim dindarlara karşılık merhametli laiklerin gerçek hikâyeleri, her zaman el altındadır, kullanışlıdır, ikna edicidir.

İslamsız bir ahlakın mümkün olabileceğini iddia eden kişilerin bilgileri/zincirleri İslam''ın kaynaklarına ulaşmaya yetmediği için olsa gerek, Akdeniz''e inmek ve bu topraklardaki birikimi ''güncellemek'', Son Peygamber''in ahlak hakkındaki sözünü öğrenmek, uzak, en uzaktır:

"Ben ancak güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim."

Ahlak tartışmalarında, gözden kaçan nokta: Son Peygamber "tamamlamak"tan bahsetmektedir. İnsanoğlunda varolan ahlakı tamamlamaktan…

Dindar olmayanlarda ahlakın varolduğunu, pek tabiî ki bunun mümkün olduğunu, ama eksik olduğunu vurgulayan, bizatihi İslam peygamberidir. Ahlak, özgürlüğün eksik parçasıdır, mütemmim cüzüdür, Mostar gibi ''hilal'' köprüleri ayakta tutan kilit taşıdır. Osmanlı''dan sonra Balkanlarda köle muamelesi gördükleri yetmezmiş gibi, yazdıkları yüzünden hapishaneye atılsa da köleleşmeyen, yani kendisini hapse atanlar gibi düşünmeyen, kendi özgürlük tanımını kendisi yapan, özgürlüğü (anlamını) kendisini esir edenlerden almayan, o son Osmanlı''nın hapishane notlarındaki bir cümle, yorulmuş bir kuşun kendisini rüzgâra emanet etmesi gibi, tarihe emanet edilmiştir.

Güneşin altında, özgürlüğünü satın almış değil hak etmiş bir adamın sayfalara bıraktığı emanetidir:

"Ey özgürlük, senin adın İslam''dır!"

İslam''ın ilk şartının özgürlük olduğunu bilmeyen, bunu slogan sanmakta özgürdür…