Depreme ağıt

Geçen haftaya kadar zihnimde salına salına dolaşan kelimeler, bu hafta ortalıkta yok. Nasıl yazsam, nasıl başlasam bilmiyor. Bilgisayarın önünde kıvranmaktayım şu an. Şehirler kokuyor az ilerimde. Adapazarı, İzmir, Gölcük, Yalova ceset kokuyor. Tanıdığım şehirler, sevdiğim şehirler, sevdiklerimin şehirleri bir harabe şimdi. Adapazarı mesela, Lanetli Sınıf''ın ilk imzalarının atıldığı şehir şu an çaresiz insanların kenti oluverdi bir anda. 2 ay önce gitmiştim en son ve o dost sıcaklığıyla, insan sıcaklığıyla bağrına basmıştı beni. Sabaha kadar konuşmuştuk yine dostlarla, gençlerle, ruhu gençlerle... Nerdeler acaba şimdi. Lanetli Sınıf kitabını, o hafta çıkmış "Ben Seni Unutmak İçin Sevmedim" başlıklı yazımızla birlikte imzalatan liseli kız nerde acaba? Necati Mert abimiz hayatta mı? Sait Faik Abasıyanık Sanat Merkezi''ne doluşan genç yüzler karardı mı? Çark Mesiresi''nde sohbet çevirdiğimiz dostlara ne oldu? Zapdiye dönemlerinde yaptığımız bir sohbetin çıkışında elime dünyanın en güzel hediyelerinden birini tutuşturan, bana kendi elleriyle üzerine ayetler işlediği iki adet su bardağı veren yaşlı amcayı hatırlıyorum durmadan. Yine bardaklara ayetler işleyip Adapazarı''na yolu düşen yazarlara, sanatçılara verebilecek mi? Hızlı hızlı yüzler geçiyor gözümün önünden. Ölüme mi koşuyorlar ne? Neden bu acele? Geçen Ramazan iftar çorbasına kaşık salladığımız insanlar, belleğimde öylece kalmış ve kaşıklarını görüyorum, bıyıklarını görüyorum, dualarını görüyorum, şükürlerini görüyorum; içim kanıyor. Zihnim karışık. İbrahim Çolak''tan haber alıyorum; durumu iyiymiş. Zühre iyiymiş, Affan iyiymiş, Ruşen iyiymiş. Küçük bir iç rahatlığı molası bu. Deprem hatıralarımı yıkıyor durmadan dinlenmeden. Adapazarı kokuyor ve kokuyorum ben burada. Mehmet Tekke, kefen dağıtıldığını anlatıyor Müftülük binasının önünde ve ben kefen dağıtan bir yazıdan başka birşey yapamıyorum. Rabbim, bize sabır! Rabbim sabır insanlara!

Ya Yalova? Seher-Ali Fuat çiftine birşey oldu mu? Ne alemdeler? Gölcüklü arkadaşlarımı ve onların ailelerini hatırlıyorum ansızın. Bursa''yı ilk gördüğüm günü ve Ulu Camii''de kıldığım sabah namazını. Deprem o namaz anını da sallamış olmalı ki, Bursa''ya ait birşeyler kanıyor içimde. İzmit''te konaklıyor zihnimin trenleri. Küçük bir mola anının çengeline yüzlerce hatıra asıyorum. Okuyuculara Yeni Şafak gazetesinin anlattığımız bir Ramazan gecesi duruyor mesela hemen elimi uzatabileceğim kadar yakında. Fakat uzatamıyorum elimi. Bir anafor, bir girdap, çekip alıyor İzmit gecelerini. Ne varsa ordan kalan anılarımda, bir bir kokuyor. Bir bir kokuyor Lanetli Sınıf yazıları ve onların yazarı gibi görünen adam bütün enkazların altında kokuyor. Rabbim, bu kokuyu al içimizden! Rabbim, bizi incitme!

Altımdaki toprak sallanıyor durmadan. Yeryüzü bu kadar oynak olmamıştı benim için. Ve bastığım yerlere amansızca güvenmiştim hep. Şimdi ihanet ediyor dünya adımlarıma. Oturduğum yerde sağlam değilim. Ve bir kez daha şahit oluyorum ilahi dengeye. Hiçbirşey değil bizim hayatımız içinde Allah korkusu dolaşmıyorsa. Deprem ne ki? Asıl deprem ruhlarımızda geziniyor şu an ve dağlar patlıyor, topraklar yarılıyor bedenimizde. Rabbim, işte bu depremi tut içimizde! Rabbim başka depremler verme!