Bir siyaset adamına sayın demeli midir?

Bir siyaset adamına sayın dememiz ancak ona iğneleyici bir sıfat yakıştırmak istediğimiz zamanlarda yakışık alır. Meselâ şimdiki ABD başkanından bahsederken "Sayın Bill Clinton" derseniz, bu zatın adının önüne "sayın" sıfatını ilâve etmenizin protokolün gereğine uymaktan ziyade bir sebebi olduğunu ihsas ettirmiş olursunuz. Kurduğunuz cümledeki "Sayın Clinton" insanlara ya Monika Levinski''yi hatırlatmaya veya Pentagon''la Beyaz Saray sırasındaki meşkûk ilişkiyi düşündürmeye yarayacaktır. Hangi siyasetçiye sayın diyecek olur iseniz onu saygınlığı haketme konusunda şüpheli bir konuma düşürmüş olursunuz. Yani birisi "Sayın Miloseviç", "Sayın Saddam" dediyse kendini asla küçültme eğilimi taşımadığını, bilâkis andığı bu isimlerin işgal ettikleri makamı küçümseyecek kadar kendinden emin olduğunu dışa vurmuş sayılır.

Nasıl yaşayan siyaset adamlarına sayın denildiğinde onların ciddiyetine gölge düşerse, ölmüş siyaset adamlarına sayın demeye kalkışıldığında da konuşan kimse ciddiye alınmaz hale düşer. Sayın Hamurabi, Sayın Napolyon Bonapart, Sayın Benito Mussolini diye konuşan bir kimseyi saçmaladığının farkına varamayan zavallılar arasına derhal katıveririz. Eğlenceyi azamiye çıkarmak istiyorsak 18 Nisan seçimlerine katılan bütün adaylara "sayın" diyerek işi bağlamamız gerekiyor. Bir adım sonra Türkiye''nin yöneten kesimi haline gelecek bu zevata nasıl hitap edeceğiz? Onlara iktisadi ve mali geleceğini kendi kafasınca teminata bağlamaktan başka üstün değerden habersiz sayın adaylar, toplum içinde adamdan sayılmanın yolunu sapına yapıştığı siyasetten, geçirmeye çabalayan sayın adaylar, dünya ve memleket meselelerinden anlamadığını kanıtlamak suretiyle marifet gösterme başarısına ermiş sayın adaylar, çapulculuğun bir meslek haline gelmesi yolunda cansiperane gayret gösteren sayın adaylar, hakikate uzak durmayı ve insanları hakikatten uzak tutmayı sarsılmaz düstur edilmiş sayın adaylar mı diyeceğiz? Yoksa onlara bir kez sayın dedik mi, artık kimseye sayın diyemez hale mi gireceğiz?

Apaçık görülüyor ki sayın ve siyasetçi kelimeleri birbiriyle uyum kuramayan iki kelime. Öyleyse ne yapalım? Sayını mı kendi haline bırakalım, yoksa siyasetçiyi mi? Kendi payıma ben sayınlaşma, daha doğrusu saygınlaşma kapasitesi sıfıra indirgenmiş olan siyasetin ve siyasetçinin bir yazıya konu edilmesinin bile insanı yıprattığı görüşündeyim. Dolayısıyla sonuna yaklaştığımız bu yazı da yıpratıcı bir yazı olmaktan kurtulamamıştır. Oysa siyaset alanındaki her faaliyetin kişiliğimizin gelişmesinde ve giderek itikadî çerçevemizin pekişmesinde bir yeri olmasını gözetmemiz esas olmalıydı. Olmadı. Olduramadık. Kabahatimiz büyüktür.