Kimler kumda oynuyor?

Bir ülkenin, bir devletin, bir milletin kültürel bakımdan "benim" dediği ne kadar çok şeyi varsa o ülkenin, o devletin, o milletin büyük oyundaki kozları o kadar çok ve güçlüdür.

Biz Türkler büyük oyunun farkına varmamakta ısrar ederek, dolayısıyla o oyunu kazanmak için gerekli kozları ele geçirme çabasından imtina ederek siyasetin gevezeliğine dalmaktan rahatsızlık duymuyoruz. Sonuçta birileri bizlere "kumda oyna, çöp batmasın" dediğinde; gidip paşa paşa başkalarının bizim için güvenli addettiği alanda oyalanmayı kabulleniyoruz. Vakıa siyaset yasakları ve siyasi mahkumiyetler vesilesiyle gözlerden saklanamayacak ölçüde tebarüz ettiği halde, olan biteni göremiyoruz. Çünkü bir kez asıl sahada değil de kumda oynamaya razı olmuşuz.

Büyük oyun beynelmilel büyük sermaye ile millet varlığı arasında oynanmaktadır. Bunlardan birincisi ikincisini tarihten silmek gayesiyle 1944 yılında harekete geçmiş ve günümüze gelinceye kadar güttüğü iddianın galebe çalması yolunda hatırı sayılır bir mesafe kat etmiştir. Millet varlığı dediğimiz zaman herhangi bir milletin (bu arada Türk milletinin) varlığını kastetmiş olmuyoruz. Bütün milletlerin (bu arada Amerikan milletinin de) varlığı beynelmilel büyük sermayenin mutlak egemenliği karşısında bir engel teşkil etmektedir. Neden diye soranlara şu cevabı verebiliriz: Millî menfaat kavramı para ile ölçülebilir değerlere indirgendiğinde beynelmilel sermayenin akış yollarında barajlar kurmayı öngörmekte, ve eğer millî menfaat kavramı para ile ölçülemeyen değerleri kapsar mahiyette anlaşılırsa beynelmilel sermayenin sosyal iletkenliğini imkânsız kılacak yalıtım alanlarının doğmasına yol açmaktadır. Başka bir deyişle, kendini korumayı başarmış bir millet varlığı refah konusunda yoğunlaştığı taktirde beynelmilel sermayenin başına kalp rahatsızlığı gibi bir paylaşım derdi açacak; aynı millet varlığı kültürel bir yükselişe "kilitlenirse(!)" beynelmilel sermayenin global mer''iyyeti, yani mesele çözdüğü yolunda kısa zamanda türettiği efsane son bulacaktır.

Türkiye''nin bu büyük oyunda kendine yer açabilmesi ancak kültürel kurumlarını pekiştirebilmesi sayesinde olabilir. Bir ülkenin, bir devletin, bir milletin kültürel bakımdan "benim" dediği ne kadar çok şeyi varsa o ülkenin, o devletin, o milletin büyük oyundaki kozları o kadar çok ve güçlüdür. Oysa ülkemizde en dolambaçlı meseleler dil ve din başta gelmek üzere kültürel meselelerdir. Kültür alanında Türkiye bir hercümerç halinde. Ülkede ne varsa, devlet katında ne geçerliyse, millî vasıf olarak neler tefrik edilebilirse bunların neredeyse hiçbiri "bizim" değil. Bu durumun daha korkunç tarafı şu ki kurulan düzenek sayesinde bizimmiş gibi vâzedilen husus ve unsurlar ancak beynelmilel sermayenin dümen suyundan gidildiğinde ifade gücüne kavuşabiliyor. Hepimiz kumda oynuyoruz.