91 yıl evvel

İmparatorluğumuz parçalandı. Savaştığımız cephelerde galibiyet kazansak da "''sayılmaz"'' denildi. Sınırlarımız olabilecek en dar alana çekildi. Ailelerimiz, akrabalarımız, farklı devletlerin sınır çizgilerinin içinde bırakıldıklarından yabancı sayıldılar. Yakın zamana kadar küffarın korkulu rüyası idik. İmparatorluğumuzu bölüşürlerken başarılarına kendileri bile inanamadılar.

Halkımız varını yoğunu dört bir yandan saldıran düşmanla mücadeleye sarf etmişti. Yiyecek ekmeği, giyecek urbası yoktu. Erkeklerini savaşlarda kaybetmişlerdi. Acıların üzerine yeniden bir hayat inşa etmek zorundaydılar.

Cumhuriyet ilan edildi. İslam kardeşliği(ümmet), yerini ulus birliğine bıraktı. Geçmiş arkada kaldı. Sırtımızı yere getiren gücün teknolojisine, çağdaş yaşantısına, siyasî müesseselerine, içtimaî hayatına yöneldik. Bu yönelişin adıydı Cumhuriyet. Anayasamızı Kur"an menşeli olmaktan çıkarttık. Hristiyan dünyasını referans aldık. Bilhassa evlenme, boşanma, miras hukukumuz medenileşti(!). Kılık kıyafetimize ayar çekildi. İslam dünyası ile asırlar boyu sürdürdüğümüz ortaklığımızı noktaladık. Takvimimizi, tatil günlerimizi, ölçü ve tartı birimlerimizi sırtımızı yere getiren Hristiyan dünyasına uyumlu hale getirdik. Çağdaş uygarlık seviyesine ulaşabilmek adına, batının bizim için hayal bile edemeyeceği merhaleleri çabucak kat edebildik.

İslam birliğini muhafaza eden Hilafet makamını lağvettik. İslam coğrafyası ile bağlarımızı koparttık. Harflerimizi değiştirdik. Latin alfabesi bizi yeni hedefimize daha kestirmeden götürebilirdi. Onların harfleriyle, dilleriyle eğitim yapacaktık.

İngilizler bizzat memleketimin başında olsa, bu halkın asla boyun eğmeyeceği çağdaş uygarlık uygulamalarını cumhuriyet nezaretinde yaptırabildi. Pek çok başlar gitse de kalanlar kabullendiler. Türkçe ezanı, Kur"an eğitiminin yasaklanmasını, camilerin kapatılmasını, kız çocuklarının başlarını açmadan okuyamayacaklarını, çalışamayacaklarını, sosyal hayatta bir yerleri olamayacağını kabullendiler. Arap"ın, Kürt"ün asırlar sonra düşmanımız(!) olduğunu anladık. Yeni müttefiklerimiz batı dünyası idi. Dinimiz, dilimiz aynı olmasa da asırlardır Hilal-Haç kavgası vermiş olsak da dostlarımız artık onlardı.

Siyasal alanda cumhuriyete geçiş yıllarca sağlanamadı. Evet, ilan edilmişti. Ama sıkıntıları vardı. Halkın iradesini yansıtamıyordu. Tek parti ve tek adam dönemi sarf edilen çabalara rağmen bir türlü terk edilemiyordu. Halk henüz kendini yönetebilecek donanımlara sahip değildi. Yanlış tercihlerde bulunuyordu. İlk çok partili hayata geçiş denemesi, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, "''padişah taraftarlarının teveccühüne uğradı"'' gerekçesiyle kapatıldı. Halk hala padişahını istiyordu. Medenî dünyaya uyum süreci yavaş işliyordu. Kendisi için neyin iyi neyin kötü olduğunu bu millet bilmiyordu. Bunu öğrenmeden çok partili bir hayata geçilemezdi.

On yıllar geçtikten sonra, ilan edilen cumhuriyetin siyasi yapıları teşekkül ettirilmeye çalışıldı. İlk denemede halk hala demokrasiden cumhuriyetten bir şey anlamadığını gösterdi. Oyları ile cumhuriyetin kurucu kadrolarına tercih ettikleri başbakanları ve bazı bakanları askeri darbe ile asıldı. Partileri kapatıldı. Taraftarları hapsedildi, sindirildi.

.....

Derken günümüze geldik. İlk defa bu halk Cumhurbaşkanını kendisi seçti. Cumhuriyet ve demokrasinin mekanizmaları işletilmeye başlatıldı. Demokrasi çatısı altındaki ucube olan yapılar, varlıklarını ve saltanatlarını sürdürebilmek için kılıçlarını kuşandılar. Ve ilk defa oyunları bozuldu. Halk geçmişte defalarca düştüğü bu tuzağı fark etti. Sokaklara dökülmedi. Kardeşine kurşun sıkmadı.

Gerçek dostlarımıza, İslam ümmetine, asırlardır birlikte yaşadığımız kardeşlerimize, geniş anlamda ailemize geri döndük. Geçmişte, devlet olarak varlığını ilk biz tanımış olsak da İsrail"e "''one minute"'' dedik. Dünyanın gözünü yumduğu tüm zulümlerde mazlumun yanında olduk. Gücün yanında olmanın sunduğu avantajları reddettik.

Ülkemizde ilk defa halktan gelen taleplerin siyaset zemininde yer bulduğuna tanıklık ediyoruz. Sadece muhafazakar halk değil, Kürt, Alevi, Roman, ... taleplerini dinleyip değerlendirecek bir siyasal muhatap buldu. Etraf dikensiz gül bahçesi değil şüphesiz. Demokrasi de tam böyle bir şey işte. Hak ve isteklerimizi duyurup onlar için mücadele edebileceğimiz ortamı oluşturmak ve bunu tarafsız bir yargı ile muhafaza etmek.

Hülasat"ül beyan, cumhuriyetimiz ve demokrasimiz daha çok yeni. Özenle büyütülmeye ve korunmaya muhtaç. Her siyasal parti devlet ve millet adına yanlış gördüklerini düzeltebilmek için bu yapıyı muhafaza etmek zorunda. Cumhuriyete sahip çıkacaklarını iddia edenler; anti-demokratik yollarla elde edilen kazanımların adı cumhuriyet değildir. Cumhuriyet kimseye babasından miras kalmadı. Halkın kendini yönetecekleri kendisinin seçtiği rejimin adıdır cumhuriyet. Asıl olan halkın tercidir.