"Karargah"la çalışan ve çalışmayan gazeteciler

Emekli Tümgeneral Özkasnak''ın açıklamalarına ben sadece bir açıdan bakmak istiyorum: Mesleki etik açısından...

Diyor ki Özkasnak Paşa:

"O dönemde Genelkurmay karargahıyla çalışabilmek için asker kaynaklı haber kırıntılarını bile manşet yaparak komutanlara yaranmaya çalışan, karargah bir şey söylemeden haber kaynaklarını ihbar eden kalemler bugün benim kaynak soruşturması yaptığımı iddia eden kalemlerdir."

Bu paragraf, aslında 28 Şubat sürecinde neler olduğunu, medya-devlet ve medya-asker ilişkilerinin boyutunu gösteren çarpıcı bilgiler içeriyor.

O dönemi gazeteci olarak yaşadığımız için iyi biliyoruz. Olayların tanığıyız.

Bu sürece yazılarımızla, düşüncelerimizle karşı çıktığımız için çalıştığımız gazeteden atılışımız nedeniyle de iyi biliyoruz o süreci...

O zamanlar bu durum, Andıç gibi belgelerle belgelenmemişti. İşten atılma gerekçenizi ya açıkça, fütursuzca yüzünüze karşı söylüyorlar, "seni generaller istemiyor" hatta, "senin ceza notların, performansın çok kötü, artık senin yazmanı da çalışmanı da istemiyorlar" diyorlardı.

Ya da çoğunlukla, hiçbir gerekçe belirtmek ihtiyacı duymuyorlardı.

İnsanlar Doğan Grubu, Bilgin Grubu gazetelerinden atılırken, yazıişleri salonlarında, genel yönetmen odalarında menşetler değiştirilip, Ankara bürolarından gelen en son resmi açıklamalar gazetenin baş köşelerine konulur, karargah talepleri yerine getirilir ya da, Özkasnak Paşa''nın da belirtttiği gibi, generallere yaranabilmek için ''asker kaynaklı haber kırıntıları bile'' manşete taşınırdı...

O döneme çok uzakta değiliz. Arşivlerde bu gazetelerin o tarihlerdeki manşetlerine bir bir bakarak bu durumu apaçık görebiliriz.

Gazetecilerin yaptıkları, hazırladıkları haberlere iyice yabancılaştığı ve gazetelerinin başlıklarından, manşetlerinden tamamen uzaklaştırıldığı bir dönemdir 28 Şubat dönemi...

Böyle bir rezil dönemim manevi yükünü, bu rezilliklere daha fazla tanık olmadan taşımadığım için bir anlamda mutluyum.

Ama bir anlamda da, evrensel gazetecilik ilkelerine uygulayarak, hangi gerekçeyle olursa olsun, herhangi bir karargaha bağlı olmaksızın mesleğimi bağımsız bir anlayışla yapmamın engellenmesinden dolayı da üzüntü duyuyorum.

Yine Özkasnak Paşa''nın açıklamalarına dönersek...

"O dönemde karargahla çalışabilmek için..." diyor Paşa...

Demek ki, bazı gazeteciler, Genelkurmay karargahıyla çalışabilmeye can attıkları için ellerinden geleni yapıyorlardı.

Peki kimdi, 28 Şubat sürecinde bir karargah mensubu gibi çalışan ya da çalışmaya can atan gazeteciler:

En başta bazı gazetelerin Ankara temsilcileri. Sedat Ergin gibiler mesela...

Sonra yine bazı gazetelerin genel yayın müdürleri. Ertuğrul Özkök gibiler mesela.

Bunların sayısı tabii ki bu kadar değil. Bir kısmı şimdi demokratlığa sıvanmaya çalıştıkları için hala 28 Şubatçı olduklarını dile getirmek istemiyorlar.

Özkasnak Paşa başka ne diyor?

"(..) karargah birşey söylemeden haber kaynaklarını ihbar eden kalemler.." diyor.

Demek ki, karargahın hep bu türden talepleri oluyor ve yerine getiriliyormuş. Ama bazıları, talep olmaksızın da arkadaşlarını, ya da kendilerine bilgi veren haber kaynaklarını harcamaktan çekinmiyorlarmış...

Bu durumu tanımlamak için sanırım ''etik'' kavramı yetersiz kalacaktır.

Tabii bunlar bizim tarafımızdan hep bilinen ama kanıtlanamayan hususlardı. Şimdi Özkasnak Paşa''nın açıklamaları ile bu konular aydınlanmış oluyor.

Bazı gazeteci arkadaşlarımızın, Çevik Bir paşa''nın emekli olmasından sonra yaptıkları açıklamalar üzerine yazdığım bir yazıda şunları söylemiştim:

"O dönemde askerlerle, 28 Şubatçı güçlerle işbirliği yapılırken, arkadaşları susturulur, işlerinden atılırken hiç ses çıkartmayıp, şimdi konuşanlara fazla itibar etmemek gerekir. Asıl önemli olan, onları kullananların konuşmalarıdır. Asıl o zaman gerçekleri öğrenebileceğiz. 28 Şubatçı güçlerin denetimine giren ya da patronlarının çıkarları için 28 Şubatçı olan gazete yöneticilerinin, köşe yazarlarının marifetlerini asıl o zaman öğrenebileceğiz." demiştim.

İşte şimdi oluyor. Özkasnak''ın açıklamaları bence bu açıdan çok önemli.

Fakat yine de ilginç bir durum var ortada.

Kimi arkadaşlarımıza göre, - Ben bunlara katılmıyorum.- 28 Şubat''ın sorumluları Ordu''dan tasfiye olurken, 28 Şubat süreci, soygunlarla, yolsuzluklarla, hukuksuzluklarla anılmaya başlanmışken, medyanın önemli bir bölümünde hala 28 Şubatçıların yönetimde olması oldukça çarpıcı bir durum değil mi?

Üstelik de dikkat ederseniz, 28 Şubat''ta görev yapanların çoğu terfi etmiş durumda.

Medya patronlarının, (Şu anda tek bir patronun, Aydın Doğan''ın, medyanın yüzde 85''ine hakim olduğunu söyleyebiliyoruz) etik açıdan bu kadar düşkün yöneticilerle, gazeteci kisveli çıkarcılarla çalışması, onlar açısından da bir hendikap içermiyor mu acaba?

Öyle ya, sermayenin de kendine göre bir etiği olması gerekmez mi?