"Böyle şeyler"den bıkmayan acayip bir millet

Yargıtay Başkanı''nın tarihi konuşmasından ve Başkan''ın aldığı çeşitli tepkilerden tekrar söz etmemeye ben de karar vermiştim; aynen Hürriyet''ten Ertuğrul Özkök gibi. Ancak şu farkla ki, Özkök "bir daha asla" derken, benim suskunluğum birkaç haftalık olacaktı. Suskunluğumun süresini Özkök gibi tutamazdım çünkü Selçuk''un tezlerini de tartışmayacaksak neyi tartışacaktık. Fakat Özkök, sözünü tutmadı ve son bir "Pazar yazısı"nı da yine bu konuşmaya, bir bakıma ülkede 7.4 derecesinde zihinsel bir depreme neden olan bu tezlere ayırdı.

Özkök''ün yazılarından şu sıralar fazla söz ettiğimin de farkındayım. Ama ne yaparsınız ki kendisi şu günlerde de dampingsiz gazeteler içinde en çok satan bir gazetenin genel yayın yönetmeni. Yani özetle, eleştirilerimiz onun "kamusal kişiliği" ile ilgili. (Bu "kamusal" meselesini çok uzak olmayan bir zamanda Doğan Grubu içinde yer alan bir başka gazeteci ile eğlenceli bir biçimde tartıştığımızı hatırlıyorsunuzdur umarım!)

Özkök''ün önümdeki yazısı, söylediğim gibi, bir "Pazar yazısı." Bu yazı türünün nasıl bir şey olduğunu açıklamama gerek yok sanıyorum. Yine özetle söyleyecek olursak, "Pazar yazıları" basınımızda bir "köprü" işlevi görüyor; "Kamusal hayat" ile "özel hayat" arasında bir "köprü." Haftanın kamusal yorgunluğu bu yazılarla atılıyor; bir bakıma "haftasonu evi"ne kaçmak gibi bir şey. "Bira, mangal, uzun yürüyüşler, arkadaşlıklar, vb." gibi insanı rahatlatıcı ve yenileyici uğraşlar. Bu program siyaset, ekonomi, sosyal gibi can sıkıcı alanlardan özellikle uzak tutuluyor. Özkök''ün söz konusu yazısından öğreniyoruz ki, artık bu program "hukuk"a da (ve hatta "özel hukuk"a da!) kapalıdır.

"Pazar yazıları"nda can sıkıcı alanlardan uzak olmak da yetmiyor; bu yazıları kaleme alırken canınızın sıkılmaması gerektiğini, bunu fazlasıyla hak ettiğinizi de ilan edebiliyorsunuz. Aynen Özkök''ün yazısında olduğu gibi. Sadece yazının başlığına gözatmak bile bu ruh halini yeterince açıklamıyor mu? Şöyle bir şey yani: "Haydi yavrum başka istasyona."

"Sadece Yargıtay başkanları mı ''provokatif'' olma hakkına sahiptir?" diye soruyor Özkök. Ne münasebet, tabii ki herkes "provokatif" olma hakkına sahiptir; tabi ki herkesin "birkaç dömivole"yi "Hayatın tam 90''ından ağlara" takmaya hakkı var. Şimdi isterseniz Özkök''ün ağlara taktığı dömivolelere bir göz atalım. Bakalım bu şutlar ne derece "provokatif", ne derece "konformist."

Özkök''e göre "55 sayfalık bir sürü alıntı dolu didaktik bir konuşmayı bütün hafta boyunca tartışmak çok can sıkıcı bir şey"dir. "Çok, ama çok sıkıcı" bu tartışma yüzünden bütün bir haftamız rezil olmuştur. "Kendimizi, hâlâ böyle şeyleri tartışma zorunda hissetmemiz, daha da sıkıcı bir şey"dir. Önümüzden geçen "Bir yaz katarı"nın vagonlarına atlayıp kaçmak, tam da deprem enkazları hafiflemeye başlamışken "Yeniden dalga geçebilmek, tekrar ti''ye alabilmek (...) Ruhumuzu alargaya almak" yerine "böyle şeyler"i tartışarak haftayı p.. etmenin ne âlemi vardı? Yapacak başka işimiz mi yoktu? "Güzel bir Sezen Cumhur Önal mevsimine hazırlanmak" neyimize yetmezdi? Tam da "Çikolata renkli şarkıcıları karşılamak için kapıya çıkmıştık" ki, bu "didaktik" (yani Allahın her günü dinlediğimiz bu "öğretici") konuşma bütün keyfimizi kaçırdı. Yok "Türkiye laik midir, laikçi mi?", yok "Din eğitimi cemaatlere verilsin mi, verilmesin mi?", bir sürü "acaip ağır bir tartışma" konusu. "Mutluluk, hoşluk, hafiflik" dururken, asab bozucu "balatlar"la bu milletin bir haftasını zehir etmeye kimin hakkı var?

Ertuğrul Özkök''ün "Pazar yazısı" hedeflediği gibi gerçekten çok "provokatif" bir yazı olmuş. "Provokatif" olmanın bir tek türü yok ki... Lafı fazla uzatmadan yazıyı kendisinin uygun bulduğu başlıkla bitirmek belki en iyisi: "Haydi yavrum başka istasyona."