Eskitmek, değersizleştirmek, unutturmak

Yargıtay Başkanı Sami Selçuk''un konuşmasına katılanları, bazı noktalarda itirazlarını saklı tutsalar da konuşmayı bütününde olumlu ve yerinde bulanları biliyoruz. Bu "cephe", Mümtaz Soysal''ın değerlendirmesine göre "karşıdevrimci" bir cephe. "Devrimci" cephede yer alanları da tanıyoruz. Bu cenah, itirazlarını dile getirmek için seçtikleri yöntemler açısından ilk bakışta şöyle bir sınıflandırmaya tâbi tutulabilir: Birinci grupta yer alanlar içinde Selçuk''un konuşmasını "eklektik" ve "nazarî" olarak niteleyip değersiz kılma çabasında olanlar da var, Yargıtay Başkanı''nı "cumhuriyete ihanet"in eşiğinde görüp istifasını talep edenler de. İkincileri eleştiri konusu yapmak sanırım gereksiz ve anlamsız bir çaba olur; bu çevreler kısaca, "hiçbir şey unutmayıp, hiçbir şey öğrenmeyenler" olarak nitelenebilir. Konuşmaya bir miktar değer verip (bu oran bazen % 90''a kadar çıkıyor!) gibi görünüp sonra hemen "eklektik" ve "nazarî" bahsini açan metinler daha eğlenceli. Mesela Hürriyet''ten Ertuğrul Özkök''ün konuya ilişkin "O mesele üzerine son yazı" başlıklı yazısı. Özkök, Sami Selçuk''un "pandoranın kutusu"nu açıp tartışmayı başlattığından bahisle "öyleyse tartışmaya başlayalım" diyerek yazısına başlamış. Yazısının son cümlesi ise (başlıkta olduğu gibi) "Evet Yargıtay Başkanı''nın konuşması üzerine son yazım bu olacak" şeklinde. İnsan söylenmeden edemiyor, hani tartışmaya yeni başlamıştık: "Pandoranın kutusu" henüz yeni açılmışken ne çabuk kapandı. "O mesele üzerine" niçin "son yazı"? Bu, bizde basının sık başvurduğu bir yayın politikası; gündemi pek hoşlanmadığınız bir tartışma işgal ediyorsa, fazla gecikmeden yeni bir gündem yaratmak.

Basının bu çabasının, yani beğenmediği gündem maddesini eskitme ve giderek gündemden düşürme çabasının medyadan beklenen hizmetler arasında olmadığı muhakkak. Medyaya düşen görev toplumun tartışmaya başladığı konuları eskitmek ve unutturmak mı, yoksa onları olabildiği kadar derinlemesine izlemek ve analiz etmek midir?

Medyanın, "eskitme" ve "unutturma"nın yanısıra "sıradanlaştırmak" gibi bir çabası daha var bizde. Bugünlerde, Sami Selçuk''un konuşması ile ilgili olarak bu tür bir çabaya da tanık oluyoruz. Önümde bunun da iyi bir örneği var. Milliyet''ten Fikret Bila''nın "Selçuk ve Savaş" başlıklı (başlıktan belli değil mi?) yazısını başka türlü yorumlamak imkansız. İşte yazının girişi: "Sami Selçuk ve Vural Savaş, Yargıtay''ı en üst düzeyde temsil eden iki hukuk adamı./Selçuk Yargıtay Başkanı, Savaş Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı.../Her ikisi de evrensel ve ulusal hukukun derinliklerine vakıf, kitapları olan, araştırmacı, bilim adamı kişilik ve kimliğine sahip hukukçularımız." Görüldüğü gibi, Fikret Bila''nın gönlü bir ayrım yapmaksızın bütün hukukçulara açık! Selçuk ve Savaş''ın her ikisinin de aynı "araştırmacı, bilim adamı kişilik ve kimliğine sahip hukukçularımız" olduğu ileri sürülebilir mi? Eğer Bila''nın cevabı evet ise, bu listeye "Önceki Anayasa Mahkemesi Başkanı"nı sokmanın da bir sakıncası yok. ("Önceki Anayasa Mahkemesi Başkanı"; bu sıfatı ben uydurmadım, olduğu gibi, Yekta Güngör Özden''in Cumhuriyet''te yayınlanan bir yazısından aldım. Şimdiye kadar karşılaşmadığımız türden bir sıfat. Bugün için geçerli olan bu sıfat bugünkü Anayasa Mahkemesi Başkanı değişince (ki bir gün değişecek) ne hal alacak? Şöyle haller belki: "Öncekinden önceki Anayasa..."; ya da sırasıyla "Bir önceki...", "İki önceki Anayasa Mahkemesi Başkanı". Akılda kalması zor ve masraflı (kart basımı) bir sıfat seçimi doğrusu!)

Sami Selçuk''un konuşmasını değersizleştirme yönteminin bir başka örneğini de Cumhurbaşkanı''nın açıklamasında buluyoruz. Cumhurbaşkanı, sözkonusu konuşma ile ilgili olarak Türkiye''nin hür bir ülke olduğunu ve herkesin istediğini söyleyebileceğini belirtiyor. Yani "münazara ülkesi" gibi bir şey; yani bu ülkede herkesin her konuda birşeyler söylemesi ne kadar tabii ise, Yargıtay Başkanı''nın konuşması da o derece tabiidir! Ne bir fazla ne bir eksik.