"Hisseden ruh" ve "sivil vesayet"

DTP''nın kapatılması sonrasında hatırlatanlar az değildi: Bir ülkede partilerin kapatılması için dava açma yetkisini tek başına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısına verirseniz, ortaya demokrasi dışılığı bir yana –tecrübe ile sabit olduğu gibi- son derece "komik" durumlar da çıkar.

İşte, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı''nın iki gündür dillerden düşmeyen açıklaması da bu "yetki bolluğu"nun tabii bir sonucudur.

Başsavcı, gazetecilerin AKP hakkında yeni bir kapatma davası açılacağı yönündeki iddialar bulunduğunu hatırlatması üzerine şöyle şu veciz açıklamayı yaptı:

"Her parti için kapatma davası açılıp açılmayacağı kendi fiilleriyle ölçülür. Bunu partiler zaten hisseder."(!)

Fazla söze gerek yok herhalde. Ama hiç değilse, bu açıklamanın bana felsefe tarihinden hatırlattığı şu bilgiyi aktarmadan da geçmeyelim:

Aristoteles, üç tür "ruh"tan bahseder.

1- Yaşayan ruh (yani nebatat). 2- Hisseden ruh (yani hayvanat). 3. Düşünen ruh (yani İnsan).

Demek ki, bu sınıflamayı esas aldığımızda, "siyasi partiler" ikinci tür "ruh" kategorisi içinde değerlendirilmelidir.

Alın size ülkedeki "sivil vesayet"in varlığına ilişkin âlâsından bir delil daha…

"Siyasi partiler"i "hisseden ruh" olarak tarif eden bir "Yargı"nın "vesayet"inden söz ediyoruz tabii ki…

Bekleyelim bakalım, siyasi partiler bu "vesayetçi Yargı"nın gözünde "Düşünen ruh" sınıfına ne zaman terfi edecekler.

Madem bahis açıldı, olur olmaz anlamlar yüklenen "sivil vesayet"e ilişkin de birkaç söz:

Biliyorsunuz; hükümetin taraftarları gibi aleyhtarları da "sivil vesayet"ten sıkça söz ediyor.

Taraftarlar, bu tür bir vesayetten şikayet edilemeyeceğini, çünkü "vesayet" olarak adlandırılan şeyin temsili demokrasi çerçevesinde ortaya çıkan "halk iradesi" olduğunu belirtiyorlar. Aleyhtarlar ise, "sivil vesayet" kavramını hükümetin ceberut olarak niteledikleri siyasetini adlandırmak için kullanıyorlar.

Bana sorarsınız, bu iki yaklaşım da "sivil vesayet"i doğru yerde aramıyor. Birinci olarak demokrasi "halk iradesi" dolayımı araya girse de hiçbir biçimde bir "vesayet" rejimi değildir.; ikinci olarak ise, bir siyasi, yani bir sivil gücün (yani hükümetin) kendini "sivil vesayet" altına aldığını düşünmek –zorluğu bir yana!- olacak iş değildir… Akıl var mantık var her şeyden önce…

Ama şurası doğru: Gerçekten de ülke yönetimi söz konusu olduğunda "sivil vesayet"ten söz etmek son derece doğru bir seçimdir. Ama şu şartla; bu "sivil vesayet", başta "Yargı" olmak üzere "yüksek bürokrasi"de yer tutan "sivillerin" vesayetidir.

Başsavcı ne diyordu, "Bunu partiler zaten hisseder" demiyor muydu?

Yani, "Düşünen ruh" olarak tarif edebileceğimiz Başsavcı, "Hisseden ruh" olarak tarif ettiği siyasi partileri (yani "siyaset"i) "sivil vesayet" altında tutmaktadır.