"Meşhur Kalecik Konuşması"

Önceki gün klavyenin başına oturunca niyetim Deniz Baykal''ın Uluslararası Kalecik Festivali''ndeki "irâd-ı nutk"unu gözden geçirmekti. CHP Genel Başkanı''nın "anadil" mevzuundan başlayıp Kevin Costner''in haşlanmasıyla biten bu büyük nutk''u kayıtsız kalınabilecek cinsten değildi doğrusu. Nefis bir şeydi kısaca… Yazı konusu olarak bu ne olduğu anlaşılmayan, niçin bu derece heyecanlı ve öfkeli biçimde haykırıldığına akıl sır erdirilemeyen sözlerden iyisi bulanamazdı.

Ama olmadı, -köşeye göz atanların hatırlayacağı gibi- tam da bu konuya el atmaya karar vermişken dünkü yazı farklı bir konuyu tartışmaya yöneldi. Bunu hatırlatıyorum, çünkü Baykal''ın "Kalecik Konuşması" ("meşhur" diyebiliriz artık) dünkü gazetelerde yeteri kadar işlendiği için benim için artık –maalesef- eskimiş bir konuya dönüşmüş bulunuyor. Özellikle de Mehmet Barlas''ın "Kevin Costner''in kâbusu nasıl gerçek oldu?" başlıklı, okurlarının büyük kısmı gibi beni de çok eğlendiren yazısından sonra "bu konu kapanmıştır" diyebiliriz.

Ama ben hiç değilse, konuşmanın Amerikalı aktörü "karşısına alan" faslı dışında kalan şu "anadil" bölümü hakkında bir iki laf etmek istiyorum yine de.

Baykal, "Bir kişinin soyu, sopu, aşireti, ırkı ve etnik kimliği farklı olabilir. Ama biz hepimiz, ortak dilin etrafında birlik ve beraberlik kurmalıyız. Onu sahiplenmek en önemli işimizdir. Bu, ülke için en büyük değerdir" diyor.

Siz ne düşünürsünüz bilemem ama benim açımdan bu sözler bayağı problemlidir. Çünkü CHP Genel Başkanı, bir kişinin "soyu, sopu, aşireti, ırkı ve etnik kimliği"nin farklı olabileceğini hatırlatırken ("Yok artık onu da hatırlatmasın!" diyenleri duyar gibiyim), "farklı" olabilme izni verilenler arasına "dil"i katmıyor. Yani şöyle bir sonuçla karşı karşıyayız: Kişinin "soyu, sopu, aşireti, ırkı ve etnik kimliği" farklı olabilir ama sıra "dil"e gelince durup düşünmeliyiz.

Baykal, şöyle devam ediyor:

"Bugün Başbakan ne yapıyor? Dil birliğinin etrafında çatışma başlatıyor. Devlet, bir başka dili kabul ederek, ''ana dil'' diyerek devletin resmi diline rakip gösterme adına gayret gösterme konumunda değildir, olmamalıdır. Türkiye''nin resmi dili Türkçe''dir ve Türkçe kalacaktır."

Konuşmanın bu faslı da problemli ve de münasebetsiz.

Bir kere her şeyden önce, Başbakan ya da bir hükümet üyesinin bugüne kadar ortaya atılıp topluma "Alın, size Türkçe''ye rakip bir dil getirdim" gibi bir açıklama yaptığına şahit olmadık. Benim bildiğim kadarıyla Mehmet Şimşek dışında hiçbir üyesinin "ana dili" Kürtçe olmayan bir kabine, Kalecik halkı karşısında ifade edilen bu kışkırtıcı iddiayı niçin benimsemiş olsun?

Bu çerçevede birkaç kere dile getirdiğim bir kanaatimi tekrarlamak isterim: Baykal, son olarak Kaleciklilerin (de) aklını çelmek için ortaya attığı bu (ve benzer) iddialarla bir yere varamayacağını ne zaman anlayacak? Söz konusu iddialarla karşısına aldığı hükümetin "bayrak", "üniter devlet", "resmi dil" gibi bahislere ilişkin, kendisinin aşık atamayacağı tarzda "sıkı durduğunu" görmüyor mu? G-20 zirvesine katılan ülke temsilcilerinin IMF Başkanı''nı ortaya alarak yan yana geldikleri karenin çekiminde Başbakan''ın (meslektaşlarının şaşkın bakışları altında) yerdeki Türk bayrağına basmamak yönünde sergilediği titizliğe de mi şahit olmadı? "Açılım" projesine takılan adın dönüp dolaşıp "Milli Birlik Projesi" haline geldiğinin farkında değil mi?

Bir kere daha tekrarlamanın yararı olmadığını biliyorum ama insan söylemeden edemiyor:

Bu mudur ülkede kendisini "sosyal demokrat" olarak sunan bir partinin diyebileceği?

Kalecik halkından başlayarak toplumu "güldürmeye" çalışmaktan başka bir marifeti kalmadı mı?

"Ana dil" meselesine yaklaşımı "devlet baba" benzetmesinden esinlenen bir "baba dil" tarifi ve anlayışından mı ibaret?

Manasız olduğu muhakkak bir açıklamayla gündeme düşen Amerikalı bir aktöre teatral bir öfke ile "Sen kimsin kardeşim, neyi biliyorsun da konuşuyorsun?" şeklinde çıkışmak ana muhalefet partisi başkanının üzerine niçin vazife olsun?