Dış itibar kompleksimiz

Merve Kavakçı olayıyla ilgili gazetelerin değerlendirmelerinde bir nokta hemen göze çarpıyor. Bu geceyarısı baskınını uygun ve şık bulmayanlar hukuka aykırılığından ziyade Türkiye''nin dış itibarını zedeleyeceği için uygun bulmuyorlar. "Avrupa Birliği''ne adaylığımızın söz konusu olduğu şu günlerde bu yapılır mı?", "AGİK toplantısı arefesinde olacak şey mi?" diyorlar.

Bu mantığa göre dış itibarımızı zedelemese olayın bizatihi kendisi, hukukun ve Anayasa''nın ayaklar altına alınması o kadar önemli değil. Küçük ve kapalı toplumların "Başkası ne der?" sendromundan hâlâ kendimizi kurtarabilmiş değiliz.

Aslında bizim en önemli problemimiz bu düşünce tarzı ve bizzat bu düşünce tarzı Merve Kavakçı olayından daha fazla itibar kırıcı. Çünkü buradan şöyle bir anlam çıkıyor: "Biz aslında insan haklarına, demokrasiye, temel hak ve hürriyetlere o kadar değer veren, onu kendimiz için isteyen bir toplum değiliz. Böyle bir istek taşısak da iç dinamiklerimizle onu gerçekleştirmeyi, hele hele bu uğurda uzun ince bir yolu katetmeyi göze alan bir toplum hiç değiliz. Herkes bir demokrasidir, insan haklarıdır, hukuk devletidir tutturmuş gidiyor, kimseden geri kalmayalım. Üstelik Avrupa Birliği''ne almak için de bu şartların gerçekleşmesi aranıyor. Bari gerçekleştirelim şunları". Evet ortaya konan tavırdan, hayıflanmalardan bu anlam çıkıyor. Bu görüştekilere göre geceyarısı baskınının bu döneme denk gelmesi bir talihsizlik.

İç dinamiklere değil de dış dinamiklere bel bağlamak bizde yeni değil. Bilindiği gibi çok partili hayata ve kör-topal işleyen demokrasiye geçişimiz de dışarının zorlamasıyla gerçekleşmişti. İkinci Dünya Harbi''nden sonra Batı camiasına kabul için çok partili hayata geçmemiz istenmiş, Türkiye de kerhen buna razı olmuştu. Ama 55 yıllık bir tecrübe ile gördük ki iç dinamikler böyle bir gelişmeyi hazırlamadığı için çok partili hayata geçmek Türkiye''ye demokrasiyi getirmedi, millet iradesini yönetime taşımadı. 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat''ı yaşamaktan kurtulamadık. Aksi olması da mümkün değildi.

Bugün aynı yanlışı temel hak ve hürriyetlerin, hukuk devletinin gerçekleşmesi konusunda yapıyoruz. Aydınımız, siyasetçimiz, köşe yazarımız bu idealin gerçekleşmesi için ortaya net bir tavır koyup bu uğurda birtakım sıkıntıları göğüslemeyi göze alamıyor. İstiyor ki dış dinamikler devreye girsin bizim beceremediğimizi onlar gerçekleştirsinler. Biz de rahatça temel hak ve hürriyetlerin gerçekleştiği bir hukuk devleti olalım (Bu ucuz yoğurt hangi pazarda satılıyor?) . Şu sıralarda da Avrupa Birliği''ne aday olma ihtimalinin belirmesi aydınımızı böyle ham bir hayale düşürdü. İşte tam bu aşamada bu olayların patlaması onlar açısından talihsizlik.

Bence de ortada bir talihsizlik var. Ama bu talihsizlik mezkur olayların bu sırada patlak vermesi değil, siyasetçisi, bilim adamı, köşe yazarıyla Türk seçkinlerinin yarım asrı geçen bir tecrübeden ders almayıp hâlâ dış dinamiklerin zorlamasıyla Türkiye''nin hukuk devleti olabileceğini, hala yabancıların ciddiyet ve samimiyetle bizim için mücadele edeceğini ve bu yolla temel hak ve hürriyetlerin gerçekleşebileceğini düşünmeleri. Bu ham hayalperestler bir taraftan egemen güçlere yalakalık edip kendi cehennemlerine odun taşımaya devam ederken, diğer taraftan altından nehirler akan cennetler düşleyebiliyorlar.