En önemli tehlike iç tehlike olunca

PKK lideri Abdullah Öcalan''ın İtalya''dan sonra nereye gittiği konusu aradan günler geçmesine rağmen hala aydınlatılamadı. Öcalan''ın Bekaa vadisinden Moskova''nın bir banliyösine, oradan İtalya''ya gitmesi neredeyse dakika dakika izlenmişti. Ne oldu da İtalya''dan sonraki güzergahı ve şu anda nerede bulunduğu bir türlü ortaya çıkarılamadı? Soruyu şu şekilde de sorabiliriz: Bugüne kadar bu konuda ayrıntılı bilgiler veren MİT, ne oldu da birden bire lal ü ebkem kesildi?

Meselenin püf noktası zannediyorum burada yatmakta. MİT bugüne kadar medyaya ulaştırdığı bilgileri kendi kaynaklarından derlememekte, CIA başta olmak üzere yabancı bazı istihbarat örgütlerinin kendisine ulaştırdığı bilgileri kamuoyuna aktarmaktaydı. Ancak yabancı istihbarat örgütlerinden bilgi akışı kesilince Milli İstihbarat Teşkilatı''nın bilgi kaynakları da kurumuş oldu. Bugüne kadar bol bilgi akıtan yabancı kaynakların bilgi musluğunu neden kapattıkları meselesi üzerinde de durulması gerekir. Ancak ben meselenin diğer bir yönü üzerinde durmak istiyorum.

MİT''in bu en önemli konuda yeterli bilgilere sahip olamayışı kuruluş biçimi ve bugüne kadar izlemekle görevli kılındığı düşman tanımıyla yakından ilgili. Bugüne kadar bu kuruluş hep "iç düşman"la ilgilenmiş ve ona göre yapılanmış. Kaynaklarının ve personelinin önemli bir kısmı bu düşmanı takibe ve onunla ilgili projelere ayrılmış. Zannediyorum şu günlerde mesaisinin önemli bir kısmı da "irtica"ya tahsis edilmiş bulunmakta. Böyle olunca APO''nun nerede olduğunu ve kimler tarafından hangi maksatlarla kullanıldığını bilmemesi gayet normal.

"İç düşman"ı birinci tehlike saymak sadece bu kuruluşumuza has bir uygulama değil. Bir başka ifadeyle bu temel tercih MİT tarafından yapılmış değil. Devletin bizzat kendisi "iç tehlike"yi birinci sıraya koymakta ve çeşitli kurumların yapılanmasını ve hedeflerini ona göre belirlemektedir. Bugün "irtica"ya yönelik olarak bazı kamu kurumları tarafından ısrarla yürütülen politika bu temel tercihin sonucu.

Aslında bir ülkede devlet denilen teşkilat ve onun başındakiler, milletin önemli bir kısmını tehlike olarak görüyorlarsa orada yönetenlerle yönetilenler arasında önemli bir uyum sorunu var demektir. Devletin temel felsefesi ve yönetim anlayışı ile milletin sahip olduğu değerler arasında ciddi bir zıtlaşma mevcut demektir. Böyle bir ülkede bu problemin hal şekli ya taraflar arasında bir uzlaşmaya varılmasıdır veya milletin kendi tercihleri dikkate alacak bir yönetimi işbaşına getirmesidir. İş başındakilerin milletle uzlaşmaya yanaşmıyorlar ve o ülkede millet iradesinin hayata geçirilmesine imkan verecek bir sistem de işler durumda değilse işbaşındakiler kendi tercihlerini kolaylıkla millete dayatabileceklerdir. Bunun en kolay yolu da bir "iç düşman" yaratarak milletin önemli bir kesimini baskı altında tutmaktır. Bu sadece bizim ülkemizde değil, bir çok "gelişmekte olan ülkeler"de sıkça karşılaşılan siyasi vakıadır.

Bu şu anlama geliyor: milletin bir kısmı bir süre daha "iç düşman" olarak suçlanmaya ve bu suçlanmayı haklı gösterecek baskılara katlanmak zorunda. Ülkemizin "âli menfaatları" bunu gerektiriyor. Keza ülkenin önemli dış problemleriyle ilgili bilgileri de yine yabancı kaynaklardan edinmek durumundayız. O kaynaklar bilgi vermeyince yapacak bir şeyimiz yok. Boşuna dememişler: "Elden gelen öğün olmaz, o da vaktinde bulunmaz" diye...