Gençlerden ümidvar olabiliriz

Geçtiğimiz hafta seyrettiğim Siyaset Meydanı yeni yetişen gençliğe güvenebileceğimizi göstermesi bakımından ümit vericiydi. İzleyenleriniz bilir, çeşitli üniversitelerden seçilmiş gençler, sözlerini hiç eğip bükmeden, ama hiç de saygı ve nezaket sınırını aşmadan Cumhurbaşkanı''nı soru ve tenkit yağmuruna tuttular. Şimdiye kadar hiçbir gazetecinin hiçbir aydının bu kadar doğrudan gündeme getiremediği konuları getirdiler.

Büyük keyif aldığımı itiraf etmeliyim. Ancak aynı zamanda ruhumu derin bir hüznün kapladığını da belirteyim. Düşündüm, neden aydınlarımız, medyamız yönetici kesimin doğrularını, yanlışlarını ortaya koyarken bu kadar samimi ve net değiller? Söyleyeceği her sözün kendilerini getireceği artıları ve eksileri kılı kırk yararcasına irdeleyip, onay cümlelerini okkayla, tenkitleri dirhemle söylüyorlar? "Yurdumda hiç aç yok" diyen Cumhurbaşkanına bir gencin, "Gelin de Van''da çöpten ekmek toplayan insanları görün!" demesine Sayın Demirel''in cevabı ilginçti. "Ben Van''a gidince valiye ''Hiçbir derdiniz, paraya pula ihtiyacınız var mı?'' diye soruyorum, ''Yok'' cevabını veriyor, ona inanmak durumundayım". Bu cevap kırk yıldır Türk politikasına hakim olan Demirel''in ülkenin dertlerini nasıl etkin ve objektif bir yolla öğrendiğini göstermesi bakımından ilginçti, yöneticilerimizin amirlerine ülkenin gerçeklerini nasıl bütün çıplaklığıyla gösterdiklerini ortaya koyması bakımından daha da ilginçti.

Zannediyorum bunun iki sebebi var. Birincisi ülkemizde gerçekleri bu şekilde sergilemenin sergileyene bir maliyeti olmasıdır. Geçmiş tecrübelerden bu maliyeti öğrenen insanımız çoğu kere kendi doğrularını değil, kendisine bir maliyet çıkarmayacak olguları ortaya koymaktadır. Böyle bir ülkede amire problem sunmamak esastır. Buralarda asayiş daima ber-kemal, her şey her zaman sütlimandır. İkincisi yetiştirdiğimiz insan tipinin gerektiğinde bir fatura ödemeyi de göze alarak gerçekleri söyleyecek bir kişilik edinememesidir. Kimi insanımız problemli konularda çarpıcı bir kimlik kayması ortaya koymaktadır. Özellikle kaybedeceği çok şeyi olanlarda bu kayma daha fazla görülmektedir.

Siyaset Meydanı''nda gençlerin dürüst ve açık sözlü olmalarında hem daha kişilikli yetişiyor olmalarının rolü vardı hem de -açık söylemek gerekir- henüz kaybedecek bir şey edinmemiş bulunmamalarının. Ne kürsüleri veya makamları vardı kaybedecek, ne de gazetelerdeki köşeleri. Cumhurbaşkanı''nı tenkit ettiler diye talebelikleri ellerinden alınacak değildi ya!.. Bu sebeple de rahatlıkla "Kral çıplak" diyebildiler.

Bu noktada hafızam beni seneler öncesine götürdü. Bir hocamızın Anadolu''daki bir üniversite rektörüyle problemi olmuştu. Rektör bu değerli bilim adamına birkaç kişinin huzurunda tokat atmış, hoca da rektörü mahkemeye vermişti. Mahkemeye çağrılan olayın şahitlerinden sadece müstahdem gördüklerini olduğu gibi anlatmış. Değerli hocamız odada bulunup da olayı her nasılsa görememiş olan doçent adayı yardımcı doçentlerden, profesörlük kadrosu bekleyen doçentlerden yana yakıla dert yanmıştı. Neden böyle olmuştu? Nedeni belli. Hem kişilik farkı vardı; bir müstahdemin ortaya koyduğu sağlam karakteri diğerleri ortaya koyamamıştı, hem de onların doğru şahitlik sebebiyle kaybedecekleri daha çok şeyleri vardı.

İşte gençleri dinlerken zihnimden bunlar geçti. Hakikaten gençler daha iyi yetişiyordu ve henüz kaybedecek şeyleri yoktu. Gelecek günler ve günlerin getirdikleri bu gençlerin kimliklerini, kişiliklerini değiştirmezse Türkiye''nin geleceğinden ümidvar olabiliriz.