Madalyonun öbür yüzü

Daha 17 Ağustos depreminin felaket izleri taptaze iken bu defa da Düzce depremiyle sarsıldık. Rabbim hayatını kaybedenlere rahmet etsin, geride kalanlara sabır versin. ''Yüce Yaratıcı''ya kafa tutacak, haşa "Bizi mi buldun?" diyecek halimiz yok. Sabırla katlanmak, felaketleri elbirliğiyle aşmak zorundayız. Keza birinci depremden alamadığımız dersleri bu depremden almak mecburiyetindeyiz. Aksi halde bu büyük felaketleri bu anlamda boşuna yaşamış oluruz.

17 Ağustos depreminin ortaya çıkardığı bir sonuç var. Hiç kimse böyle bir felakette kendi rolünü, sorumluluğunu sorgulamıyor. Herkes sorumluluğu başkalarına atarak rahatlamak istiyor. Halbuki yapılması gereken herkesin kendi konumuna uygun bir sorgulama yapmasıdır.

Devleti zamanında kurtarmaya yetişmediği, yardımları iyi organize etmediği için suçluyoruz. Bunda büyük bir gerçek payı var. Ancak kimi zaman mevzuatı zorlayarak, kimi zaman yetkilileri en bilinen metodları kullanıp "ikna" ederek deprem geçirmiş bölgelerde çok katlı binalar diken mal sahipleri olarak kendimizi sorgulamıyoruz. Çok kazanmak, daima kazanmak hırsımızın da bu felaketlerde rol oynadığını görmek istemiyoruz. İlk depremden sonra Düzce''de "oturulamaz" raporu verilen binaları oturulur hale dönüştürürken acaba mal sahipleri hiç mi rol oynamadılar? Kendilerini oturmaya cesaret edemediği kimi binaları üstün körü tamir ettirip öğrencilere kiraya verirken devletin bir baskısı mı söz konusuydu? Devletin mutlaka bir sorumluluğu var, ancak fert olarak kendi sorumluluğumuzdan kaçarak bir yere varmamız mümkün değil. Dikilen çok katlı binaların demirinden, çimentosundan tırtıklanırken de müteahhit olarak sorumluluğumuz var.

Belki en başta sorgulamamız gereken bir zamanlar kanaatkar, başkalarının hakkına saygılı, haram ve helali bilen bir insan tipi yetiştirirken bu ölçüde materyalist, bu ölçüde köşe dönmeci ve egoist bir insan tipi yetiştirir hale nasıl geldiğimizdir. Tabii bu noktada en başta ülkede hakim dünya görüşünün ve eğitim sisteminin sorgulanması gerekiyor.

Ülkede hakim dünya görüşünün ve eğitim sisteminin sorgulanması devreye girince ister istemez seçilen laiklik modelinin sorgulanmasına sıra geliyor. Yetkililer ikide bir Türkiye''de kimsenin inanç ve ibadet hürriyetine dokunulmadığını söylüyorlar. İslam''ı sadece mabetlere hapseder, sosyal hayata hiç karıştırmazsanız söylenenler doğrudur. Ancak mabetlere hapsedilen bir dinin topluma verecekleri de böylece kısıtlanmış olur. O zaman da ortaya namaz kılan, geleneksel olarak oruç tutan ama sosyal hayatına, aile hayatına, ticaret hayatına hülasa mabet dışına dini ahlakı hiçbir değeri taşıyamayan bir insan modeli çıkar. Ve bu modelin ailesine, çevresine, topluma yapacağı hiçbir katkı yoktur. Söyler misiniz böyle bir insanın Allah''a ibadet etmesinin ne anlamı var? Böyle bir insanı gerçek anlamda dindar saymak mümkün müdür? Ne var ki devlet böyle bir Müslüman tipi istemekte ve bu tipin sahip olduğu din ve vicdan hürriyetini yeterli kabul etmektedir.

Belki bu felaketten sonra dinin sosyal hayattaki konumu, işlevleri üzerinde yeniden düşünmek soğukkanlı bir şekilde durmak mecburiyetindeyiz. Depremin ferdi, ailevi ve toplumsal depremleri tetiklememesi için bunu yapmak zorundayız. Aksi halde bir süre sonra altından kalkamayacağımız felaketler kapımızı çalabilir.