Başbakan, yeni bir şiire başlamış gibi

Cumhurbaşkanı orada... Başbakan orada... Bakanlardan bazıları da yerlerini almışlar. Devlet erkanı tamam. Siyah siyah arabalar, eskortlar, korumalar uzun bir kuyruk oluşturmuş. Şoförler parkedecek yer bulmakta bile zorlanıyor, trafik tıkanıyor... Önemli değil!

Belediye başkanı, encümen vs. hepsi tastamam. Figüran pardon vatandaşlar da toplanmış...

Deprem bölgesinde prefabrik konutların teslimi yapılacak. Ama ufak bir terslik var. Ufak, miniminnacık bir terslik.

Konutlar bitmemiş, içleri bomboş. Altyapı yarım yamalak. Hatta kepçeler harıltıyla çalışmaya devam ediyor. Haydaa! Nolacak şimdi?..

Hiç merak etmeyin. Cumhurbaşkanı''nın dediği gibi, devlete güvenin yeter! Her şeyin bir çaresi bulunur.

Yeter ki canınızı sıkmayın. Daha doğrusu, kendi canınız sıkılsa bile, beylerin canını sıkmayın.

Prefabrik konutlar bitmediği halde, teslimi nasıl olacak diye endişeye kapılmanıza da gerek yok. Onun da çözümü bulunur. Nasıl mı? İşte böyle:

Bir çekiliş yapılır.

Üç-beş kişi belirlenir.

Bu şanslı kişilere "dövlet" büyükleri birer anahtar verirler, sembolik olarak. Birer konuşma yaparlar, "Yaralar sarılacaktır" derler, alkış tufanının ardından el sallanır, kol sallanır; sağ gösterilip sol sallanır ve sonra vatandaşların şaşkın bakışları altında herkes arabasına binip gider!..

Nasıl çözüm ama?..

Sülün Osman''ın aklına gelir miydi bu? Hiç sanmıyorum!

Ellerinde birer anahtarla törenden ayrılan vatandaşlar, hangi konutun anahtarını aldıklarını bilemezlermiş, olsun! Esas teslimatın ne zaman yapılacağına dair kesin bir açıklama da yokmuş, ziyanı yok!

Çadırda yaşayan vatandaşlara Başbakan "Siz ıslandıkça, yüreğimiz dağlanıyor" dedi tören sırasında.

Vay canına!

Ne kadar şairâne!..

Peşinden birkaç mısra daha patlatsaydınız be üstad! "Dağlanıyor" iyi bir redif olurdu doğrusu. Kafiyesini bulmakta da hiç zorlanmazdınız eminim.

Avrupa Birliği''nin bekleme odasına alındık diye sevinmemiz gerekiyormuş. Yahu zaten yıllardır o odada değil miydik diye sormayı bir yana bırakalım, zaten bilen biliyor; bir başka soruyu düşünelim.

Zaman zaman, Boğaz''daki köprülere bakıp, "Acaba Koca Sinan görse şu köprüleri, ne derdi?" diye düşünürüm.

Ya kahkahayla güler ve "Bu teknolojiyle bunu mu yaptınız ulan deyyuslar!" diye çıkışırdı, yahut "Afferin aslanlarım" deyip yetkililerin sırtını sıvazlardı ve "Kendiniz mi yaptınız, yoksa Japonlar''a mı havale ettiniz?" derdi.

İşte bu açıdan bakınca, düşüneceğimiz sorunun mecraına girmiş bulunuyoruz.

Acaba, Fatih Sultan yahut Kanuni bugünkü halimize ne derdi?

Avrupa Birliği''ne 40 yıl önce başımızı vurmuşuz. Senelerden beri bekleme odasındaymışız. "Yeşil ışık yaktılar" diye sevinmekteymişiz. Falan filan...

Bir defa ona yeşil ışık değil, sarı ışık derler, sevgili biraderler!..

İkincisi, Avrupa ülkeleri şunu söylüyor: AB, Roma döneminden bu yana yakaladığımız ilk fırsat.

Sen yüzyıllar boyunca Avrupa''nın boğazına çökmüşsün, korkulu rüyası olmuşsun, seninle başetmek için elinden geleni ardına koymamış adamlar; tam sırtını yere getirmişken, "Beni de alın, beni de alın" diye, sokaktaki çocukların oyunu gibi yan tarafta zıplayıp durmaktasın. Ve arada bir göz kırptıklarında sevinmektesin.

Sahi ne derdi halimizi görseydi Fatih Sultan?

Dedelerin arslanlar gibi fethetmeye çalıştığı Avrupa''ya, şimdi kedi gibi bakıyoruz.

Daha, AB''nin öne sürdüğü insan hakları, ekonomi ve diğer şartları hiç hesaba katmıyoruz, bunları söylerken.

Körlük

Hakikati tehlike, bâtılı hak gördüler

Azınlığı çoğunluk, milleti yok gördüler

Haddi aşma yolunda öyle pervâsızlar ki

Mazluma, bedduayı, mâtemi çok gördüler

Tiryaki