Şakanın sırası değil

Bir cümle ''hüzün'' ile başladığında, ilk önce kulağıma Ahmet Özhan''ın sesi gelir... Elimde değil... "Hüzün, zaman zaman deli dalgalarla gelir... Gönlümün kıyısına vurur..."

Kürdili hicazkâr eser.

*

Hüzün öyle gelir de, neşe nasıl gelir?

1 Nisan''dan 1 Nisan''a şakayla karışık mı?

Değil elbet.

Ne bilet keseriz neşelenmek için, ne kuyruğa gireriz...

*

Arada bir yollarımız kesişir, hem neşeyle, hem hüzünle.

İnsanlık hali; hepsi bizim için.

Kimi zaman sırayı şaşırdıkları bile olur gelenle gidenin.

Hatta Mehmet Emin Kazcı''ya sorarsanız, geriye kalanın hüzün olduğunu söyleyecektir asıl.

Son romanının adını hatırlasak yeter: "Hüzün kalır geriye."

*

Şakalaşmak için de belli bir tarih bekleyenlerden değiliz.

Zaten belli başlı tarihler pek uydurma gelmiyor mu hepimize?

Anneler günü...

Babalar günü...

Sevgililer günü...

Göz ameliyatı olanlar günü...

Günden bol ne var?

Annesi olmayan, babası vefat eden, sevgilisiz yaşayanlar ve diğerleri ne yapacak o günlerde?

Şakaya bile gün bulmuşlar.

Şaka yapmak için bile 1 Nisan''ı mı kollar insan?

Hem, dünya dediğimiz üç günden ibaret değil mi esasen?

Dün, bugün, yarın.

*

Hep söyleriz.

"Şu üç günlük dünyada..."

"Dün bir, bugün iki..."

Bu durumda, her şeyi bir daha düşünelim.

*

Kimleri üzdük, kimleri kırdık, kimleri yapıştırdık?

*

Bugün, batıdan esen rüzgârlar eşliğinde, birkaç şaka yapabilirdik.

Adana ve Ankara''da birer meydana eski savcı Sacit Kayasu''nun heykellerinin dikileceğini haber verebilirdik.

12 Eylül''e ve Evren Paşa''ya dava açan eski savcı Sacit Kayasu''nun...

Hem de ayrıntılı bir şekilde.

Fakat şakanın sırası değil.

*

Siz en iyisi başa dönün ve o şarkıyı dinleyin.

Selahattin İçli''nin bestesi, Cansın Erol''un güftesi.

İsterseniz dinlerken de bir yandan köfte yeyin.

Pek güzeldir beyav Tekirdağ''ın "meşhur küfte"si.