Benim mafya babam, seninkinden iyi

Radyo Televizyon Üst Kurulu, yerli dizilerde mafya babalarının "sert ama iyi kalpli insanlar" olarak gösterilmesinin ardındaki sebepleri araştırmaya başlamış.

Tatlı Kaçıklar''dan Tarumar Kırbaç, Bir Demet Tiyatro''dan Ay İnanmıyorum Necdet, Marziye''den Hazar Bey, Aşkım Dağlarda Gezer''den Zal, Bizimkiler''den Katil, Deli Yürek''ten Yusuf Miroğlu ve Merdoğlu dizisinden Merdoğlu (Gerçi bu sonuncusu henüz mafya babası olmamış ama...) bir oyuncak ayıcık kadar sevimli gösteriliyor.

Mafya babalarının sevimli gösterilmesinin ardındaki sebepleri araştıran RTÜK''teki komisyon üyeleri nasıl bir sonuca varacak, şimdiden bilemeyiz. Ancak sonucu bilemeyişimiz, bir tahminde bulunmamıza engel teşkil etmez. Öyleyse tahmin yürütelim. Bu tipleri oluşturmak, yönetmen ve oyunculardan önce senaristlerin işi olduğuna göre, sözkonusu dizileri yazanların, gerçek mafyalarla takışmak istememeleri geliyor aklımıza.

O dizilerin çoğunda maksat mafyaların ne kadar korkunç birer suç çetesi olduklarını göstermek değil zaten. Ana konu arasında ''renk'' olarak kullanılan tipler oradaki mafya babaları ve elemanları.

Çekinmek de normal, çünkü malûmunuz, elinde silah bulunanlardan korkuyor insanlarımız. Silah, kuvvetli olmakla aynı anlama geldiği için, elinde en fazla ve en ağır silahları bulunduranlar, en güçlü kişiler olarak kabul görüyor. Ama eğer, aynı kişi, günün birinde elindeki silahları bırakır ve bir kenara çekilirse, tuhaftır, sanki güçlü olduğu dönemlerden biriken hınçla kendisine saldırılıyor, bir şekilde dalga geçiliyor ve piyon muamelesine tabi tutuluyor. Hatta olmadık yerlere aday bile gösterilebiliyor, bir zamanların o korkulan adamları. Adeta "tezgâha getiriliyor".

Halbuki "herşey yerli yerinde" olsa, yani elinde silah bulundurmak kuvvetli olmak anlamına gelmese, esas kuvvet "hak" ve "hukuk" olsa, ne o kişi elindeki geçici kudretin büyüsüne kapılır, ne diğerleri ondan gereksiz şekilde çekinir, ne de sonrasında bu garip durumlar söz konusu olur.

Neyse, araştırmacı RTÜK üyelerine kolay gelsin. Bakalım nasıl bir sonuca ulaşacaklar.

Erken kalkmaya bir türlü alışamamıştı. Her sabah geç kalkıyordu, çünkü geç yatıyordu. Servis aracını kaçırıyordu. Otobüs ya da taksiyle işine yetişmek zorunda kalıyordu. Çoğu zaman da yetişemiyordu. Ama o uyanık biriydi, kolayını bulmuştu. İkinci bir palto aldı.

Paltolardan biri işyerindeki askıda duruyordu. Servisindeki arkadaşlarına tembih etmişti. Şef ya da müdür soracak olursa, "Bir yere kadar gitti" denilecekti. Mesela lavaboya, arşive yahut yayın odasına...

İşyerine geç vakitte geldiği için, üzerindeki paltoyu zemin kattaki bir arkadaşının odasında bulunan dolaba bırakıyor, yukarı kattaki kendi odasına ceketle, "tin tin" yürüyerek çıkıyordu. Görenler, onun paltosuz gelmeyeceğini bildiği için, yeni geldiğini anlamıyordu.

Hatta kimi zaman erken çıkması gerektiğinde, aynı numarayı tersten uyguluyordu.

Ancak ne olduysa, işyerine yeni bir müdür atanmasıyla oldu. Yeni gelen müdür, dış kapının girişine elektronik bir turnike koydurmuştu. Kim hangi saatte geliyor, hangi saatte çıkıyorsa bilgisayar ekranında gözüküyor ve günlük olarak kâğıda dökülüyordu. Teknoloji, uyanıklığı alt etmişti.

Metris işi karışık. Bir taraf subay ve askerlerin rehin alındığını söylüyor, diğeri "hayır rehine mehine yok" diyor. Bir taraf yönetimle anlaşmaya vardıklarını, diğer taraf anlaşmanın sözkonusu bile olmadığını açıklıyor. Daha ilginci, bu olayların çıkış sebebindeki çelişki. Koğuşlarda arama yapılmak istenmesi mi, yoksa bir başka cezaevine nakil mi belli değil.

Bir yetkili çıkıp konuyu açıklığa kavuşturacak net açıklamalar yapmalı. Bu kişi de şüphesiz Adalet Bakanı''dır. Ama o şimdi "Cumhurbaşkanlığı" hayalleri kuruyor. Sayın bakana kimse dokunmasa daha iyi.

Elektrik kesintileri devam etseydi, mumla çalışan televizyon icat etmek gerekecekti.

İsviçre saat sanayiini kurtaran şey, hiç de İsviçre''ye özgü olmayan Swatch kavramı oldu. Swatch''ın satışları 4 milyar dolarlık bir pazarın en çok yüzde 2''sini oluşturuyordu, ama Swatch bir saatte en önemli şeyin zamanı bildirmek olmadığını gösterdi. 5 dolarlık bir saaat, zamanı 30 bin dolarlık bir saat kadar doğru gösterebiliyordu. Swatch zamandan çok, eğlenceli ve ucuz bir takı satmaktaydı. İsviçre saat sanayii, saat değil takı sattıklarını anlayınca kurtuldu.

(Edward De Bono, Rekabetüstü, s. 116.)

Zeynep Göğüş''ü arıyorum, bulamıyorum. Arıyorum, bulamıyorum. En iyisi beklemek galiba. Belki o bizi arar.

Ankara''dan "Kaygısız" dostumuz, "Soğuk ve Darwin teorisi" başlıklı yazınızı aldık. Onu yayınlayacak olsak, hem sizi hem bizi içeri tıkarlar, haberiniz olsun. Ama kabul etmek lazım, "Biz de biliriz, biz de biliriz..." kısmı çok esaslıydı. Teşekkür.

Ankara''dan Kemal Bey, yeniden seçildiğiniz görevinizde size üstün başarılar temenni ediyor, Cenab-ı Hakk''ın yardımcı olmasını niyaz ediyoruz.

Kahramanmaraş''tan Hatice Arslan, mektuplarınız alınmıştır. Okunmuştur. Cevap yazmak istenmiştir ama, bir mektup kaç paraya gidiyor bu zamanda? Bankalar, mektup gönderme kredisi açsın, hemen yazıp gönderelim. Beklemedeyiz.

Fatih''ten Yücel Demirbiçer, "sinek kaydı tıraş ve dağıtım" konusu anlaşılamadı, stop. Hem teşekkür hem selam, stop.