Ötelere ait sırlar fısıldayan ikindiler

Kızgın güneşin sararttığı ekinleri özledim. Renkten renge giren akşamüstlerini. Serin esintileri. Yanan sönen böcekleri. Ay ışığını. Çobanların kaval seslerini. Saflığı. Kendi halinde akan ırmakları. Her tohumu duayla eken çiftçilerin bakışlarındaki kanaatkârlığı. Dağların insana güven veren duruşunu. Ağaçların hafif bir dokunuşla dökülen meyve yüklü dallarını. Kuş cıvıltılarını. Kırmızı ve pembe şerbetleri. İnsanı mest eden gül kokularını. Üzüm salkımlarını. Siyah ve beyaz billur taneleri. Yüzü güneşe dönük sarı ayçiçek tarlalarını. Asma yapraklarındaki yeşil tırtılları. Uçuşan kelebekleri. Zıplayan çekirgeleri. Koyu kahverengi karıncaları. Çiçekten çiçeğe konan arıları. Yavrularını kollayan anaç tavukları. Horoz sesleriyle süslenen seherleri. Kızıl şafakları. Aydınlık kuşlukları. Uzayan kısalan gölgeleri. Ötelere ait sırlar fısıldayıp çekilen ikindileri. Yayılan akşamları. Tatlı bir sohbet gibi koyulaşan geceleri. Titreşen yıldızları.

Sadeliğe hasret kesilmişim. Ötelerin ateşiyle tutuşmuş ruhumun gözbebekleriyle, güzelliği kana kana içmeye susamışım.

Hamit Can anlatıyor... Bu sözler onun.

Yakın zaman önce "Görüşürüz" deyip aramızdan ayrılan Hamit Can.

Ağustos 2001''de Ay Vakti Dergisi''ndeki cümleleriyle, bakın ne işaretler veriyor.

Siz, karanlığa gölge taşıyanlar, aydınlık taslamayın.

Siz, hakkı haksıza teslim edenler, hukuk söylevlerinize son verin.

Siz, sanatın gönülden gönüle akan ırmağından habersiz ölüler ve gönül nedir bilmeyenler, sanatkârlık satmayın.

Siz, her uzun yürüyüşün sonunda çalan ilham saatine yabancı yürekler, şiire sığınmayın.

Siz, uykuları kırbaç şakırtılarıyla bölünen köleler gibi aşağılanmaya alışık ruhlar, özgürlükten dem vurmayın.

Siz, rahim rahim boşalan bulutları salt yağmur sananlar, hikmetten söz açmayın.

Siz, yağmurla şekere dönüşen toprağın dilinden anlamayanlar, filozofça tavırlar takınmayın.

Yüreğimde nar renkli bir sel kaynıyor. Gittikçe çoğalan, yükselen, gürül gürül konuşan. Tüm yanlışları küle çevirmek için ateşten bir nehir olup akmaya can atan...

Dakika dakika anlatıyor. Dinleyin.

Neye sevinir, neye üzülürsünüz?

Lüks ajansların kristal lambalarının altında ve meşhur kurumların yumuşak koltuklu dairelerinde, neye dair konuşursunuz?

Kime karşı, kimi savunursunuz?

Ey modern plazalardan inmeyenler!

Dev şirketlerden çıkmayanlar!

Manşetlerden düşmeyenler!

Ey bir virgül üstüne nutuk çekenler!

Pas tutmuş fikirleri cilalanarak, kelimeleri allanıp-pullanarak propaganda edilenler!

Dışı parlak, içi kurtlanmış meyveler gibi dünyalar vadedenler!

Reklâmsız bir hiçsiniz!

Yoksulluğunu hazine gibi saklayan bir adam. Bizim bir öğünde yediğimizi, o beş-altı öğünde yer. Hiç yakınmaz. Hep şükreder. Günün her saatinde uyanıktır sanki. Kapısı ne zaman çalınsa, tebessümle açar. Hayatı bir yolcu gibi yaşar...

Zaman diye bir şey varsa; bugün ve yarın varsa, şimdi varsa, ben şimdi Hamit Can''ın mevlidine gidiyorum. Siz de hayatı istediğiniz gibi yaşayın.