Vatanını savunan haklıdır, saldıran haksız

ABD ve İsrail, cumartesi sabah İran’a saldırdı. Günün tarihine başka anlamlar kazandıran bir 28 Şubat günü… Üstelik mübarek Ramazan içinde.

1 numaralı hedef Hamaney’di.

İlk saldırıda öldürüldü.

Öte yandaysa Hamaney’in kızı, damadı, gelini ve oğlu öldürüldü.

“Haydi gelin bizi vurun” der gibi bir araya toplanmışlar.

*

İran’da rejim muhalifleri kutlama yapıyor. Pencerelerden balkonlardan havai fişekler atılıyor. Tramp da o sevinçle dans eden kesimi bütün İran halkı sanıyor. Yahut öyle sanıyormuş gibi davranıyor. Çoğunluğun üzüldüğünü bilse de.

Dahası, yeni İran liderini kendisinin seçeceğini düşünüyor.

“Yeni İran liderini ben seçerim. İyi bir fikrim var. İran’dan talep gelecek ‘Başkan, yeni kim lider olsun, söyleyin’ diyecekler.”

*

İran’ın kayıpları büyük. Savunma bakanı, Devrim muhafızları kara kuvvetleri komutanı, Hava savunma istihbarat başkanı, Dini liderin koruması, Güvenlik baş danışmanı, Askeri büro şefi gibi pek çok üst düzey yetkili öldürüldü.

En acı taraf ise kız okulunun hedef alınması.

Askerî hedeflere hassas vuruşlar yaptıklarını açıklarken üstelik.

Yüzlerce masum çocuk öldü.

Hakikaten “çok hassas ve askerî” hedefti orası!

*

Öte yanda ise Netanyahu’nun uçağı Berlin’e indi.

Ne zaman havalanmıştı ve niçin ülkesinde kalamadı?

Telaviv’de sirenler susmadığı için kulakları şişmiştir ve herhalde o yüzden gitmiştir.

*

ABD ve İsrail saldırısının kimsenin beklemediği vakitte yapıldığı dile getirildi.

Savaş budur zaten. Beklenmeyen vakitte, beklenmeyen şekilde, beklenmeyen yerde…

Baskın basanındır.

Maduro’nun kaçırılacağını kim tahmin etmişti?

Fatih’in gemileri karadan yürüteceği kimin aklına gelmişti?

Tedbir alınamayan, tahkim edilmeyen yer, en zayıf yerdir. Düşman oradan saldırır.

*

İran füzelerinin isabet ettiği noktada 3 ABD askeri öldü, 5 asker ağır yaralı.

Açıklama bu şekilde. Acaba gerçekten de bu kadar mı?

Hiç kimse emin olamıyor.

Daha önceki kayıplarını da olduğu gibi yansıtmayan, noksan gösteren bir ülkeden bahsediyoruz.

O yüzden, inandırıcılığı zayıf.

*

Sık tekrarlanan bir konu var.

ABD bayrağına sarılı asker tabutları peş peşe ülkesine dönerse, Tramp bunu nasıl izah edecek?

Cevap: İsrail bayrağına sarsınlar. İzahı kolaylaşır.

*

Bu nasıl bir satrançtır ki şah “mat” oldu fakat oyun devam ediyor.

Normal kuralların dışında gelişiyor her şey.

Yedek şah varmış hatta yedeğin de yedeği bulunmaktaymış. Mış diyoruz ama baştan biliniyordu.

İlk saldırıda İran lideri öldürüldü fakat savaş bitmedi, hedef sadece Hamaney değilmiş demek.

Rejimin değişmesi de şart, saldıranların fikrine göre.

Ha gayret!

Birkaç okul daha vurun, birkaç cami daha yakıp yıktırın, rejim kesin değişecektir!

Yanı başımızdaki tablo bu şekilde.

Hamaney’in ölümünü sevinçle karşılayan muhaliflerin dans edişlerinin görüntülerine rastladık.

Zevkten göbek atıyorlar.

Bizim bazı saftiriklerimiz de altına yorumlar döşenmişler. Heyecanla, coşkuyla ve bolca da ahmaklık içeren bir saflıkla.

*

Erdoğan için darı serpiyorlar, onun ölümünde bu şekilde dans etmeyi arzuladıklarını yazıyorlar.

“Ben aptalım” diye bağırmak ancak bu kadar olur.

O yazdıklarının suç olduğunu bile fark edemeyecek kadar aşka gelmişler.

*

Hepsini tek tek veya çifter çifter toplayacaklar, olmuş armut gibi.

Sonra ağlayıp sızlamaya sıra gelecek.

Bazıları buradan bir kahramanlık çıkarmaya çalışacak.

Destekleyenler bile olacaktır. “Filanca yalnız değildir” diye slogan da atarlar emin olun.

*

Nefret kusmak için de biraz daha akıllı olmak ve suç işlemeden ifade edebilmek gerekir. Ama olmuyor işte. Allah insanın gözünü döndürmesin.

Ölçü ayar kalmıyor ortada.

Nefret, akla fikre perde oluveriyor bir anda.

Netanyahu’dan ve Tramp’tan nefret eden vatandaşları yok mu ki?