Zülfü Bey adaylıktan çekilince...

Zülfü Livaneli milletvekili adaylığından çekilince, bizim Karga bu konuda bir şey yazıp yazmayacağımızı sordu.

Niye yazalım?..

Bugüne kadar ne zaman Zülfü Bey hakkında iki satır yazmaya kalksak, üç-dört avukatı birden devreye girerek, cevap gönderiyorlar. Biz de malumunuz, gelen cevapları aynen yayınlamak için nazlanmıyor, ille de mahkeme kararı isteriz diye tutturmuyoruz.

Belki de bu yüzden, limondan bahsetmek için "Li..." dediğimiz anda, Sayın Livaneli ve avukatları dikkat kesiliyor.

En iyisi, biz adaylıktan çekilme konusunda yorum yapmayalım ve kasetini dinleyelim.

Karlı kayın ormanına doğru bir yolculuk yapalım.

Bizim ihtiyarlığımız acep nasıl olur sorusu üzerine düşünmeye devam edelim.

Ebubekir Kurban, kimsesiz çocuklara şefkat dağıtırken, cebindeki son parayı da birine verdiği için, kısa cameli veresiye alacak.

Akif Emre, gitmediği bir yer ararken, dünya haritasına ispirtolu kalemle işaretler koyacak.

Murat Zelan, son romanı üzerinde çalışırken, gelen siyasi teklifleri geri çevirecek.

Gülcan Tezcan, sigara nedir bilmeyenlerle bir gazete kuracak.

Sümeyra Yılmaz, türkülerin büyüsünü geç keşfetmiş olmanın burukluğunu duyacak ve vakti zamanında bir kaset doldurmadığı için hayıf hayıf hayıflanacak.

Muhittin, çay paralarını akbille tahsil edecek.

Selman Cahit, hiç tanımadığı yaşlı bir kadının rüyasına girdiğini görecek rüyasında ve beyaz bir geminin güvertesinde piposunu tüttürerek şiirler yazacak, büyük ihtimal Paris''e gidiyor olacak.

Mehmet Ocaktan, "Artık sakal bırakmanın zamanı geldi ama imajım ne olacak" diye düşünürken, basın tarihinin en iri puntolu manşetini hangi gün attığını hatırlamaya çalışacak.

İbrahim Kiras, torunlarıyla oynaşırken, "Şu hayatta neler kaybettik, neler kazandık"ın muhasebesini yapmak için bir muhasebeci ile anlaşmak isteyecek.

Nusret Özcan, son kitabında yine çocukluğunu anlatacak ve "Bütün kitaplarında çocukluğunu anlatan yazar" unvanını kazanacak. Sakalları daha da uzamış olacak.

Ahmethan Yılmaz, Boğaz''ın en güzel yerinde, buram buram kokan kahvesini yudumlarken, "En güzel şiirimi yazmak için daha ne bekliyorum" diye iç geçirecek.

Yusuf Ziya Cömert, çocuklar sığsın diye büyük ev almasına rağmen, hepsi uçup gidince, bir Ayvaz bir Köroğlu koca evde ne yapacağını düşünecek.

Fatma Karabıyık Barbarosoğlu, ismini söylerken yorulanlar için Beylerbeyi civarında bir mola istasyonu açacak. Çaylar şirketten olacak.

Melih Bayram Dede, internette günlük yayınlanan bir gazetenin yönetmeni olarak gözükecek ama aslında inşaat müteahhitliği yapıyor olacak.

Yusuf Kaplan, hatıralarını yazacak.

Bizim Karga ise, kocayınca serçelerin diline düşecek.

Sinan Tavukçu, çizmeyi bırakmayacak; yazın bile çizmeyle dolaşacak.

Süleyman Çobanoğlu, kendisini ekrandan tanıyan karpuzcuya selam verip geçerken, "Yahu bir zamanlar yaptığım programın adı neydi? O ülke mi, bu ülke mi, şu ülke miydi?" diye hafızasını zorlayacak. Eşi imdadına yetişecek.

Haftasonu, dev dalgalar Karadeniz sahilini tabiri caizse yerle bir etti. Yollar yıkıldı, buğday siloları çöktü, tiren yolları tahrip oldu. Peki şimdi ne olacak? Herşey "afet" olarak açıklanacak, "afet bu ne yapalım" denilecek.. Yolları, köprüleri, siloları çürük yapanlardan hesap sorulmayacak; olanlardan ders alınmayacak!. Tabiata saldırmanın bedelinin ağır ödendiği idrak edilmeyecek ve yine ucuz işçiliğe devam edilecek. Beyler! Dalgaların söylediğini dikkate alın! (Karga)