Depremin meymenetsiz yüzü

Bazı suratlar vardır meymenetten nasiplenmemiş, bakınca moralinizi bozan. Gözlerindeki nefret ve dudaklarından eksilmeyen tiksinti ifadesiyle, her an saldıracakmış gibi dururlar. Meşveretten ve muhabbetten korkan bilinçaltlarıyla konuşarak anlaşmak yerine ısırarak susturmayı marifet sayan megafon gibi ağızları ve köpek dişleri ile hemen hemen her mecliste rastlayabileceğiniz nevirsiz tiplerdir bunlar.

Ne yazık ki bu hükümette, 17 Ağustos''ta yaşanılan korkunç felaketin ardından gelişen milli mutabakatı ve yardımlaşmayı fark edemeyecek, uluslararası dayanışmayı tehdit algılayabilecek, yapılan hataları gözler önüne seren medya mekanizmasını hıyanetle suçlayabilecek kadar gözü dönmüş bu tür zevatın sayısı hiç de az değil.

Daha önce başörtüsü olaylarında, Oktar Babuna dayanışmasında ve sosyal güvenlik tartışmalarında dayanışma ve direnişin tam ortasına atlayarak eline geçirdiğini dişleyen bu zatlar, bugün tüm acılara rağmen sağlanan milli birlik ve bütünlüğün orta yerinde yine iş başındalar. Televizyonlar sayelerinde çark ettiler. Depremin ilk günlerinde en insanca yüzleriyle ve bütün önyargılardan uzak bir halde indikleri deprem bölgelerindeki manzarayı aynen resmeden haberciler, bugün Kızılay''ı eleştirmeye kalkışan vatandaşın neredeyse ağzını kapatmaya çalışıyorlar.

Ülkeleri yükselten milli mutabakattır. Milletimiz gerektiği zaman bu mutabakatı sağlayacağını, defalarca göstermiştir. Millet tek yürektir. Herkes canıyla, malıyla afet bölgesine koşmuş, bütün imkanlarını seferber etmiştir. Buna pek çok kamu görevlisi de dahildir. Ancak milli mutabakatın devlet cenahı sınıfta kalmıştır. Merkezi bir organizasyon tesis edememiş, yardımlar ihtiyaç duyulan bölgelere zamanında ulaştırılamamıştır. Dahası pek çok yardım, ihtiyaç yok diye geri çevrilmiş, vatandaşın destek teşebbüsüne köstek vurulmuştur. İki gün önce yardımlarla gelen ekmeklerin çöplere atıldığı deprem bölgelerinde, ekmek yardımının bir anda kesilmiş olması ve devlet babanın da bu arada aş işine bir çare getirememiş olması yüzünden, bugün yeniden açlık tehlikesi baş göstermiştir.

Afet bölgesindeki ihtiyaçlar en acilinden en son yapılacak olanına kadar üç aşağı beş yukarı bellidir. Adapazarı, Kocaeli ve Yalova''da yüzlerce ev yıkılmışken, cenaze sayısının on bini aşabileceği daha en baştan tahmin ediliyorken, bölgeye en kısa sürede cenaze torbası, kireç, maske ve soğutma ünitesi gönderilmesi organize edilememiştir. Yakınlarla cenazeleri bir araya getirebilecek bir haberleşme ağı tesis edilemediğinden, cenazeler kokmaya terkedilmiş ve nihayet bir çoğu kimlik tespiti yapılmadan gömülmüştür. Hemen her sene bu vakitlerde yazın birikmiş olan rutubetin bir anda boşaldığı aşikardır Marmara''da. Dün çadırlar suların altındaydı. Bu da mı görülemedi?

Bölge, daha uzun bir süre yardıma muhtaç kalacaktır. Halk mukim bir hal alana ve gündelik hayat yeniden tesis edilene dek, buralara başta aş, temizlik maddesi, giyecek ve ilaç yardımlarının sürmesi gerekecektir. Ancak hükümetin saldırgan ve güven vermeyen tavrı yüzünden, halkımız yardım etmekten yavaş yavaş imtina etmektedir.

Bugün bazı özel ve kamu kuruluşları, devlete teslim edilmek üzere bir yardım kampanyası başlatmış bulunmaktadır. Devlet, bundan sonra en azından şunu yapabilmeli ve Türkiye''de kamu yönetimi açısından yeni bir dönem başlatmalıdır. Bundan önce yapılmış olan Kesintisiz Eğitime Katkı ve Doku Bankası kampanyalarının hesabı henüz verilmemiştir. Devlet, bu kampanyalarda toplanan paralarla kaç okul açmış, kaç doku bankası laboratuarı yaptırmıştır? Şimdi depremzedeler için toplanan yardımların nerelere harcandığının hesabı verilebilecek midir?

Biliyoruz ki, devlet kendi bütçesini idare etmekte fazla becerikli değil. Bizi her geçen gün katlanarak artan bir borç yükü altında yaşamaya mahkum etmektedir. Böyle bir kamu idaresinin, kendisini aklamak için bundan sonra hesaplarını şeffaflaştırması gerekir. Milletine karşı sorumlu bir devlet için, bu hesapları bağımsız denetçilerin kontrolünden sonra kamuoyuna açıklamalıdır. Bir işadamının Cumhurbaşkanı''nın eline verdiği yardım çekinin ardından bu meyandaki endişelerini dile getirmesi, halkın devlete karşı güvensizliğinin en bariz göstergesidir. Eğer milletiyle yakınlaşmak gibi bir derdi varsa, ilk adımı devlet atmalıdır.

Her toplulukta meymenetsiz insanlar bulunur. O topluluğa yapılacak en büyük kötülük, bu tipleri ön plana çıkarmaktır. Elini açmak varken devletin neden hâlâ dişlerini gösterdiğini anlamış değiliz.

Allah aşkına bir vicdan muhasebesi yapınız. Hiç mi ders almadınız bu felaketten?