Her göç yok oluştur, hicret değilse

G öç, savaştan sonra insanoğlunun en acıklı hikayesidir. Yığınlarca insan, bazen yavaş ve yıllar alan bir süreç içinde, bazen topluca ve kaçarcasına, doğdukları, büyüdükleri, vatan diye bildikleri yegane yurtlarından koparak, koparılarak taşınırlar bilinmezlere. Göç, işte o kopuşun kanaması, o kaçınılmaz ayrılışın kahredici sebebi, göç yolunun aman tanımaz eziyeti, göçmen ayaklarının geride bıraktığı kanlı izleri, vuslatın tanrı misafirine layık gördüğü sefalettir her zaman.

İster çiftini bozarak şehirden medet umsun, ister Sırp komitacıların katliamından kaçsın, ister Van''ın dışında, naylon gibi kent artıklarından kurulmuş mahallelerde yaşamak zorunda kalsın, ister Lübnan''da bir sonraki İsrail saldırısının ne zaman olacağını kaygıyla beklesin, ister Afganistan''a, ister Ruanda''ya vatanım desin, ister babası namaz kılarken vurulmuş, isterse ailesini gaz ocaklarında kaybetmiş olsun. Tarihin en sık tekrarlanan trajedisi, acıyla umudu harmanlayan göç yollarında yazılır.

NATO''nun verdiği rakamlara göre 800 binlere ulaşan Kosova''lı mültecilerin manzaralarını ekranlarda seyrederken, yaşadıkları vahşeti dinlerken, tarihin en dramatik sahnelerinden birinin yeniden yaşandığına şahit olduk top yekun. Daha önceleri binlerce kez tecrübe edilmiş ve ders alınmamış tarih sayfalarının yeniden kaleme alınışına seyirci kaldık. Bir milletin, kendini hak sahibi ilan eden başkalarınca vatanlarından tehcir edilişiydi seyrettiğimiz. Çoğunluğun azınlık hükmüne indirgenişinin acı hikayesiydi gidişat: azınlık, asimilasyon ve yok oluş.

Balkan Savaşları sırasında oralardan kaçan halk, hiç geri dönmeyi düşünmüş müydü acaba? Hiç varlığının derinliklerinde sığındığı yerleri mahzen, kovulduğu toprakları kucak edinmiş miydi? Türkiye''deki Balkan kökenli ve Arnavut nüfus, eskinin mültecileri ve artık yerliler için Kosova''daki savaş onlarca yıl önce bitmemiş miydi?

Bugün Avrupa''ya, Makedonya''ya, Arnavutluk''a ve Türkiye''ye atılan her adımda, terk edilen Kosova''nın Arnavut ve Müslüman temellerinden bir taş daha eksiliyor. Bir taş daha eksiliyor, büyüklerin Balkan tahtasından. Kaç Türk Doğu Türkistan''daki dramı iliklerinde hissediyor ki, Kosovalı mültecilerin çocukları yarın yüzlerini Sırp bayrağı altındaki Kosova topraklarına döndükleri zaman yürekleri sızlasın?

Mekke fetholunur muydu hiç, Peygamber Mekke''den hicret değil de, göç etseydi? Göç, acıları unutmak, geçmişi geleceğe satmaktır. Hicretse, acılarla yaşamak, geçmişe gelecekte anlam vermektir. Göç, teslimiyeti belgeleyen beyaz bayraktır. Hicretse taktiktir, moladır, bileniştir yarınlar için.

Biz, bugün göç yolu Anadolu''da yaşayan Türkler, Çerkezler, Arnavutlar, Gürcüler, unuttuk aslımızı. Yurdumuzdan bir parça toprak almamıştık çünkü. Vatanımızı, kalbimize gömüp getirmemiştik. Göç yolunda pek çok can yitip gitmiş, ancak buralara, sonraki nesillere acıları taşınmamıştı. Göç etmiş, ama hicret edememiştik.

Her göç bir ilticadır yeni umutlara, her göçmen bir mülteci. Her göç bir tehcirdir, yerinden yurdundan eden.

Her göç aslından kopuş ve yok oluşa yolculuktur, hicret olmadığı zaman.