Orası İsrail mi? Pardon Pardon

Zaman zaman okuyucularımızdan eleştiriler gelir, bazen müspet, bazen menfi. Bu eleştiriler, çoğu zaman okurla yazar arasında tek iletişim kanalını oluşturur ve en azından şahsım için oldukça yönlendirici olurlar. Bugüne dek hiçbir eleştiri sahibi, kimliğini gizlemek zorunda kalmamıştı eleştirisini yaparken.

Ancak geçen hafta elime geçen katibi meçhul faksın beni oldukça şaşırttığını itiraf etmeliyim. Şaşırdım, çünkü söz konusu faksta anti-semitik olduğum iddia ediliyordu. İlginçti, zira bu temel eleştiriden önce yapılan girişte tehdide yakın temalar işleniyordu. Faksın içeriği bir yana, anti-semitizm suçlamasını açıklığa kavuşturma ihtiyacı hissediyorum.

Malum üzere bütün dinlerin sınırları aşan ve mensubu olduğu herkesi kucaklayan bir yanı vardır. Dün İstiklal harbini veren Türkler için Hindistan''daki müslümanlar neler hissettilerse, bugün de tüm dünya müslüman Kosova için aynı şeyleri hissediyor. Günde beş vakit aynı kıbleye dönerek ibadet edenlerin, Afganistan''daki, Filipinler''deki, Endonezya''daki veya Filistin''deki kıbledaşları için hükümetlerinden daha aktif bir politika istemelerinden ve onların içine düştükleri sıkıntıları en iyi ihtimalle görmezden gelinmesine tepki göstermelerinden daha tabii ne olabilir ki. Benzer hisleri, İsrail''deki dindaşlarına yardımı vecibe sayan ABD ve hatta Türkiye vatandaşı Yahudilerin de yaşadığından eminim.

Bu hissiyatı yaşayan insanların, çatışma yaşadıkları başka bir dinin mensubuna, garez hissediyor olmaları sıkça yaşanan bir vakıa. Bugüne kadar sadece Müslümanlar değil, pek çok çağdaş Batılı dahi (Savaş öncesi Batılıları saymıyoruz zaten) anti-semitik olmakla suçlanmıştı.

Oysa geçen hafta tepki çeken yazımızda, İsrail gazetelerinden derlediğimiz bilgilerden hareketle, biraz da oraların derin devletince oluşturulan havanın etkisiyle İsrail halkında anti-İslamcı bir tavrın oluştuğunu ve bu durumun, İsrail''de Sırpların "iyi", Arnavutların da "kötü" olarak yaftalanmalarına sebep olduğunu yazmıştık. O yazıda, zalim bir rejimin pençesine yakalanmış bir milletin çocukları olarak Yahudilerin nasıl olup da "zalim" Sırpların tarafını tutabiliyor olduğunu sorgulamıştık.

İsrail''i daha önce de birkaç kez bu sütuna misafir etmiştik. Bunlardan birinde o günlerde başbakanlık yapan Mesut Yılmaz''ın, 1982''de Lübnan''da Sabra ve Şatilla kamplarında yaşanan katliamların yıldönümünden hemen önce, bu katliamların sorumlusu İsrail''e yaptığı ziyaret sırasında, Nazilerin Yahudi kıyımını hatırlatan bir başka anıta çelenk koymasını eleştirmiştik. Yine bir diğerinde, seçime hazırlanan Netanyahu hükümetinin salt seçime yönelik bir yatırım olduğu anlaşılan Güney Lübnan''ı bombalamasını kınamıştık.

Anti-semitik değilim. Sadece kendisi de yığınlarca baskının mağduru olmuş bir milletin, nasıl olup da başkalarına benzer sıkıntılar çektirmeye razı olabildiğini anlayamıyorum.

Bundan 47 yıl önce, İsrail henüz kurulmuşken, Lübnan''ın Birleşmiş Milletler temsilcisi Charles Malik''in sözlerinin bugün hâlâ geçerliliğini koruduğunu görmek manidar:

"Yerleşmek adına, sizden olmayanları ezilecek, püskürtülecek veya en azından kendinizi ezdirtmeyecek düşmanlar olarak görüyorsunuz. Onlarla ilişkiniz, harici, net, kırıcı ve menfi. Onlarla hiçbir durumda, eşitlik ilkesi üzerinde kurulabilecek içten ve müspet bir iletişim kuramıyorsunuz. Oysa varlığınızın idamesi için onlarla mutabakat yapmanız gerek. Onların da var olduğunu ve bundan sonra da var olmaya devam edeceğini hesaba katmanız lazım. Fikirlerinizi yumuşatmanız ve onlarınkiyle kaynaştırmanız icabediyor. Karşılıklı saygı ve güven üzerine dayalı kalıcı bir ilişki kurmanız gerekiyor. İsrail''in liderlerinin ve halkının, varlıklarının bu gereklerini yerine getirip getiremeyeceğini gelecek gösterecek."

Aradan 50 yıl geçti. İsrail, Körfez Krizi hariç altı savaşa girdi o gün bugündür. Binlerce insan öldü, yüzbinlercesi vatanlarından sürüldü. Bugün, milyonlarca Filistinli siyonizmin kurbanı olarak tescillendi, Birleşmiş Milletler ve İnsan Hakları Örgütlerince. Ancak İsrail''in kendinden olmayana karşı politikası hiç değişmedi. İsrail bugün hala kendini güvende hissetmiyorsa bu onun dışlayıcı ve ezici politikaları yüzündendir.

Pardon ama, ben zalime destek çıkamam.