Demokrasi de üniter yapıyı tehdit ederse!

Artık şurası muhakkak ki; Türkiye''nin aradığı istikrarı bulabilmesi bu istikrardan ne anlaşıldığı konusunda bir mutabakat ile mümkündür. Genel istikameti tayin eden "demokrasi, hukuk, ifade özgürlüğü, çoğulculuk, asker-sivil ilişkisi, kuvvetler ayrılığı, yargı bağımsızlığı vb..." gibi kavramlarda, birbirinin zıddı en az iki görüşün çatıştığı ve bu çatışmanın çoğu kez, ahlak tanımayan yöntemlerle yapıldığı bir zeminde ilerleme kaydedebilmek mümkün değildir. Türkiye''nin önünün bazı noktalarda tıkandığı düşünülüyorsa da nedeni budur. Tıkanıklık, gerçekten sağır olanların değil, kasten sağır gibi davrananların diyaloğundandır.

Ülkenin çok yoğun bir gündem yaşıyormuş gibi görünmesine rağmen gerçekte; gündeme egemen olan odakların tayin ettiği doğrultunun dışında kalan hiçbir şeyi tartışmıyor olması da bundandır.

Devleti hedef alan her terör eyleminin adresinin, kökü İran''da bulunan içerideki "İslamcı" gruplar olması; her defasında ülkede yıllardır başka ekonomik suç işlenmemiş gibi, "sadece" sivil kökenli ve dolaylı olarak bir siyasal gücün yıpranması sonucunu doğuran yolsuzlukları tartışıyor olmamız, bunun delillerinden ikisidir.

Sistemin istediği kişi ve kurumu sorgusuz-sualsiz infaz etmesi artık pekala mümkün ve fevkalade kolaydır. Zira; kamuoyu ve kamuoyuna kanaat pazarlayan önderler ve tabii ki medyanın da, bu sorgu-suali yapma becerisini yitirdiği besbellidir.

Peki, gözünü sözümona Avrupa''ya dikmiş, iletişim teknolojisine karınca kararınca kaynak ayıran ve en önemlisi de buna arzu duyan, Ankara''sının biçtiği gömlek cüssesine dar gelen bir ülke bu cendereye mahkum mudur? Elbette değildir ama kurallar bir kere bu normalin dışında konulmuştur.

"Demokrasi" denince, bu ifadeden bir kesimin "ak"ı bir kesimin "kara"yı anladığı, aynı kesimlerin ifade özgürlüğünü ülkenin bölünmesi ile gelişmesi arasında inanılmaz irrasyonel bir fikir egzersizi skalasında tartıştığı ortamda gerçek gündemden tabii ki söz edilememektedir. Bu şartlarda yapılan hararetli demokrasi, hukuk ve özgürlük tartışmaları ise tartışanlardan çok bu tartışmanın genel çerçevesini tanzim edenlerin; yani gündem belirleyicilerin işine yaramaktadır. Bu ülkede "sivil irade" epeyidir, gündemi belirleyen mekanizmanın dışına çıkmış ya da çıkarılmıştır. Türk demokrasisinin değil 2000''li yıllara yaraşır olamaması, 1990''lı yılların bile gerisine düşmesinin temelinde işte bu olgu vardır.

Aynı olgu bugün de ağırlıklı hem de her zamankinden daha ağırlıklı olarak hüküm sürmektedir. İktidarı oluşturan siyasi partilerden başlayarak en aşağılara kadar, irili ufaklı hiçbir sivil gücün, gündeme ve tartışılmakta olan konuların sınırının tayinine ilişkin etkileri bulunduğunu iddia edebilmek mümkün değildir. Bu güçler, tıpkı sıradan insanlardan teşekkül eden kamuoyu gibi Türkiye''yi biçimlendiren olayların birer nesnesi durumundadırlar, çoğu kez de şaşkındırlar.

Bu şaşkınlık bazen Başbakan''ın yüz ifadesine, bazen de söze "demokrasi..." diye başlayan herhangi bir kanaat önderinin sonuçta gidip sistemin gerçeklerine çarpan ifadelerine yansımaktadır. Siyasal iktidarın yapısındaki kırılganlık arttıkça da aynı şaşkınlık, sadece koalisyonu değil bütün ülkeyi kuşatan bir politik zaafa dönüşmektedir.

Demokrasi bu ülkede destabilizasyonun adı olarak kaldıkça ve demokrasi şemsiyesi altındaki temel haklar üniter yapıya yönelik tehdit olarak algılanmaya devam ettikçe, önümüzdeki gündemle oyalanmak giderek daha da güçleşecektir.