DSP ve MHP ne kazandı? FP ne kaybetti?

Türkiye''nin önceki gün yaptığı iki seçimin hem yankıları hem de siyasal sonuçları üzerindeki tartışmalar ve yorumların hemen hepsindeki şaşkınlık gizlenecek gibi değildir. Bu şaşkınlığın temelinde de Milliyetçi Hareket Partisi''nin elde ettiği sürprizden daha sürpriz sıçrama yatmaktadır. Barajı aşıp aşamayacağı tartışmaları yapılan MHP''nin, barajın üzerine neredeyse bir baraj daha koyacak büyük bir oyla seçimleri ikinci olarak tamamlaması 18 Nisan sonrası hesapları da bütünüyle değiştirecektir. Seçmen, MHP''ye büyük bir güç vererek siyasetin boşluk kabul etmediği kuralını bir kez daha işletmiştir. Merkezde FP ve DYP''nin bıraktığı büyük boşluk bütün olarak MHP''ye transfer olmuş ve bu partinin barajın üzerindeki yüzde 8''lik oyunun kaynağı da ortaya çıkmıştır. MHP, bu oyların büyük çoğunluğunu son seçimlerde Refah Partisi''nin oy deposu olan merkezlerden alarak bu partiden FP''ye doğal akışı durdurmayı da başarmıştır. MHP aynı zamanda DYP''nin kalesi olarak bilinen merkezlerde de varlığını hissettirerek bu seçimlerde demokrasi kahramanlığı üzerinden politika yapan Tansu Çiller''i bloke etmiştir. MHP lideri Devlet Bahçeli de 18 Nisan''ın ortaya koyduğu tabloda Türk siyasetinin kalıcı isimlerinden birisi olmayı garantilemiştir.

DYP ise bir yandan bu seçimlerde birlikte yenilgiye uğradığı ANAP''a da oy kaptırmış görünmektedir. Ancak, merkez sağda yaşanan küçük oy sirkülasyonu ANAP''ın DSP lehine kaybının beklenenin üzerinde gerçekleşmesi nedeniyle anlamını yitirmiş ve tarihi hezimet kaçınılmaz olmuştur. Bu tablo ortadayken herkesin aklına gelen bir yargı cümlesinin ANAP ve DYP liderlerinin giderek daha fazla rahatsız edeceği açıktır. Bu cümle, dürüst siyasetin "Kaybeden çekilsin" kuralıdır. Hem Çiller hem de Yılmaz bu yargının baskısı altında siyaset yapmakta zorlanacak gibi görünüyorlar.

Seçimlerden birinci çıktığı halde siyaseten aynı gücü temsil etmediği belli olan DSP için ise en rasyonel siyaset Ecevit''i Başbakanlık''ta tutmaya devam etmektir. Ancak, parlamentonun sağ ağırlığının bunu zorlaştırdığı da ortadadır. Zira; dört sağ parti üç ayrı üçlü koalisyon kurabilirken Başbakanlığın Ecevit''e bırakılması mantık dışı görünmektedir. Dahası, bir şahıs partisi olan DSP''nin ulaştığı yüzde 21''lik oy büyüklüğü kalıcı bir özellik de arzetmemektedir. Herkes biliyor ki, Ecevit''in şahsına doğrudan bağlı bu büyüklüğün kısa vadede belki ama orta vadede kalıcı olması mümkün değildir. Yine de siyasette başarının temel ölçüsünün sandık olduğu olgusunun inkar edilmesi bir haksızlıktır. Arkasına Apo ve medya rüzgarını almış olması Ecevit için bir zaaf olarak kabul edilemez. Bütün bu faktörler nihayet siyasetin sunduğu fırsatlardan ibarettir. Önemli olan bu fırsatları taşıyabilmektir ki, Ecevit''in de kendisine biçilen bu rolü çok iyi oynadığını kabul etmek lazımdır.

Fazilet''e gelince... FP önceki gün yapılan iki seçimden birinin galibi birinin de mağlubudur. Refah''ın devamı olduğu tartışmalarını dışarıda tutarak FP''nin girdiği bu ilk seçimde yerel yönetimlerin özellikle İsteanbul ve Ankara''nın galibi olması yabana atılmayacak bir siyasi başarıdır. FP, genel seçimlerde yüzde 16''nın altında kamlmasına rağmen yerelde yüzde 23 rakamına ulaşarak "güçlü" ve "güvenilir" bir parti olduğunu göstermiştir. Seçim gününe kadar yoğun bir baskı altında bulunan ve politika üretme cesaretini bile kaybeden bir parti olarak FP''nin aldığı bu sonuçları yabana atmak mümkün değildir. Fazilet için en büyük tehlike paniğe kapılmak ve siyaset treninin vagonlarından birisi olmayı kabullenmektir. Medyanın ısrarla görmezden gelmesine rağmen yereldeki başarısını ön plana çıkarmalı ve uzun soluklu olmayacağı anlaşılan bu Meclis''in yenileneceği güne kadar belediyelerdeki gücünü bir siyasal manivela olarak kullanmalıdır. Siyasetin bir fırsatlar sanatı olduğu gerçeği bugün DSP ve MHP için ne kadar geçerliyse yarın da FP için o kadar geçerli olabilir.