Varlık... 45 saniyeden daha küçük Yokluk... zamandan daha büyük

Deprem... Çoğumuz için televizyon görüntülerinden, gazete haberlerinden ibaret olan olan o amansız dehşet. Önceki gece, Adapazarı''ndan İstanbul''a, İzmit''ten Eskişehir''e kadar geldi ve yine çoğumuzun evine misafir oldu. Sadece 45 saniye süren bu apansız misafirlik düştüğü yeri kavuran bir ateş, rüzgarını üflediği her hanede unutulmaz izler bırakan bir dehşet olarak geldi, geçti.

Şimdi biz, insanı çaresiz bırakan, yüreklere korkuların en acımasızını salan uğultunun birer eseriyiz.

Muktedir olduğumuz her şey üzerinde sorgusuz sualsiz iktidar kuran bu soluk; evlerimize girdi, yüreklerimizi korkuyla kuşattı bir kere... Bütün gücümüzü, bütün hükümranlığımızı ve nihayet bütün varlığımızı, önemsizden daha önemsiz olan ve sadece 45 saniyecikten ibaret zaman içinde O''na devrettik.

Hayat, gerçek hayat; şimdi "o an nasıl da çaresizdik" diye ardından baktığımız saniyelerde gözümüzün gördüğü, içimizin hessettiğinden başka bir şey değildir.

Evlerimiz kağıttan kuleler gibi başımıza yıkıldı... Eşlerimiz, çocuklarımız, dostlarımız akrabalarımız koskoca bir hiç ile küçücük bir dünya arasında gidip geldiler. Herşeye, her zaman, her şartta hükmeden Allah, kimimizi hücreleremize hükmeden ürperti ile toprağa bağışladı, kimimizi ise o ürperti ile birlikte aldı toprağın altına götürdü.

Köhne siyaset, hasta ekonomi, çürümüş sosyal gerçeklikler, hepsi sahte hayatların sahte eğlenceleriydi.

Gerçek hayat, hayatın gerçeğinin gelip çattığı anda hissettiklerimizdi...

Aslında, olduğumuzu zannettiğimiz şey değil, evlerimize uzanan sarsıntılarının tövbe istiğfara çağırdığı ve o müthiş gürültüden sonra artık olmayan hayatların acısının da omuzlarımıza bindiği zavallılar olduğumuzu anlamak ne ürtükücü bir şeydi!...

Türkiye''de çaresizlik vardı, dehşet vardı, deprem vardı.

O an, bütün ülke Allah''a her zamankinden daha yakındı.