Yerli yıldız parlıyor

Ülkemizin yetiştirdiği hocalar yıllarca dışardan gelen değerli-değersiz antrenörlerin gölgesinde, ikinci planda kaldı.

Ancak son yıllarda genç nesilden hocalar gösterdikleri başarılar ile kendilerini kabul ettirdiler. Bakınız, bu sezon Süper Lig''in zirvesindeki üç takımın hocası da yerlidir: Aykut Kocaman, Şenol Güneş, Ertuğrul Sağlam.

Daha önceleri üç büyüklerde görev alma fırsatını yakalayarak haklı bir şöhrete ulaşan, yurt dışında da çalışmış olan Fatih Terim ile Mustafa Denizli''yi de sayalım.

Ardından Tolunay Kafkas, Abdullah Avcı, Rıza Çalımbay, Hikmet Karaman ve başkaları geliyor. Türkiye''de futbolun seviyesi yükseldikçe, uluslararası standartlarda tesis ve stadyumlar yapıldıkça, atık bir endüstri haline gelmiş olan futbolun (beraberinde yönetim, futbolcular ve hocalar) gelişmesi de kaçınılmaz oluyor. Burada eksik kalan çok önemli bir hususa değinmek lazım: Taraftar.

Taraftar maalesef bu gelişmeye ayak uyduramamış, giderek fanatik hale gelmiş; hem kendine, hem takımına hem mensubu olduğu şehre zarar vermeye başlamıştır. (Msl: Bursa).

Bu hususta iktisadî, içtimaî, siyasî, kültürel açılardan incelemeler yapmak, taraftar profilini tanımak ona göre önlemler almak lazımdır. Ne yazık ki bunlar yapılmıyor, pansuman tedbirler, polisiye önlemlerle iş geçiştiriliyor. Taraftar taşkınlığı gün geçtikçe artıyor.

Bu tıpkı yıllardır Anadolu''dan büyük şehirlere doğru sel gibi akan, hemen her şeyi değişime zorlayan göç gibidir. Şehirlerimiz bu göç baskısı altında maalesef bir kaos yaşamaktadır. Bunun da sebebi siyasî ve iktisadî rant peşinde olanlardır.

Vücutta istenmeyen bir ur gibi büyüyen şehirlerimizin kangren olan meseleleri işte bu taraftarı yaratmıştır. Futbol''un taraftar açısından disipline edilmesi çok yönlü tedbirlerin, uzun zaman ve inatla sürdürülmesi ile gerçekleşebilir.

Biz yine konumuza dönelim.

Bu yazıdan “yabancı hoca düşmanı” olduğum çıkarılmasın. Hele ülkemizi ve futbolumuzu tanıyanlara (Daum ve Lucescu gibi) sempati duyuyorum.

Ancak yönetimlerin sırf şöhretleri ile vitrine koydukları hocalar faydadan çok zarar getiriyor. Yakın tarihte bunların yaşlısını da gördük, gencini de.

Del Bosque, Aragones, Reijkaard, Schuster vb.

Bir kere şunu hiç unutmamak lazım. Avrupa''da yetişen hocalar Avrupa''nın herhangi bir ülkesinde görev yapabilir. Dil zorluğu çekmez. Bir Alman hoca veya futbolcu, İngiltere''de, İspanya''da başarı kazanabilir. Avrupa kültürü diye bir şey var ve bu onları rahatlatıyor.

Ama Türkiye.

Türkiye''yi tanımıyorlar. Geldiklerinde tanımaya çalışmıyorlar, dilimizi öğrenmiyorlar. Zihniyetimizi, futbolcu ve yönetim özelliklerini, taraftarın eğilimlerini; yemek-içmek-günlük hayat alışkanlıklarını öğreninceye kadar en az altı ay veya bir yıl geçiyor. Bu sebeple Türkiye''yi tanımayan bir hocada karar kılan bir Türk takımı en az üç yıllık bir süerci göze almalıdır. Yabancı hocaların disiplini, bir tarz, bir oyun anlayışı getirebildikleri, otorite olarak algılandıkları doğrudur. Bu açıdan faydalı olurlar ama bu fayda pahalıya patlar.

Şimdi zirvede olup Avrupa kupalarına katılacak takımlarımızın hocalarını büyük sınav bekliyor. Nasıl ki Avrupa''dan, Brezilya''dan vb. gelip Türkiye''de başarı kazanmasını beklediğimiz hocalar için böyle bir sınav mevcuttur; yerli hocalarımızın da Avrupa''da başarılı olmaları şarttır.

Bu bir kalite kontrolüdür, unutulmamalı.