Bir yıldız doğuyor

(Dergâh Yayınları, Ekim 2016) yazarın ilk hikâye kitabı.

Bilhassa günümüz gençliğinin yönelimlerini, parçalanmış dünyalarını, hırpalanan duygularını bunun sonucu yaşanan aşk, ölüm, ayrılık ve pişmanlıkları dile getiriyor.

Genç kız puslu pencereden karla kaplı manzaraya bakar. Uzakta kavaklar. Kavaklara tünemiş iç karartan kargalar. Dizlerini karnına çeker ve depresyon hırkasını omuzlarına alır.

Terhisine on gün kalmışken mayına basıp şehit olan bir askerin, “çeyizi sandıkta kalan” nişanlısını teskin edebiliyor mu?

Nurcan Toprak bizi hüzünlere garkediyor. Parçalanan dünyayı anlatırken metni gerçekten parçalıyor. Ben bu vurgu meselesini şöyle halletmiştim. Vurgu yapılacak cümleyi veya paragrafı önüne ve arkasına iki satır boşluk koyarak görünür kılmak. Nurcan bir adım ileri gidip vurgu yapılacak bölümleri müstakil olarak yazıyor. Hikâyeciliğinin biçimsel yanı için bir artı puan sayılmalı.

Olup-biteni dedik, evet bunları anlatırken kör gözüm parmağına değil incelikler ve ayrıntılardan örülmüş bir dil kullanıyor. Çağrışımlardan, imalardan, musikiden, fotoğraftan, ışık ve gölgeden yararlanıyor.

Bir hikâyesinde harika Karadeniz ağzı kullanıyor ve acının koyulaştığı yerde bir türkü patlatıyor:

Yaylanın çimenine bitti pelit fidani

Dedim konuşmayalım duyayiler adami

Kendine mahsus benzetmeleri, ifade unsurları var. Birkaç örnek:

– Turganyev okuyup boş konuşan.

– “Kimlik” der Rus ajanı sükûnetiyle. “Kimliğinizi alabilir miyim?”

– “Sandalyeyi alabilir miyim” diye soruyor masadakine. İnsan sandalyenin boş da olsa kalmasını istiyor bazen.

– Gözden ırakken gönülden İran.

– Havada gergin misina sesleri (Balık tutmayan bilmez bunu)

Okur anlattığın hikâyeye inanmalı. Bir oyun, bir eğlence, bir bilmece olmadığını bilmeli.

Okur anlatılanlardan etkilenmeli. Etkilenmezse, inanmazsa “Hadi be!” der ve kaldırır atar. Elbette ki sanatı eğlence diye anlayan yazar ve okurları kastetmiyorum. Onları küçümsemiyorum da. Sonunda alan razı satan razı.

Son olarak yazarın “An itibarı ile sahada olanlar” hakkında anlattığı bir hikâyesinden, sevda yarasına tuz bastığı hikâyesinden cep telefonu gençliği dilini aksettiren birkaç parça alıyorum.

“Hay bin kunduz! Allah kahr bela ayrıca! Yanlış otobüse binmişim. Yanlış adamı sevmişim.”

“bz geldk, sen nrdsin. Üff! Üf, üf hatta! Kendimi çimenlerden spatulayla kazıyıp güç bela kalktım. Memleketteki kızların yarısına asılıyor, öbür yarısı da ona asılıyor zaten. Allah cezasını versin hepsinin! Benim de.”

“Ama seviyorum işte. Söylediği, sustuğu her kelimeyi, giydiği kazağı, ceketinde iliklediği düğmeyi, hatalarını ve sevaplarını, gördüğü bordür taşlarını bile. Ne mutluluğu, ne sıkıntısı, ne öfkesi, ne gülüşü, ne bakışı benim değil oysa.”