Ölümün uyarı ziyareti

Geçen Cuma günü "Taksim Sohbet"i için yatsı namazında Dolmabahçe Camisinde Erdem Bayazıt, Oğuz Çetinoğlu ve Erkan Tezcan''la buluştuk.

Cuma hutbeleriyle Dolmabahçe''yi bir "akademi"ye çeviren Necati Dönmez Hoca bizi çay içmeden bırakmadı.

Akşam saat yedi civarında sohbet ederken, 17 Ağustos''tan sonra Marmara Bölgesi, Düzce merkez olmak üzere tekrar sallandı.

Depremin ölüm ziyaretini hisseder hissetmez hepimizin gönlü Allah''a açılarak, dudaklarımızdan sessizce dualar döküldü. Yirmi saniye için dünya ile ahiret arasındaki perdeler adeta kalktı.

İslam''ın teorik temellerini oluşturan "Amentü" Allah''a, meleklerine, peygamberlerine, kitaplarına, kadere, hesap gününe, hayır ve şerrin Allah''tan geldiğine inanmaya dayanır.

Hayır ve şer Allah''tan bir elle insana ulaşır. Bu el insan olduğu gibi, bir deprem, bir yangın, bir sel, bir iç ya da dış savaş olabilir.

Ölüm kimin kusurundan kaynaklanırsa, kaynaklansın, bakmasını bilen gözler onun ardında Allah''ın elini görür. Çünkü O''ndan habersiz bırakın yeryüzünü, bir yaprak bile kıpırdamaz.

Ölüm ve hayat yazı ve tura gibi, bir bütünün iki yüzüdür. Ölümsüz hayat, hayatsız ölüm olmaz. Hayatın ölüme giden yolunda zerre kadar iyilik ve zerre kadar kötülük de yok olmaz.

Hayata olduğu kadar tedbiri elden bırakmadan ölüme de hazırlıklı olmak gerekir.

Türkiye gibi, herşeyin üretime değil de tüketime ayarlandığı bir toplumda, ölüm adeta hayatın dışına itildi. Gücü bir ucundan yakalayan, ölümün bir gün kendisine de ulaşabileceğini düşünmüyor.

Hiç bir yerde ölümün adı yok. Ölümden söz edilmeyince, ölüm hiç gelmez sanılıyor. "İktidar seçkin"leri ölüm kendilerine hiç ulaşmayacakmış gibi yaşıyorlar. Oysa, nereye el atılsa, ister farkında olunsun, isterse olunmasın orada ölüm vardır.

İstanbul''da, Ankara''da, İzmir''de ölüm ağza alınmıyor. Kimse ölümü, kendi ölümünü düşünmüyor. Ölümün düşülmediği toplumda hayat da düşünülmez.

Tasavvuf geleneğinde "ölümle rabıta" büyük yer tutar.

Kendilerinin ölümünü düşünmeyenler, başkalarının hayatını koruyamazlar.