Aydınlar ve "azıcık hamile" demokrasi

Pakistan darbesine ülkemiz aydınlarının gösterdiği tepki, Türkiye''de, aynı gelişmelere göz yumulmayacağının işaretidir.

Demek aydınlarımızın azami hoşgörü sınırı "demokrasiye ince ayar"da bitiyor. Siyasetçilerimiz açısından gene de bir teminat. "Azıcık hamile" demokrasiye sesini çıkarmayanlar, rejimin tam anlamıyla ırzına geçilince, kaşlarını çatıveriyorlar.

Buna da şükür!

"Azıcık hamile" tanımının patenti Süleyman Demirel''e aittir. Demirel, vetolar sebebiyle DYP ve Sodep''in seçimlere sokulmamasına haklı bir tepki duyuyordu. Zincirbozan''dan bana yazdığı bir mektupta yarım yamalak demokrasiyi eleştiren bir fıkra anlatmıştı.

Bilmeyenler için tekrarlayalım.

Adamın biri damat adayına kızını methediyormuş: "Evladım, doğrusu çok şanslısın. Bizimkinin 10 parmağında 10 marifet. Yemek yapar, dikiş diker, güzeller güzelidir; terbiyelidir... Ama, ufacık bir kusuru var. Azıcık hamile!"

Ya işte böyle... Bizim aydınlar da, Pakistan modeline "hayır" derken, 28 Şubat sürecini hem içlerine sindiriyorlar, hem de gerekçe üretip çar?pık rejimi besliyorlar. Türkiye''nin aldığı mesafe Gene de Türkiye''nin mesafe aldığını söyleyebiliriz. 27 Mayıs seçkinlerin (HP) desteklediği bir darbe oldu. Görünür gerekçe, "demokrasiyi restore etmekti" Bir kaç gazetecinin hapse girmesi, Tahkikat Komisyonu''nun kurulması, rejimin raydan çıktığının işareti sayıldı.

Genel seçimlere bir yıl kala, "Bunlar seçim yapmayacaklar" yalanına sarılarak Demokrat Parti Hükûmeti devrildi.

12 Mart''ı da solcu aydınlar besledi, geliştirdi. Hatta ilk gün Cumhuriyet gazetesi "Reformlar gerçekleşiyor" diye sevinçli bir manşet atmıştı. 12 Mart, aksine, daha ziyade solcuları ezdi.

Türkiye, "Senin darben kötü, benimki iyi" ayrımından 12 Eylül döneminde kurtuldu. Zira 12 Eylül rejimi, sağcı, solcu, bölücü, şeriatçı kimseyi ayırmadan herkesi topyekûn ezdi geçti. Milliyetçi polisler, solculara, solcu polisler milliyetçilere işkence yaptı. Hem de ne işkence!

Diyarbakır hapishanesindeki zulüm ise, daha sonraki PKK terörünün zeminini hazırladı. Mahkûmlar ve yakınları o kadar acı çekti ki, ister istemez devletle bağları gevşedi.

Nihayet Türk aydını, hiçbir ayırım yapmadan askerin politikaya karışmasına karşı çıkacak diye sevinirken, 28 Şubat''a geldik. Refahyol''un işini "Silâhsız kuvvetler" bitirdi. Bir kısım medya, iş çevrelerimizin büyük bölümü, sivil toplum güçleri, yargı üyeleri, hatta politikacılar, "balans ayarını" 10. Yıl Marşıyla kutlayıp, alkışladılar.

Aynı kişiler, Pakistan darbesini eleştirdiğine göre, sınırı da koymuş oluyorlar:

Demokrasimiz, rejimin ırzına geçmemek kaydıyla, azıcık hamile kalabilir.

28 Şubat sürecine ait bilgiler halâ parça parça bize ulaşıyor.

Mesut Yılmaz başbakanken, Gürcistan seyahati dönüşü, Milli Güvenlik Kurulu toplandı. O toplantıda, Genelkurmay Başkanı Hüseyin Karadayı ve diğer kuvvet komutanlarının Başbakan Mesut Yılmaz''ın elini sıkmadığını, askeri çevrelere yakın birinden yeni duydum ve hayret ettim.

Milli Güvenlik Kurulu''nda Mesut Yılmaz elini uzatıyor. Kısa bir süre önce irtica tehlikesini hafife alan sözleri dolayısıyla askeri cenahta büyük tepki mevcut. Kurmay heyeti, Yılmaz''ın Çevik Bir''i hedef alan sözlerinden rahatsız. Karadayı ellerini arkadan bağlıyor ve çözmüyor. Başbakan Yılmaz''ın eli havada kalıyor. Arkasından diğer kuvvet komutanı aynı şeyi yapıyor.

Böyle bir istiskale hem Mesut Yılmaz, hem de Süleyman Demirel katlanıyor.

Bana anlatılanların doğru olmamasını dilerim.

Ama Çevik Bir''in, İstanbul Belediye Başkanı Tayyip Erdoğan''a aynı şekilde davrandığını bildiğim için, bana aktarılanların doğru olabileceği endişesini taşıyorum.

Yılmaz, o gün büyük bir fırsat kaçırmış. Eğer bu istiskal karşısında gereğini yerine getirseydi, Anavatan Partisi bugünkü durumunda olmazdı. Demokrasimiz de haysiyetli bir seviyeye ulaşırdı.

Avrupa Birliği''ne aday olmak, her şey bir tarafa, demokrasi açısından sevindirici bir gelişmedir.

Yüksek standartlı bir demokrasi, sadece Avrupa Birliği''nin şartı değil.

Meselâ, önümüzdeki ay ülkemizde Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı toplanacak. Onlar da, aynı ilkeleri savunuyor. Aralarında Türkiye''nin de bulunduğu 35 civarında ülke 29 Haziran 1990''da Kopenhag''ta toplanmıştı. İnsan hakları, hukuk devleti gibi konularda müşterek prensipleri tesbit ettiler.

Bu prensiplerden ikisi dikkatimi çekti.

1- Seçim kampanyasının adil ve serbest bir ortamda cereyan etmesinin sağlanması; şiddet, yıldırma, korkutma, sindirme yöntemlerinin kullanılmaması; adayların görüşlerini özgürce ifade edebilecekleri bir zeminin hazırlanması.

2- Seçilmiş kişilerin, süreleri sona erene kadar görevde kalmaları veyahut demokratik ve anayasal uygulamalara ters düşmeyen bir biçimde vazifeden alınmaları.

Kasım ayında Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı Türkiye''de toplanıyor. Clinton bile ülkemize geliyor.

Yukarıdaki iki şarta, son seçimlerde uyulduğu söylenebilir mi?

Seçimlerden önce Fazilet Partisi hakkında kapatılma davası açıldı. Bir çok üst düzey görevli, açıktan açığa, Fazilet Partisi''ni suçlayan ve bu partiyi rejim dışı gibi göstermeye çalışan demeçler verdi.

Seçilmiş Belediye Başkanlarının görevi bazı konuşmalarından dolayı sona erdirildi. Böylece diğer Faziletlilere aba altından sopa gösterildi.

Son gelişme ise, Merve Kavakçı ile ilgili Yüksek Seçim Kurulu, Kavakçı''nın milletvekili sıfatını kaybetmesi için, Anayasa''nın 84''üncü maddesine göre, Meclis Genel Kurulu''nun kararı gerektiğini hükme bağladı. Meclis böyle bir karar almadı ama Meclis Başkanı Yıldırım Akbulut "Merve Kavakçı milletvekili değildir, dolayısıyla dokunulmazlığı yoktur" diyebiliyor.

Ya buna dayanarak Nuh Mete Yüksel, Kavakçı''yı sorgulamak üzere nezarete alsa?

AGİK toplantısı arefesinde böyle de yapılmaz ki!

Demokrasi bu kadar yüze göze bulaştırılmaz ki!

Akbulut, "Kavakçı, vatandaş değil, dolayısıyla milletvekilliği düşmüştür" diyor.

Peki, ya yarın öbür gün Kavakçı evlilik yoluyla yeniden vatandaş olursa?

Vatandaşlık Kanunu''nu inceledim. Evlenme memuruna "vatandaş olmak istiyorum" beyanı kâfi.

İstanbul milletvekili Merve Kavakçı''nın başına gelenler bile, tek başına demokrasi standardının ne kadar düşük olduğunu göstermeye yeter. Başörtüsü yüzünden vatandaşlıktan atıldıktan sonra, keyfi bir biçimde milletvekilliği de sona erdirilmek isteniyor.

Koş git AGİK belgelerini imzala. Sonra da ahde vefa gösterme... Avrupa Birliği''ne kadar daha kat edecek çok mesafe var.