Değişmeyen sorunlar, değişmeyen liderler

Bugün sütunlarımda, 15 Aralık 1986''da kaleme aldığım bir yazıyı neşretmek istiyorum. Makaleyi okuyunca, Türkiye''nin nasıl bir kısır daire içinde sıkışıp kaldığını, bir arpa boyu bile yol alamadığını göreceksiniz.

Türkiye''de gericilik olaylarına her devirde rastlanmıştır. Ve hemen hemen her olay, siyasi bir amaca ulaşmak için vesile de teşkil etmiştir. 31 Mart vakası Abdülhamit''in tahttan indirilmesiyle neticelenmiş, Şeyh Sait ayaklanmasını Terakkiperver Fırka''nın kapatılması takib etmiş, Serbest Fırka''nın feshinden hemen sonra meydana gelen Kubilay''ın Menemen''de şehit edilmesi hadisesi de, bu "gerici (!) fırka"nın feshinin ne kadar haklı olduğunu göstermeye yaramıştır.

Ezanın Türkçe okunmaması, 27 Mayıs''tan sonra Demokrat Parti''nin gericilik isnadlarıyla karşılaşmasına sebebiyet vermişti. Planlama''daki "takunyacı"lar grubu 12 Mart müdahalesinin sağlam (!) gerekçelerinden birini oluşturuyordu.

Türkiye''de "geriye dönüş arzusu"nu temsil eden "irtica" hep vardır. Ama bu tehlike, siyasi amaçlar uğruna mübalağa edilmekte, pire deve yapılmaktadır. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası Başkanı Kazım Karabekir Paşa, "Dini araç ederek milli varlığımızı tehlikeye sokanlar her türlü lanete layıktırlar" diyordu. Ama partisi, "irtica niteliğindeki kışkırtmalar ve dini politik isteklerine araç yaptığının ispatlanmış olması" dolayısıyla kapatıldı...

Fethi Bey de Paris Büyükelçiliği''nde bulunmuş olmasına, medeni tavırlarına rağmen, gericilik damgasından kurtulamadı. Belediye seçimlerinde Serbest Fırka''nın başarılı sonuçlar elde etmesi, gericilik iddialarını ön plana çıkarmıştı. Bunun üzerine Fethi Bey, Meclis Genel Kurulu''nda yaptığı bir konuşmada şunları söyledi: "En seçkin şehir ve kasaba halkına gericilik lekesi sürülmek istendi. Belediye seçimlerine kadar halkın hükumetten memnun olduğu söyleniyordu. Belediye seçimlerinde nasıl birdenbire dönüp gerici oluverdi? Gericilik denen hareket nasıl ortaya çıktı? Halk ''Laik kanunları istemiyoruz, halifeyi istiyoruz'' mu dedi? Halkın Serbest Fırka''ya rey vermek istemesini gericilik diye yorumlayanlar, halkın oyunu kendi tekeli altına almak isteyenlerdir."

Fethi Bey bu cümleleriyle, irtica tehlikesini siyasi amaçla sömürenleri pek güzel ortaya koyuyordu.

Vatandaşın oyunu "cahil oy çoğunluğu" diye küçümseyenlerle, dini kuralları uygulayanları gerici diye damgalayanlar aynı kişilerdir. Bunlar halkı anlamamışlar, ona daima yüksekten bakmışlar, Eflatun''un çoban ve sürü felsefesini benimsemişlerdir. Eflatun''a göre halk cahildir, yönetimde söz sahibi olmaması gerekir, bu yüzden aydın filozofların idare ettiği bir sistem kurulmalıdır. Bizim aydınlarımız da, Eflatun örneğini benimseyerek, kendilerini hep birer "siyasi mürşid" olarak görmüşlerdir.

Son ara seçimlerde Ecevit bu kopukluğu anlamış, Allah''tan, dinden, imandan bahsetmeye başlamıştı. Fakat "irtica" söylentilerinin mübalağa edilerek gazete sütunlarına yansımasıyla tavır değiştirdiğini ve hiçbir delile dayanmadan Süleymancılar''ı hedef aldığını görüyoruz. Hatta, "Süleymancılar bana karşı bir suikast düzenleyebilirler" dediğine bile şahit olduk.

....İrtica tehlikesini abartarak ilericilik yarışına girmek modası Türkiye''de hâlâ devam ediyor. Kim daha hızlı "İrtica var" diye bağırırsa, yarışı galiba o kazanacak zannediliyor.

Türkiye''de din istismar ediliyor edilmesine ama sadece gericiler değil, "ilerici" geçinenler tarafından da, "Laiklik elden gidiyor" vaveylasıyla "ilerici"lerimiz bir yandan siyasi rütbe kazanmaya, daha da ilerici görünmeye çalışırken, bir yandan da rakiplerini "irtica" söylentileri altında ezip tasfiye etmeye uğraşıyorlar. (15 Aralık1986- Tercüman)

13 yıl önce yazdığım yazıyı okudunuz. Aradan tam 13 yıl geçti. Türkiye''de gene "irtica", rakipleri tasfiye etmek için kullanılıyor.

Gene, "cahil oy çoğunluğu" devre dışı bırakılmak isteniyor.

"Siyasi mürşidler" toplum mühendisliğine soyunmuş durumda.

Acaba, Yunanistan''a karşı birden bire cephe alınmasında, toplum mühendisliği çabalarının rolü var mı? Yoksa Demirel, Apo''nun yakalanışıyla ön plana çıkan Ecevit''i, gölgelemeye mi çalışıyor?

İnsan, ister istemez şüpheleniyor.

"Refakatçi" gazetecilerin bile, "Ne işimiz var Filipinler''de?" diye sorduğu bir seyahatte, Cumhurbaşkanı Yunanistan''ı yaylım ateşine tutuyor. Daha geçtiğimiz yıl, dönemin Genelkurmay Başkanı Karadayı, Yunanistan''ın milli gününde, Yunan Büyükelçiliği''ne giderek, zeytin dalı uzatmamış mıydı? Sanki o tarihte, komşumuzun PKK ile ilişkileri bilinmiyor muydu?

Zeytin dalı uzatan Karadayı''yı alkışlayanlar, bu defa da Manila''dan gelen savaş tamtamlarına tempo tutuyor.

Yunanistan''a çatacaksanız, bunun yeri Filipinler değil Türkiye''dir. İkincisi, bu sürtüşme, belirli bir eskalasyon (derece derece tırmanma) ile olur. Önce daha alt kademeden uyarılar yapılır; git gide doz artırılır.

"Refakatçi olmayan" bizim gibi gazeteciler -kurallara uyulmadığı için- pimpirikleniyor:

* Demirel milli kahraman mı olmak istiyor?

* Savaş hali ile seçimler mi ertelenecek?

* İç düşman irtica idi. Acaba dış düşman Yunanistan, irticadan daha mı tehlikeli? Yoksa, dış düşman silahını kullanarak, iç düşman mı ezilecek?

Yazımızın başında da belirttiğimiz gibi Türkiye''nin değişmeyen sorunları var. Acaba bu sorunlar, (Allah başımızdan eksik etmesin) değişmeyen liderlerden mi kaynaklanıyor?