Eylül...

Fay kırığında bir hayat yaşamak zorunda kalmanın ne de çok sözünü ettiler insanlar. Gerçek bir hayat yerine, güvenli bir hayatı ne de büyük bir iştahla kutsuyorlar..

Fay kırığında kaybedilen hayatların yasını ne de çok gürültüyle tuttular.

Yakınlarını kaybedenlerin değil, depremden hiçbir zarar görmeyenlerin gürültüsü bahsettiğim.

Üzerine bastıkları toprağın fay kırıklarıyla ''gizlice'' bölünmüş olmasından ne de çok incindiler.

Fay kırıklarının yürümesiyle ilk defa farketmiş gibiler hayatlarını üzerinde yükselttikleri sağlam zeminlerin ne kadar güvensiz olabileceğini.

Hiçbir fay kırığının yıkamayacağı bir barınakları olamayacağını ne de büyük bir kırgınlıkla karşılıyorlar.

Oysa üzerine bastıkları zemini güvensizleştiren fay kırıkları ile bu kadar hemhal olmaları, gerçek bir hayatları olmadığını gösteriyor.

Ruhlarından geçen bir fay kırığı yok.

Hayatlarını, coşkularıyla, acılarıyla ve hüzünleriyle sarsan, sarsmaya her an hazır bir fay kırığını elleriyle inşa etmemişler bugüne kadar.

Sadece kendilerine ait bir fay kırıkları olmamış.

Diğerlerinin güvenli hayatından kendi hayatlarının biricikliğini kesin ve keskin bir hatla ayırmıyor yaşadıkları.

Avuç içlerindeki çizgiler kadar çekingen bir kudreti saklayan bir fay kırığı yok hayatlarının.

Kendi hayatları üzerinde ancak kendilerinin hükümran olduğunu belli eden, ''bu ruhun, bu acının, bu aşkın, bu kahkahanın efendisi benim'' diyen, ''delil mi istiyorsunuz? İşte bu!'' diyen bir fay kırıkları olmadığını belli eden ne varsa, onu üzerlerine yapıştırıyorlar, kendilerine hiç acımadan.

Evet, hayatın gizli yasası bu işte.

Beden, güvenli korunaklar ister hayatını sürdürmek için, tedbir ister, fay kırıklarından kaçmak ister, sıradanlığın konforuna özlem duyar. Ruh, sadece ve sadece biriciklik ister, yaşamış bir yüzün üzerindeki çizgiler gibi fay kırıkları olsun ister mahreminde, her yürüyüşünde o fay kırıklarının, acılar ve aşklar yıkılsın ve her artçı depremi yeni acılara ve aşklara koşsun ister.

Beden kendi dışındaki binlerce fay kırığından kaçmaya çalışırken, ruh başkalarına dokunmayan, başkalarının haberdar bile olmadığı sayısız fay kırıklarını kendi mahremine almak ister.

Gerçekten yaşanmış bir hayat, o hayatı acımasız bir kesinlikte bölen ''has'' kırıkların hülasasıdır.

Üzerine binlerce fay kırığını almaya cesaret edecek bir fay hattını hayatlarının yegane sermayesi ve mirası yapmak isteyenler için sadece Eylül bir felaket zamanıdır.

Konforun ve sıradanlığın felaketidir.

Hayatı yaşamayı unutmanın ve hayat tarafından yaşanılmaya razı olmanın felaketidir.

Ruhun biricikliğe kavuşmak için beklediği ''felaket'' Eylül''dür.

Ancak Eylül''ün ayaklarının dibine bırakılan sarı güller yıkabilir geçmişi.

Ve, ancak Eylül''ün gözlerini gölgelendiren siyah şallar öreterek enkazı, yeni bir geleceği kurmaya cüret etmeyi kışkırtabilir.

Eylül geldi yine, binlerce fay kırığının ellerinden tutabilecek bir kudretle.

Karar sizin artık.

Yıkmak ve yapmak sizin kararınız.

Sarı güllerin derlendiği aşkları siyah şallarla örtme cesareti göstermek size kalmış.

Eylül geldi, biricikliğin ispatı için acıları, aşkları, sevinçleri ve hüzünleri karşı konulmaz sarsıntılarla başbaşa bırakmak size kalmış.