Siyaset yoksa demokrasi de yok...

Mesut Yılmaz''ın yolsuzluklar sebebiyle siyaset dışından yapılan manevraları, kendisinin demokratlık adını verdiği çıkışlarla göğüslemeye çalışması ile mensubu olduğu Hükümetin Anayasa Mahkemesi''nin çıkışı ile "hizalanması'' başka yerlerde kolay kolay yanyana gelmez, ama burada birbirinin ayrılmaz parçası gibi duruyor. Yılmaz çıkışlarını siyasetin alanını korumak olarak da adlandırıyor, fakat ortakları Ersümer''e dönük hamlelerde Yılmaz''a destek verseler de siyasetin alanını koruma hususunda aynı tarzda düşündüklerini gösteren bir tutum içine de girmiyorlar.

Aslında olan biten ''siyasetin tabiatı'' dediğimiz şeyin bile isteye kavranmaması ile ilgili. Çok basit bir oyun oynuyor siyasetçiler. Siyaset yapmanın gereklerini yerine "taammüden'' getirmiyorlar. Bu gereklerin somutlaşması halinde fiili siyaset biçimini sürdürmenin imkânsız olduğunu biliyorlar çünkü. Başka bir siyaset biçiminin gündeme gelmesi ise mevcut güç dengelerinin ve siyasi aktörlerin sarsılması demek. Bu nedenle siyaset yapmıyor, siyasetten demokrasiye giden tabii yolu tıkarken, aynı anda ''şematik bir demokratlıktan'' siyasete giden bir yol açabileceklerini düşünüyorlar.

Siyasetin varlığı tek başına demokrasinin varolmasının garantisi değildir. Siyaset tek başına demokrasiyi çağırmaz. Fakat siyasetçi, siyaset zemininde inşa eder demokrasiyi. Demokrasi kendiliğinden gelen ve bir kere geldikten sonra etkinliği ebedileşen bir siyasi statü değildir. Siyaset zeminini sağlamlaştıran siyasetçi, belli bir strateji dahilinde, her somut durumda, demokrasiyi yeniden kurar. Bu da siyasetçinin de siyasi yapıların da sürekli tazelenmesi ve dinamik bir karaktere bürünmesi demektir. Siyasetin tabiatı dediğimiz şey de budur.

Bunlara göre örgütlenmeyen Türk siyasetçisi, siyaset yapmak istemiyor. Siyaset yapmanın gerektirdiği dinamik unsurlardan yoksun. Tam bir siyaset yoksulu. Bu nedenle siyasetle demokrasi arasındaki ilişkiyi başaşağı çeviriyor. Demokrasiyi, soyut kurallar bütününü, adeta ''kutsal bir özne'' haline getiriyor. Oysa demokrasi statik bir siyasal statü değildir. Demokrasiyi bir yerde şemalaştırmak, hemen siyasi süreçleri çalıştırmak gibi bir tetikleme yapmaz.

Oysa Türk siyasetçisi ısrarla bunu yapıyor; mistik ve şematik bir demokrasi işaret ediyor ve bunun promosyonu olarak siyasetin alanını korumaktan ya da siyasete dışarıdan yapılan müdahalelere direnmekten bahsediyor. Böylece bizim bu köşede ''konjonktürel demokratlık'' dediğimiz şey ortaya çıkıyor ve başka yerlerde yanyana gelmesi mümkün olmayan şeylerin bu ülkede birbirinden ayrılması tasavvur edilemiyor.

Politik toplumdan sivil topluma doğru gittikçe derinleşen bir biçimde, ''konjonktürel demokratlık'', gerçek bir demokrasi etkinliğinin her aşamada önünü tıkıyor. Bunun otoriter süreçlerden daha zedeleyici sonuçlar doğurduğunu, anamuhalefet partisinin konjonktürel demokratlığının Türkiye''ye nelere malolduğunu izleyerek her an görüyoruz zaten. Konjonktürel demokratlığın, demokrasiyi şematik-mistik bir statü haline getirerek siyaset talep etmesi, siyaset adına yapılacak herşeyi kırılganlaştırdı. Post-modern darbeden daha fazlasını, post-modern darbe karşısındaki bu kırılgan anlayış yaptı.

Bugün tartışılması gereken şey, hem hükümet üyelerine, hem de anamuhalefet partisine sorulması gereken soru, siyasetin niçin gündemleşemediğidir. ''Niçin demokrasi yok?'' sorusuna karşılık öncelikle ''neden siyaset yok?'' sorusunu sormak gerekir. Görevleri siyaset yapmak olanların, bundan alabildiğine kaçıp, ardından demokrasinin kısıtlanmasından yakınmaları bir abra-kadabradan başka birşey değil. Başıyla yürüyen ayaklarıyla düşünen bir ülkeyi yaşatmak mümkünse, şimdi ''siyasi partiler düzeni''nin unsurlarının yaptığı gibi, demokrasi çağrısı yaparak siyaset binası da kurmak mümkündür. Oysa büyük harfle ''Siyaset''in işaret ettiği tarihsel yasa açıktır; ne kadar siyaset, o kadar demokrasi...