yakın tarihten bir olay- bir adam

200 amerikalı''nın ayasofya''da âyin yapmak istediğini öğrenince, 1960''lı yılların ikinci yarısında cereyan eden bir hadiseyi hatırladım...

ayasofya camisinin müze yapılmasına içerleyen dindar bir genç bir nevi protesto niyetine olsa gerek, caminin içine girip namaza duruyor.. yatıp kalktığını, rûkua ve secdeye vardığını gören memurlardan birisi hemen gidip müze müdürü feridun dirimtekin''e haber veriyor.. müdür telaşla belki de başına bir problem çıkar korkusuyle gencin yanına koşmuş ve burada namaz kılmak yasaktır, demiş.. herhalde namazı bitirmeden bu sözü söylemiş olacak, belki elle de müdahalede bulunmuş olacak ki, namazdaki genç öfkeyle müdürü yere yatırmış, üstüne çıkmış, cebinden de çakısını çıkararak bağırmaya başlamış: “alçak salâvat getir.. çabuk salâvat getir” diyerek çakıyı boğazına dayamış.. feridun dirimtekin: “evladım, yanlış anladın.. ben de müslümanım.. kötü bir niyetim yoktu” diye yalvarırken vazifeliler yetişmiş adamı gencin elinden kurtarmışlar... o günlerde olay büyük hadise olarak günlerce memleketi ve basını meşgul etmişti.. hadiseyi, vak''aya bizzat şahidolan ayasofya müzesi uzmanı ayten hanım''dan dinlemiştim..

ayasofya mâcerâsı bir gönül yaralayıcı iştir.. bir çok hristiyanın, müze olacağına camii olarak kalmasını tercih ederdik, dediğini duymuşuzdur..

murad bey''le 1950''li yıllarda tanışmıştık.. romancı ethem izzet benice''nin çıkardığı sontelgraf gazetesi''nin hem yazı işleri müdürü hem de günlük fıkra yazarıydı.. daha evvel CHP''li olan ethem izzet bey, demokrat parti iktidara geçtikten sonra gazetesini DP''ye mütemâyil bir rotaya çevirmişti.. ben de rahmetli sâmed ağaoğlu''nun teklif ve tavassutu ile son telgraf''ta yazmaya başlamıştım. daha sonra, tercüman gazetesi''nin değişik devrelerinde birlikte olduk..

murad bey, günlük politika ile hiç ilgilenmemiştir.. o, sadece yazı yazardı.. yazar, yazar, boyuna yazardı.. sol elinde nargilenin sapı, sağ elinde kalem, hem yazar, hem de nargile içerdi.. tömbekinin dumanını derin göğüs geçirmelerle kesik kesik içeri çeker, ardından da ağzının kenarlarından sağa sola püskürtürdü..

marmaratör ismail ünalmış, bir gün, “o tefrikaları murad bey yazmıyor, nargile yazıyor” demişti..

murad bey iyi adamdı, mülâyim insandı.. kimseyi kırdığı görülmemiştir.. öbür dünyâya göçerken onu şişli camii''nden, dostları ve meslektaşları, hep beraber uğurlamıştık.. caminin merdiveninde 30 yıllık arkadaşı ahmet kabaklı''ya “hakkındaki kanaatiniz nedir?” dediğimi hatırlıyorum.. ahmed bey: “iyi adamdı, allah yardımcısı olsun, allah hepimizin yardımcısı olsun!” demişti.. busöz onu tanıyan herkesin iştirak edebileceği bir sözdür..

murad sertoğlu gece gündüz yazdığı için, eserleri neredeyse boyunu aşmıştır.. pehlivan tefrikaları, tarihî romanlar, kahramanlık destanları, mâcerâ romanları ve fransızcadan çevirdiği aşk romanları, tarihi serüvenler; onun yazıcılık kariyerini teşkil etmiştir.. dili sâde, sağlam ve akıcıdır.. rumeli, istanbul ve anadolu ahâlisinin ortak dilidir.. bir halk dilidir.. okuyanı sürükler götürür...

şimdiye kadar murad sertoğlu''nun eserlerini bugünkü nesillere okutacak, tefrikalarını kitaplaştıracak bir teşebbüs, bir hareket görülmemiştir.. çocuklarının da bu işle ilgilendiği yoktur..

bu, roman ve dil ustasının dilindeki güzellik, tarihin ilgi çekici olaylarını bulmaktaki mahâreti, tahkiye sanatındaki başarısı; türk halkının edebi zevkini, târih sevgisini, türkçe sevgisini geliştirmiştir dersek mübâlâğa etmiş olmayız...

vasıfları onlardan ayrı olsa da , murad bey adı, velüdiyet (çok eser verme) bakımından, ahmet mithat efendi, hüseyin rahmi gürpınar, peyami safâ, ziya şâkir, m. turhan tan gibi isimlerle anılacak kalemlerden biridir..

27 eylül 1993''te ebedî âleme göçen merhuma allah''tan rahmetler dileyelim?.. rûhu şadolsun...