3 mesele

I

Mutlak doğru tektir. O da, Allah''ın doğrusu. Onun dışındakiler değişkendir. Zamana, mekâna, fıtrata, adetlere göre değişebilir. Benim doğrum, dünyanın en doğrusu olabilir; oysa, dünyaya göre tamamen yanlıştır. Herkes kendi doğrusuna göre yaşamayı tercih ettiği için başkalarının doğrularına saygı duymakta zorlanıyor. Çatışmaların temelinde de bu yatıyor. Ahlakla, doğru iç içe girmiş durumda. Ahlaklı insan, aynı zamanda doğru insandır. İyi insan olmakla, iyi kul olmak arasındaki rabıta gibi...

İyi insan, ahlaklı insan, başkalarının huzuru için de çabalar. Kendi konforu ve hayalleri için karşısındakine acı çektirmez. Ham hayal peşinde koşup, ağzından salyalar akıtarak terör estirmez. Masum insanı katletmez. Evine ekmek götüren insanı, gece mışıl mışıl yatağında uyuyan çocuğu, arkadaşlarıyla yemeğe giden genç kızları vahşice öldürmez. Yaptığı aptalca hatanın sonucunun nereye varacağının hesabını iyi yapar. Canı yanan insanın hırçınlaşacağını, öfke kontrolünü kaybedeceğini bilir. Sürekli sağa sola salladığı savaş baltasının bir gün gelip kendi boynunu vurabileceğini görür.

İyi insan, ''mutlak doğru''ya yakınlığı olanları dinler. Ahlaklı insana saygı gösterir. Yaptığının alçaklık olduğunu anladığı anda pişman olur, kovuğuna çekilir. –Eğer varsa- Allah korkusundan zangır zangır titrer. Yüreği dağlanan, ocağına kara bulutlar inen ve ciğeri sökülenleri, merhametinin kıymığıyla dahi anlayabilir. Yoksa, yaptığının hayvanlıktan bir farkı olmadığını bilir. İyi bir avcının, hayvandan korkmaması gerektiğini de...

II

Şiiri, anarşizm; şairi sıra dışı görmek bir alışkanlığa dönüştü:

Şairsen, tıpkı eski zamanlarda olduğu gibi yine bohem takılacaksın. Düzeni reddedeceksin. Reddettiğin düzenin parçası olduğunda, örneğin daha kaliteli yiyeceksin, daha marka giyineceksin ama işin göründüğü gibi olmadığını anlatabilmek için büyük çaba göstereceksin. Ahlaksızlaşıp, sataşacaksın. ''Şairim'' diye caka satacaksın, herkesi küçümseyeceksin. Şiirinden büyük laflar edeceksin. Yalnızlığına kutsal bir anlam yükleyeceksin. Kimseyi dinlemeyeceksin, herkesi küçümseyeceksin. Çantanda farklı renklerde fular taşıyacaksın, içmesen de piponu yanından eksik etmeyeceksin. Olası bir savaşa karşı küçük de olsa bir şiir çetesi kuracaksın. Ustaları aşağılama çirkefliğine düşeceksin. Tek bir dize için dahi kalem oynatanlara saygı duymak yerine küstahça onlarla alay edeceksin. Şansın yaver giderse bazı belediyelerde danışmanlık, müdürlük gibi para getirecek ''kıyak'' işler ayarlayacaksın. Para kazandıkça saygınlığını pazara çıkaracaksın. Alt alta sıraladığın anlamsız harfler yığınını, okurlar nasılsa şiire çevirir diyerek dergi sayfalarına kusacaksın. Dergi okumayacaksın, şiir kitabı satın almayacaksın. En sıkı dostların, şiir gecelerinde avuç içleri kızarıncaya kadar seni alkışlayan –anlayan değil- hayranların olacak. Sahneye assolist gibi çıkacaksın. Kendi karaladıklarından utandığın için alay ettiğin ustaların şiirlerini seslendirerek piyasa yapacaksın. Anarşizmini artistlikle poster yapacaksın. ''Büyük'' şair olabilmek için edepsizleşeceksin, ahlakı reddedeceksin, adamlıktan istifa edeceksin. Sın, sin, san...

III

Gemliğe doğru / Denizi göreceksin / Sakın şaşırma...

Orhan Veli Kanık''ın çağrısına uyarak yolu Gemlik''e düşenlerden ve derin bir hayal kırıklığı yaşayanlardan biriyim. Gemlik güzel, deniz güzel, zeytin güzel... Ya, Umurbey? Gözü yaşlı, üzgün, şaşkın. Bayar ailesinin büyük fedakârlıklarla yaşatmaya çalıştığı, içinde Milli Mücadele ve sonrasına ait yüzlerce kıymetli sembol, belge, fotoğraf, silah ve hatıranın yer aldığı muhteşem Celal Bayar Anıt Mezarı ve Müzesi''nin bahçesinden Gemlik''i seyretmek ve bu harika manzara karşısında şaşırmaktan başka bir şey yapmayanlar büyük vebal altında. Birincisi, bir zamanlar ilçe olan Umurbey''i Gemlik''in bir mahallesine dönüştürenler, ikincisi anıt mezara sıradan bir yapıymış gibi muamele edenler ve sahip çıkmayanlar, üçüncüsü Celal Bayar ailesine ''Bir sıkıntınız var mı, bu mekân nasıl ayakta kalabiliyor, içindeki paha biçilmez emanetler nasıl korunuyor'' diye sormayanlar, sonuncusu ise böylesine harika bir beldeyi yoksul ve yoksun bırakanlar...

''Umurbey, kimin umurunda'' diye sayıklıyorum, o günden beri. Sadece Umurbey değil, aynı hat üzerinde gezip gördüğüm Safranbolu, Mudurnu, Taraklı, Göynük, İznik... Kimin umurunda?...