Maço

Televizyona mıhlanmış öylece bakıyordu. Kanallar arasında gezerken bir ara gözü haber kanallarının ''şahı''na ilişti. Bir kadın, birkaç erkek, yandaş medya ile öteki basını çekiştiriyordu. İkili ya da çoklu çay molalarında mesai arkadaşlarının belden aşağı dedikodusunu yapanlar gibi ancak milyonların gözü önünde…

Üstelik, güncele ilişkin fikir çekiştirenler tam da medyanın ortasında savaş veren ''kahraman'' askerlerdi.

Adam durdu. Bir anda gözlerinden kıvılcım fışkıran kadının bakışlarına odaklandı. Karadenizliliğini, Nişantaşı belagatıyla harmanladığı için yepyeni bir lümpen ağza kavuşmuş olan kadın, objektif değerlerin üzerine kırmızı kalemle kalın bir çizgi çekmekte beis görmeden birbiri ardına diziyordu cümleleri…

Öteki medya daha evrensel, hümanist, kişi haklarına saygılı ve entelektüel…

Beriki medya, yani onların tabiriyle yandaş medya, ''maço'', düzeysiz, sığ vs…

Bu değerlendirmeye tepki koymayı beklenen gazeteci moderatör ise ağzını kulaklarına asarak, gözünden ateşler fışkıran kadını onaylıyordu: Haklısın. Evet, söylediğin gibi onlar maço…

İçi boşaltılmış kavramlarla, sözlük anlamları iğdiş edilmiş kelimelerle oynamayı pek seven maharetli televizyon figürlerinin yeni oyuncağı sadece işini yapan ve sağa-sola saldırmayı ar sayan kişi ve kurumlar oldu, ne yazık ki…

Adam bütün bunları düşündü ve televizyonunu kapattı.

Maço kimdi? Yüksek perdeden bağırıp çağıran, şiddetli kıskançlık nöbetlerine kapılan, sesinin volümünü baskı unsuru olarak kullanan, kasıntı…

Yani yandaş medya diye yaftalanan gazetecilerin, televizyon ve gazetelerin hal-i pür melali!

Ama mesela, kendilerini rejimin (hangi rejim?) en sadık bekçileri olarak gören –hadi isim de verelim, Yılmaz Özdil, Bekir Coşkun vb.-, ülkenin sahibi imiş gibi hareket ederek damar çatlatan ironileriyle sağa-sola sataşıp duran yazar taifesi nedense onların kapsama alanı dışında…

Şimdi eğri oturup doğru konuşma zamanı… Sözü eğip bükmeden, vicdan ve merhamete yaslanarak konuşmak ve düşünmek zamanı…

İspanyollar, maçoluğu (macho) ''kadınları için ölümü göze alan erkekler''i anlatmak için kullanır, bizdeki gibi magandalık tanımlamasının ilk başvuru kaynağı olarak değil…

O yüzden fazla da alınmamak gerekir, çünkü aslolan, kutsal değerler için ölümü göze alabilme erdemini gösterebilmektir.

Oturduğu mahallenin arka sokağından bîhaber, sadece kendi gerçekliğiyle hayata ve topluma yeniden rol biçme heveslisi üç-beş burjuvanın dizayn projesi olarak yutturulmaya çalışılan tüm kavramlar gibi, onların öngördüğü maçoluk tanımına da isyan etti adam…

“Ve” dedi, “Maçoluk ki, en çok yakışandır size…”

Dergah Yayınları, David Hume''un, ikinci baskısı ''An Enquiry Concerning teh Principles of Morals'' (Ahlak İlkeleri Üzerine Araştırma) ismiyle yapılan kitabını okurlarla buluşturdu: Ahlak.

Aydınlanma döneminin en önemli düşünürleri arasında sayılan Hume''un, 1740 yılında kaleme aldığı kitabı, ahlak meselesine en çok ihtiyacımız olduğu bir dönemde raflardaki yerini aldı. Nil Şimşek''in nefis çevirisiyle yayımlanan eser, günümüzün yitikleri arasında olan iyilikseverlik, adalet, öz sevgi gibi kavramlarla da bizi yeniden yüzleştiriyor.

Ahlaksızlık ahlakının şekillendirdiği günümüz için bulunmaz bir reçete…

Okumalısınız…