Vefa

Hayat, iki koldan akıyor. Bir yanda gerçek, diğer yanda gerçeğe payanda olduğunu sandığımız yapay ırmak. Gerçek çoğu zaman acı. Keyifsiz, kekremsi…

Makbul olan birinci yol. Ama aynı zamanda en zoru...

Gerçek, yanıltıcı bir ikram gibi durduğundan plastik yüzlerin, seslerin ve dehlizlerin arasında debelenip duruyoruz. Kulaç attıkça dibe çekilmemiz, tırmandıkça daha aşağılara inmemiz bu yüzden.

Fakat, bu böyle diye, hayatın gerçekliğinden yüzümüzü çevirecek miyiz?

Bu böyle diye, ''bütün yarımlarımız tamam ve artık ahdimizi unutabiliriz'' diyerek vefaya sırtımızı mı döneceğiz?

Şimdi tam da burada durmak gerekiyor: Vefanın semtinde…

Nisyan bulvarlarında, duvarlara yapıştırılmış ve sadece gören gözlerin ''görebildiği'' suretleri ve sîretleri seyreyleyerek yürümek…

O''nun kereminden pay alabilmek için vefaya sıkı sıkı sarılmak. Müşkül olan bu.

Bilmeli, ''Ahidlere vefa etmek, akılla olur ve sadece şükür ehliyle vefa sahiplerinin elde ettikleri kaybolmaz çünkü talih, onların peşinden gelir…''

Bu bir müjdedir aslında…

Talihi peşine takmış bir seçkin olmakla, vefadan yüz çevirmiş bir ahmak olma arasında kalmanın tercihi…

Hayat iki türlü salona tıkıştırılmış: Bir salon hıncahınç ''gün'' dolu, diğer salon vefasızlık. Günü gün etmek için üretilmiş ve dayatılmış modellere alkış tutan zavallılarla, sayıları iki elin parmağını dahi geçmeyen ustaların önünde diz kıran yüce gönüllüler.

Biri doğuştan semirmiş, diğeri özümseyerek beslenmiş, bedel ödemiş, cehd etmiş vefalılarla…

İşte gerçek olan, hayatın ikinci kompartımanında kendine en önde yer bulma kaygısıyla gecesini gündüzünü esere ve üstada adamışlık…

Fuzuli ''Vefa her kimseden kim istedim andan cefa gördüm/ Kimi kim bîvefa dünyada gördüm bîvefa gördüm'' der, desin.

Ziya Paşa ''Vefa meclisinde bade içilmez'' der, desin.

Şirazi ''Bülbülden vefa ummayın, çünkü her dem başka bir gül üzerinde öter'' der, desin…

Bu yüzden vefa, kutsal bir taç gibidir kişi başında.

Konserve kutularımızdan başımızı dışarı çıkaralım; yüzümüzü yeniden kitaba, hakikate ve vefaya çevirelim. İşte o zaman hayatın künhüne doğru sürdürdüğümüz kutlu keşif yolculuğunun sırrına varacağız.

Prof.Dr. Mehmet Emin Ay''ın 25''inci sanat yılı dolayısıyla Fatih Ali Emiri Efendi Kültür Merkezi''nde düzenlenen gecede sökün etti bütün bu duygular.

Gördüğüm fotoğraf vefayı içselleştiren, yanılsamalar çağında dostluğu baş tacı eden bir avuç yoldaşın, arkadaşın birbirine nasıl kenetlendiğini göstermesi bakımından muhteşemdi. Unuttuklarım, unutuşa terk ettiklerim, hatırlayamadıklarım adına büyük bir utanç ve mutluluk karmaşası arasında alkışladığım bu vefa fotoğrafını, bütün kalplere mühretme muradıyladır yüksek sesle konuşmam…