Bir zorbalık biçimi olarak "devletçi oldun" suçlaması

Bir süredir muhafazakar medyada yazan kalemlere, hükümetin bazı icraatlarına olumlu yaklaşan entelektüellere, kamuoyu önünde "iyiye gidiyoruz" şeklinde kanaat açıklayan isimlere yönelik dişe dokunurmuş gibi gözüken bir eleştiri yürüyor: "Devletçileştiler. Eskiden bürokratik olgarşiye karşı seçenlerin ve seçilmişlerin sözcülüğünü yaparlardı, demokrasi ve özgürlük taleplerini dillerinden düşürmez, dünya ile entegrasyondan, AB üyeliğinden söz ederlerdi, şimdi devlete söz söyletmiyorlar."

Bu satırlar geçtiğimiz hafta, İhsan Dağı"nın Zaman"da yayınlanan (10/25/2013) "Muhafazakarlar Devleti Çok Sevdi" başlıklı yazısından alıntılandı. Dağı"nın hassasiyetinin motivasyonunu bilemem, liberal zeminli nahif bir entelektüel kaygıdan neşet ediyor olabilir. Ama içinde biriktirdiği her şeyi bu argümanla rasyonalize edenler yelpazesi sağlı sollu tayf ve tonlarıyla o kadar genişledi ki; iktidarın nimetlerinden yeterince nemalanamadığı için içlenip kendi kendine küsenlerden tutun, birlikte kurdukları partinin başkanı AK Parti"ye geçti diye öfkelenenine, hatta öfkeden deliye dönenine dek; eski derin devleti özlediğini açıktan ifade edemeyeceği için, böylesi çok ayıp olacağı için "sivil" ayaklarına yatıp devletçi değilmiş, hiç olmamış gibi yapanına dek. Bilirsiniz, inandırıcılık için sureti haktan gözükmek gerekir. Bu insanların genellikle o eski ceberrut devletin, kimlik inşa etmeye çalışıp, edemediğinde vatandaşını pataklayan devletin bu ülkeye neler ettiğini pekala bilen isimler arasından çıkması da ayrıca manidar.

Ama bugünkü devletle o günkü devletin kıyasının kabil olmadığını bile bile, sözkonusu durumu vülgarize ederek moral güç devşirmeleri gerçeğin üstünü örtmeye yetmiyor.

Vaktiyle sırf "sırf Erdoğan karştlığından ölüm oruçlarındaki insanlara verdiğiniz bu örtülü teşvik onların ölmesine sebep olacak, yapmayın" dediğim için, gayet mesnetsiz, intikamcı ve hoyrat şekilde sosyal medya ortamlarında "devletçi" ithamlarına maruz kaldığım için bu konuda iki çift kelam etme hakkını gördüm kendimde, zira dışarıdan bakıldığında "devletçisin" eleştirisi o denli hakkaniyet içeriyormuş gibi gözüküyor ki...

Ama yine de bu durum o suçlamanın kuzu görünümlü kurt niyetini görmemizi engellemiyor: "Bırakın da, yiyelim".

Çok pardon ama neden?

Bizzat Başbakan"ın ağzından "Oslo sürecinden itibaren verdiğim tüm görevleri yerine getiren, sürecin bu noktaya gelmesinde en büyük katkıyı sunan kişi Hakan Fidan"dır" benzeri cümleleri duyduğumuz halde, bu ülkenin 30 yıldır onbinlerce insanının kanını akıtan terör meselesini talimatları harfiyen uygulayarak bu noktaya getirme başarısı, aylardır gelmeyen şehit haberleriyle tescilli olan bir devlet görevlisi hakkında neden dilimizi tutmamız gerekiyor ki? Uluslararası bir komplo olduğu su götürmez biçimde açık olan bir saldırı karşısında Hakan Fidan"a yapılan bu operasyonun altındaki sebepleri; bilgimiz, uslubumuz, düşüncelerimiz, kanaatimiz uyarınca söylemeye çalışmak niye "devletçilik" anlamına gelsin ki? Ya da şöyle sormalı; hangisi daha çok devletçilik olurdu; "beyaz renaultlar devrini savunmak mı?", "karşılıklı "beyaz bayrak" çekilmek suretiyle insanların ölmediği ve öldürmediği bir dönemi olumlamak mı?"

Bazıları haberdar olmayabilir; ama insan sadece çıkarlarından ibaret bir mahluk değil; hakkaniyet, adalet, vicdan diye bir şeyler de var; sırf "devletçi görüntü vermeyelim" kaygısıyla inandığını söylemekten imtina etmek, pek hakkaniyetli bir tutum sayılmaz, hatta konformizm anlamına bile gelebilir.

Bugünkü devleti eski devlet kriterleriyle görme-gösterme ve yargılama uyanıklığı da ayrıca alkışlanası bir tutum. Tıpkı, kanın durduğu, terörün bitmek üzere olduğu bir vechede, "barışa karşıyım" denilemeyeceği için "önce demokrasi" diyebilmek gibi... Ne güzel değil mi, hem art niyet örtülmüş oluyor, hem de demokrasi havarisi görüntüsü sayesinde, bir de hava atma hakkı kazanılmış oluyor.

Oysa, 5 yıl önce kapatma davası açılmış, başörtülü kadınlara henüz çalışma imkanı sağlayabilmiş, 10 yılda 15 cephede birden filan savaşmış, ne yapsa göze girememiş (Örnek; bir yandan trafikten şikayet ederken, bir yandan Marmaray hiç yapılmamış gibi yapanların, öte yandan da köprüye karşı olanların hala medyada ağırlıklı bir yeri işgal ediyor oluşu; sanki bu ülkede daha önce hiç yol yapılmıyormuş gibi, yol yapmayın topraklar ezilince fareler ölüyor, filan diyenlerin ulusal gazetelerde gayet özgüvenli yazılar yazabiliyor oluşu; sözün özü hükümetin eylediği her işe varoluşsal bir karşıtlık içinde bulunanların hala kamuoyu üstünde ciddi bir etki gücü olduğu bir medyanın sözkonusu oluşu...) bir siyasi partinin devletleştiğini iddia edebilirsiniz, ama delillerinizin biraz daha sağlam/somut/tutarlı olması gerekir.

Başbakan"ın gücü ve arkasındaki halk desteği, AK Parti"nin devletleştiği görüntüsüne sebebiyet vermiş olabilir, ama öyle bile olsa demokratikleşme paketinde olduğu gibi, vatandaşına makbul kimlik dayatmayıp, farklı kimliklere yaşam alanı açmaya çalışan bir devlet sanırım daha tercih edilesidir ve bu uygulamaları her destekleyene yapıştırmak üzere "devletçi" etiketini yedekte tutmak da, hem zorbalığın yeni sürümünü, hem de başka rahatsızlıkların izdüşümünü önümüze sermektedir.

Gerisini, seçilmiş lideri indirmeye kalkışanlar düşünsün...