İran"dan kaçarken ABD"ye tutulmak

ABD, Avrupa ve Irak yönetimlerinin oyalamalarıyla dünya konjonktüründe yalnızlaştırılan Türkiye''ye bu zor zamanda, kötü günde gelen İran ve Suriye desteği sizi de şaşırtmadı mı? Bendenizi şaşırttı, çünkü bu dostluk hiçbir ezberimize uymadı. Ne Cumhuriyet tarihi boyunca, bu topluma resmi ve gayri resmi kanallardan belletilen “Osmanlı''yı sırtından vurmuş hain Araplar” savıyla bir benzerlik taşıyordu, ne de yüzyıllardır “biz ayrı mezheplerin insanlarıyız” denilmek suretiyle araya kalın duvarlar çekip sırtımızı döndüğümüz acemlere bu şıklığı yakıştırmak için ortak hafızamız, algımız yeterli veriyi, bilgiyi sunuyordu. Şaşırtıcıydı, çünkü, bize bu adamlardan hiçbir vakit hayır gelmeyeceği söylenmişti.

Oysa öyle olmadı, bölge ülkelerinin desteklerinin çok büyük bir önem arzettiği bu bıçak sırtı konjonktürde “Türkiye''nin mücadelesini anladıklarını ve her türlü işbirliğine hazır olduklarını” söyleyen Ahmedinejad''ın yine çok kesif bir zamanda, sözde soykırım meselesinin ABD''nin gündeminde olduğu bir anda, Ermenistan gezisini yarıda kesip ülkesine dönerek Türkiye''ye anlamlı bir jest yapması ve Esad''ın da bizzat Türkiye''ye gelerek verdiği dostluk mesajları, pek çoğumuz için o ezberi gözden geçirmeyi şart kıldı.

Gerçi bu, bir yandan Türkiye''nin “dışarıdaki” imajı gibi yüksek çıkarlar için bile fedakarlık etmeyen, laf anlamaz, söz dinlemez inatçı başörtülü leydilere Esma Esad''ın açık çağdaşlığını örnek gösterip, bir yandan da ne Arapların “yalelli”liğini, ne Beşşar Esad''ın diktatörlüğünü, zalimliğini bırakmayanları tatmin eder mi, İransevmez umacıları keser mi bilmem.

Muhtemel ki, bu kesmeme halinden dolayı bir zamanlar bu iki ülkenin PKK''ya verdiği destek hatırlatılacak, büyük ihtimalle ABD''nin hedef tahtasında bulundukları için kendilerine bir saf oluşturmaya çalıştıkları öne sürülecektir.

Ve doğrudur, geçmişte Suriye ve İran''ın PKK''yı desteklemişliği vardır ama, Reagan''la Bush ya da Thatcher''la Blair bir olmadığı gibi, Ahmedinejad ve Beşar Esad''ın selefleri nedeniyle ''güven cezalandırması''na tabi tutulması, herhalde samimi bulunamayacağı gibi, politik doğruluğa da sığmaz. Kaldı ki, uluslararası ilişkiler fazla romantizmi kaldırmaz, ülkeler zaten ''çıkar''larına göre hareket etmedikçe ne başarıyı, ne bağımsızlığı bulamaz.

Zaten, silahlarının üstünde “made in ABD” yazdığı saptanan, yani ABD''den lojistik destek aldığı neredeyse kanıtlanan ve artık Kürtlere bırakılamayacak kadar önem kazandığı için, çokuluslu bir yapıya kavuşturulduğu Sunday Times tarafından belgelenen PKK da, en fazla ABD''nin Türkiye''ye karşı elini güçlendiren ve önümüzdeki zamanlarda açmayı planladığı yeni cephede “ya yanımda olursun ya düşmanım” tehdidini savurmanın en garantili yöntemi olarak azdırılmaktadır.

Dolayısıyla yani, İran ve Suriye desteği önemlidir. Nitekim, Ahmedinejad''ın takdim ettiği dostluk sözünün hemen ardından, ABD tarafından “PKK''nın konuşlandığı yerlerin bir bir belirlenerek Türkiye''ye bildirilmesi” sözünün verilmesi, İsrail tarafından hava sahası ihlali nedeniyle jet bir özür gelmesinin tesadüfi bir çarkediş olduğunu düşünmek fazlaca safdillik olurdu.

Yani ki, bölge ülkelerinin desteğinin neden önemli olduğunu anlattığım “Sağ Gösterip Sol Vurmak” başlıklı yazıya “Ne yani, bütün ülkelerden tek tek izin mi almamız gerekiyor, ABD ve İsrail Irak ve Lübnan''ı dağıtırken benden izin mi almıştı” isyanıyla cevap verenlerin de, “hemencecik saldıralım, aman komayalım, yanlarına bırakmayalım” diye kendini paralayanların da anlaması gereken budur.

Gerçi, vaktiyle Ahmedinejad''ın konuşma yaptığı kürsünün arkasından çekilmiş “ayakkabısını çıkarmış, soket çoraplı lider” manzarasıyla, şahsında İran''ı madara etme korosu kurmuş şanlı medyamızın, İran dendiği anda aklına sadece “İran olur muyuz?” korkusu düşen laik ve cumhuriyetçi alınganların, bunun için seziş kabiliyeti ve feraset-basiret yeterliliği mevcut mudur, emin değilim.

Ne de olsa onlar, Ortadoğu dostluğundansa ABD''nin kazığını yeğ tutacak denli “Yüzü Batı''ya dönük” bir neslin çocuğudurlar. Ama özel hayatında dindar bulunan bir Başbakan diyelim rotayı Batı''ya çevirecek olsa, O''nunla aynı yere bakmayı kendine yediremeyerek Batı''dan bile yüz çevirecek –Bkz; ulusalcılar- denli de İslam düşmanıdırlar.

PKK ve her mecradan, her ülkeden işbirlikçileri karşısında Türkiye''nin elindeki tek kartın bölge ülkelerinin desteği olduğunu dahi göremeyecek kadar da gözü bağlıdırlar.

Irak''ta varmış gibi gösterilen ve ne hikmetse ABD o coğrafyaya burnunu soktuktan sonra sökün eden Sünni-Şii kavgasına eklenecek ve yine ABD eliyle –eğer çok kasarsa- dizayn edilebilecek bir Türk-Kürt kavgasının ne kadar yakın ve olabilitesi yüksek bir ihtimal olduğunu görmek yerine, doğu dendiği anda, din dendiği anda çıldırdıkları gibi, stratejistiyle, medyasıyla, laikçisiyle falan hep birlikte İran ya da Suriye dendiği anda da, çıldıracaklar. Bu ülkeyi bunlar batıracaklar.