Hedefi kendini aşma olan ülke: Türkiye

Türkiye son yıllarda içerde ve dışarda üst üste gerçekleştirdiği hamlelerle öyle bir noktaya geldi ki, bu noktada artık sabit kalması imkân dışı görünüyor.

Her durumda, bir ileri noktaya doğru sıçramak üzere yeni bir hamle gerçekleştirmesi gerekiyor.

İlkin, içerde gerçekleştirilen hukukî ve sosyal değişimlere göz atalım:

Ahmet Necdet Sezer"in Cumhurbaşkanlığı döneminde hükümetin aldığı her karar nerdeyse ilkece geri döndürülüyordu; yasalar ikinci kez döndürüldüğünde bizzat Cumhurbaşkanı soluğu Anayasa Mahkemesi"nde alıyor; oradan istediği istikamette karar çıkartabiliyordu. Bu mânia o dönemde yapılması gereken sosyal ve hukukî hamlelerin bir bölümünün akim kalmasını sonuçlamıştı. Tayyip Erdoğan"a izafe edilen diktatörlük yakıştırması o günlerden kalmadır. Ki bu aynı itham 1950"lerde Adnan Menderes"e karşı da kullanılmış ve onu devirmede başat rol oynamıştı. "Kürt" kelimesinin açık telaffuzu o dönemde risk taşıyor ve bölücülük telakki ediliyordu. Bunlar aşıldı.

İmam Hatip Lisesi"nin orta kısmı kapatılmış, mezunları düz lise mezunlarına göre üniversiteye dezavantajlı pozisyonda hazırlanıyor ve kayıt yaptırabiliyordu.

Sadece okullarda değil, sivil ve resmî hayatın nerdeyse hemen her alanında başörtü yasağı sokağa, markete kadar her yere bir kâbus gibi çökmüştü.

Hukuk, idare, iktisat alanlarının her birinde hamleler ve devrimler gerçekleştirildi.

Gelişigüzel anımsayalım:

Paradan sıfırların kalkması, Kürt açılımı (çözüm süreci), Alevi açılımı... Bu arada sessiz devrimlerden biri: bazı kurum ve kuruluşların adından "devlet" kelimesinin kaldırılması, onun yerine uygun bir sıfatın konulması...

YPK ile MGK ve benzer anayasal kurullardaki üye kompozisyonunun demokratikleştirilmesi (seçilmişlerle atanmışların aynı kurulda üye olarak bulunma garabetinin kaldırılması) gibi tedbirlerin gerçekleştirilmesi de beklenenler arasında.

Şimdi, 2009"a kadar sürdürülen dış politikadaki geleneksel uygulama (Davos"taki "one minute" vakasıyla) kırılmaya uğradı. Ak Parti hükümetinin kendine özgü işbu geleneksel politikasının yeniden ihya edilmesi gerektiğini beklediğimi itiraf etmek istiyorum. Halen farklı düzlemlerde ortaya çıkan fitne, fesat odaklarının ifna edilmesinin yolu bu suretle açılacaktır. Kamuya mal edilen ve aslında kadim geleneksel Türk dış politikasında yeri olmayan bazı önyargıların, saplantıların arındırılması, bu alandaki teşebbüsün önünü açmada işe yarayacaktır.

2013 Haziranından (Taksim Gezi Parkı olayları) itibaren artarak devam eden fitne, fesat curcunasının kaynağına da bu suretle varılır ve problem kaynağından halledilme imkânına kavuşturulur. Sele, elle engel olmaya çalışmanın faydası yok; sürükler götürür. Onu mecrasında akıtmanın, kanalize etmenin yolunu bulmak lazım. Bir daha söylemiş olayım: marifet, hasmın gücünü kendi lehine imale etmededir; onunla toslaşmada değil...

Eğer bu handikap savuşturulursa, bu ülkenin hamle üstüne hamle yapmasının ve her etapta kendini bir daha aşmasının önü de açılmış olur.