Meziyete dönüştürülen kusur

İnsan, sevmeye görsün! Sevdiği anda, sevgilinin kusurları da, ânında meziyete dönüşür. Başkası için ve nesnel olarak tesbit edilebilecek kusurlar, sevenin indinde çoktaan meziyet haline dönüşmüştür bile. Vaktiyle seyrettiğim bir tuluat tiyatrosunda, sevgilinin kusurları dile getirilirken, o kusurlardan her birinin seven nezdinde nasıl da meziyet haline geldiği şöyle anlatılıyordu: sevgilinin, diyelim ki topal olduğu vurgulanmışsa, seven: "Ama, diye itiraz ediyor ve, o ne güzel aksayıştır!" diyordu. Sevgilinin bir gözünün görmediği ileri sürülecek olsa, seven itiraz ediyor ve: "Ama o körlük öteki gözün bakışına nasıl da derinlik kazandırıyor ve o yüzü nasıl da anlamlı kılıyor!" diyordu.

Aslında, seveni, sevgili üstünde yoğunlaştıran ve dikkatini yalnızca onun üstüne kilitleyen, belki de dışardan kusur diye nitelenen bu özelliklerdir. Durum, kusurların yok sayılması veya görmezlikten gelinmesi olarak telakki edilmemelidir. Bilakis o kusurlar kabul edilmekle birlikte, güzellik o kusurların varlığı ile tamamlanmak istenmektedir. Çünkü sevilenin üstünde yoğunlaşmaya, bir bakıma, o kusur diye görülen özellikler yol açmıştır.

Başkalarının sevgilide gördüğü kusurlar, seven bakımından dinlenilebilir ve üzerinde durulabilir görülmez. Bu kusurlar metamatik bir kesinlikle ortaya konulsa ve ispat edilse bile, seven için durumda değişiklik olmaz. Böylece "gönül kimi severse güzel odur" sözünün geçerli olduğu bir hayat gerçekliği ile karşı karşıya geliyoruz. Kaldı ki, burada "güzellik" diye anılan özelliğin, aslında tam da güzellik olup olmadığını veya sözü söyleyenin meramı ile sevenin meramının üst üste gelip gelmediğini, örtüşüp örtüşmediğini de tam bilemiyoruz. Çünkü seveni, sevgiliye yaklaştıran özelliğin, bence, "güzellik" denilen şey olup olmadığı hâlâ meçhuldür.

Allah''ın Resulü (sav), bir defasında, gene Hz. Hatice annemizden bahsettiğinde, Hz. Ayşe annemiz kıskançlık işaretleri vererek ve sitemkâr biçimde: "O yaşlı kadında ne buldun da hâlâ unutamadın?" deyince, şu cevabı almıştır: "Benim yanımda kimsenin olmadığı bir zamanda o benimle birlikteydi!" Burada gerçi, sorulan sorunun düzlemiyle cevabın düzleminin farklılaştığını ileri sürmemiz mümkün görünüyor. Ama Allah''ın Resulü (sav)''nün, Hz. Ayşe''nin meramını anlamadığını ileri sürmemiz imkân dışıdır. Böylece Allah''ın Resulü (sav)''nün, doğrudan verebileceği bir cevabın konuyu tartışma zeminine çekmesi muhtemeldi. Ama verilen cevap hem yatıştırıcı olmuş, hem de çok anlamlılığı içerecek bir zenginlik taşımıştır. Başkalarının kusur telakki edebilecekleri bir takım özelliklerin, seven insan nezdinde, böylece, tartışılamayacağını; sevginin kusur diye görülen özellikleri de içererek sevgilinin kişiliğinin tümüne sirayet ettiğini öğrenmiş bulunuyoruz. Sevilenin kusurlarının, seven indinde meziyet haline geldiği, gelebileceği, bu örnekte de belirginleşmiş oluyor.