Bu gece 23.30"da TRT1"i mutlaka izleyin!

Rahmetli Erdem Bayazıt amcasının oğluyla cadde boyu yürürken Nuri Pakdil çıkagelir.

Erdem abi henüz Nuri Pakdil''le tanışmıyordur. Yıl 1955, aylardan Temmuz''dur.

Amcasının oğlu (Aralarında nahoş bir hadise geçmiş olacak ki) "Aman görmesin!" düşüncesiyle Erdem abinin kolundan çekerek caddenin karşısına geçer.

Yolu değiştirdikleri Nuri Pakdil''in gözünden kaçmaz. Bir çırpıda caddenin karşısına geçerek önlerine dikilir ve Erdem abinin amcasının oğluna çıkışır:

"Niye yolunu değiştirdin oğlum?.."

"Yolun sağından yürümek için…"

Nuri Pakdil ustamız lafı şappadak yapıştırır:

"Biz de yolun sağından yürüyoruz ama senin gibi yolumuzu değiştirmiyoruz…"

Bu gece saat 23,30''da, gencecik bir adamken yollar yolunu bulmuş ve o günden bu güne yolundan milim sapmamış bir "çelik adam"ı, Nuri Pakdil''i anlatan bir belgesel var TRT 1 ekranlarında.

"MARAŞDER"in "Erdem Bayazıt''a Armağan" kitabından aklımda kaldığı kadarıyla aktardığım bu "anekdot" belgeselde yok.

Lakin birçok müthiş "anlatının" yanı sıra Nuri Pakdil ustamızın şu harikulade sözü var: "Ben bir şeyi hiç mi hiç az sevemedim, hele orta hiç sevemedim: Hep çok sevdim. Arkadaşlarımı da çok severim. Yeryüzüne biterim. Eve portakal aldığımda kasayla alırım, dayanamayanlar çürür…"

Çürümemek için direnmek, sürgit direnebilmek için de sabretmek gerekti.

Ve, "asra andolsun ki" sabretmeyen insan apaçık ziyandaydı.

Kesintisiz direnen "Klas Duruş" ustası Nuri Pakdil''i, on küsur yıl "Sükût Sûretinde" direndiği dönemde, Gökhan Özcan kardeşimle birlikte ziyaret etmiştim.

Galiba 80''li yılların ortasıydı.

Kimseciklerle görüşmüyordu ama bizi huzura kabul etmişti.

Kısa süre önce "dar-ü''l - bekâ''ya" hicret eden Kemal abinin selamını getirmiştim ona. Edebiyat dergisinin has şairlerinden "Satranç Dersleri"nin sahibi rahmetli İlhami Çiçek''in babasının selamını…

"Akay Yokuşu"nda, oturduğu o ahşap masanın başında kartal gözlerine dolan hasretle, "Ayaklarınla sürükleyip getirdin İstanbul toprağını!.." deyişini dün gibi hatırlarım.

İstanbul''u bitimsiz seviyordu!

Paris''in köpeklerinin karşısına Sultanahmet''in güvercinlerini koymuştu "Batı Notları"nda.

Kudüs''e bitiyordu.

Kudüs''e…

Mescid-i Aksa''ya…

Bitimsiz sevgisinden kaynaklanan "soylu bir öfke"nin ifadesi olarak "Bu kitabı da namluya sürün!" diyordu; faşizme, karasiyasaya, anamalcılığa karşı…

"Biri, kimseyi iplemeden duruyorsa, o toplum mutlaka sarsılır…" diyordu.

Şükür ki şükür aramızda böyle "biri" yaşıyor!

Adam olmak ve adam kalmak isteyen herkesin ona bakarak kendisini temize çekebileceği "biri!"

Nuri Pakdil ustamızı anlatan "Asla ve Daima" adlı belgeseli bu gece mutlaka izleyin.

TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin başta olmak üzere, "Asla ve Daima"nın metin yazarı şair dostum Mevlana İdris''e, seslendiren (vaktiyle birlikte tiyatro tozu yuttuğumuz arkadaşım) İbrahim Sadri''ye, büyük ustayı anlatan Rasim Özdenören''den Atasoy Müftüoğlu''na, Arif Ay''dan Sefer Turan''a kadar emeği gecen herkese çok teşekkür ederim.

NOT:

"Mehmet Ali Birand''ı kastetmiyorum" başlıklı yazıma Sayın Birand''dan mail yoluyla itiraz geldi.

Noktasına virgülüne kadar şöyle diyor: "Sevgili Tuna / Cumhuriyet mitinglerine ne katıldım, ne de övdüm. Aksine bu mitinglerde eleştirildim. Benim duruşum için fazla komplo teorisine ihtiyaç yok. Olduğum gibiyim / Saygılarımla / M.A.Birand"

Demek ki "Artık sıra sivil kuvvetlerde" (14 Nisan 2007) başlıklı yazısını unutmuş!

Olabilir. Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür.

Mezkur yazısından şu satırları iktibas etsem "anımsar" mı acaba: "Bundan böyle, rejimi kollama ve koruma görevi sivil kuvvetlere geçiyor. Rejime bizler sahip çıkacağız. Bunun ilk denemesi de bugün Ankara''daki yürüyüş olacak…"

Maksadım Birand''ı incitmek olmadığı için İzmir''deki Cumhuriyet Mitingi''ni anlatan "Uykudaki dev uyanıyor" (15 Mayıs 2007) yazısını uzun uzadıya hatırlatmak istemem.

"Olduğum gibiyim" diyor ya, buna bir şeycikler diyemem.

Ne de olsa beyan esastır.

Hem bir öyle bir böyle olmak da nihayetinde olmaktır.

Ama…

"Olunması gerektiği gibi dosdoğru olmak" mıdır, orası biraz netameli işte.