Kılıçdaroğlu"na mütevazı bir katkı

Şayet dünkü gazetelerin yazdığı doğruysa, yani Kılıçdaroğlu gündüz gözüyle İstanbul''da kaybolduysa, bundan kelli ona kalemim kalkmaz.

Çünkü dünyanın en hakikatli insanları yolunu kaybeden insanlardır.

Ne sandınız?

Sultanbeyli''ye giderken yolunu kaybettiğine dair haberlere bakıp, “Hizmet edecek ama yolunu bulursa…” yollu gerzekliklere tenezzül edeceğimi mi?

Veya…

“İstanbul''u bilmeyen adamın İstanbul''a hizmetinden ne çıkar?!..” diyeceğimi mi?

Asla…

Tam aksine; Sayın Kılıçdaroğlu''nun Sultanbeyli''yi polis yardımıyla bulduğunu okuduğumda, gönlüm bi ufaktan ısındı ona; “Hah işte bu!...” dedim.

Ve…

O andan itibaren “dürüst” olmaklığı hakkında zerre miskali kuşku kalmadı içimde.

Uyanık bir insan evladı olsa, yani, eli ayağı oynasa; herhangi bir ihaleyi daha gün ışığına çıkmadan avlayacak kadar gelişmiş önsezileri olsa yolunu kaybetmezdi elbette.

Demek ki, “dürüst” bir insan evladı; hemi de güpegündüz yolunu kaybedecek kadar…

Sen kalk CHP Tuzla İlçe Başkanlığı''nı ziyaret et, daha sonra da Sultanbeyli''ye gitmek için (muhtemelen konvoyla) yola koyul, ondan sonra da kaybol!

Yahu hangi müptezel, hangi uyanık veya hangi hokkabaz konvoyla koyulduğu yolda, yolunu kaybeder?

Aklınıza, havsalanıza ne oldu?

Kesinlikle bu adam “dürüst”; başka bir izahı yok.

Sakın hoppalığa kalkıştığımı zannetmeyin, gayet ciddiyim.

Zaten müşkülat kaybolmakta değil, nerde bulunduğundadır.

Malum habere göre, Sultanbeyli''de yolunu kaybeden Sayın Kılıçdaroğlu''nu tersane işçileri bulmuş yahut Kılıçdaroğlu tersane işçilerini bulmuş, fark etmez.

Her iki halde de nahoş bir şey yok. Önemli olan bu!

Hulasa, bir insanın yolunu kaybetmesi belediye başkanı olmasına mani değildir; yeter ki yüz kızartıcı bir yerde bulunmasın!

Demem o ki, sorun kaybolmakta değil.

İstanbul dağ başı değil, çok şükür. “Ben hırsızların düşmanı, dürüst insan Kılıçdaroğlu…” diye bi güzel kendini tanıttıktan sonra, elbet bir yol gösteren bulunur.

İmdi, Kılıçdaroğlu, umarım kaybolduğu hakkındaki haberlerin kıymetini bilir de, “asparagas” diyerekten tekzip etmeye kalkışmaz.

Mahut haber yalan bile olsa, bir “dürüstlük nişanesi” olarak değerlendirip üzerine yatsın. Nasıl ki, kazanma ihtimalini dillendiren haberlere gıkını çıkarmıyor, aynen öyle. (Dürüst dedik diye, o kadar da değil.)

Lakin…

Kaybolma işi saflık, dürüstlük sadedinde acayip pirim yapıyor diye, durduk yere de zırt pırt kaybolmaya tevessül etmesin.

Çünkü yeryüzünde en kolay anlaşılacak şey; gerçekten kaybolanlarla, sahte kaybolanlar arasındaki farktır.

Ha, “Ben cin gibiyim; hiçbir zaman yolumu kaybetmem…” falan diyorsa, o başka tabii.

Ama sakın ola bunu ispat etmeye kalkışmasın!

Milano''da opera seyrederken locadan düşen ve bunun bir kaza olduğuna gururu elvermediği için her gece aynı operaya gidip locadan kendini atan Woody Allen''in Needleman''i gibi yapmasın.

Yani…

İkide bir Sultanbeyli yoluna vurup da kaybolmasın.

Dünyanın en hakikatli insanları yolunu kaybedenlerdir demiştik ya, töbeler olsun, noksan söyledik.

Çünkü bunlardan daha hakikatli olanlar vardır.

Bunlar…

Kaybolduğu halde kaybolduğunun farkında olmayanlardır.

Gelgelelim onları anlatmaya ne bizim dillerimiz elverir, ne de “Kılıçdaroğlu yandaşları” anlar.