Allah unutturmuyor

Bir yürüyüşe dair tespit, tahlil ve tekliflerimi paylaşmak istiyordum bu hafta ama bir duruşun öyküsünü anlatmak daha insanca geldi bana. Çünkü duruşu olmayanın yürüyüşünün de bir anlamı olmuyor. Siyasetin bugün var-yarın yok mevzuları bazı kalplere her zaman yük zaten; hele bir de bayram ertesi oldu mu hepten çekilmez oluyor. Bu sebepten size bu yazıda akıl karıştıran bir yürüyüşten bahsetmek yerine kalp durultan bir duruşun öyküsünü anlatmak istiyorum.

Zeliha Teyze… Büyük teyzemiz, rahmetli babaannemin kardeşi, seksen küsur yaşlarında bir muhabbet ve teslimiyet abidesi. Aileden ilk olarak o tasavvufla tanışmış; bendeniz de dâhil bütün ailenin tasavvufî neşveden behredâr oluşunda bu hususiyetiyle pay sahibi. Yirmi sene kadar evvel eşini rahmet-i Rahman’a uğurladı. O günden beri seccadesi, tespihi ve her daim kıpır kıpır dudaklarıyla hâzâ derviş bir hacı teyze…

Eşinin vefatından sonra evlatları onunla çok yakından ilgilendiler, duasını almak için birbirleriyle yarıştılar fakat son yıllarda o ısrarla kendi evinde kalmak istedi. Neden bilmem, belirli bir yaşı geçtikten sonra ihtiyarlar bunu istiyorlar. Yük olurum endişesi mi, hatıralar ve kendisiyle baş başa kalmak arzusu mu, yalnızlıkta bulunan o yaşlara has bir lezzet mi, sebebini bilemiyorum. Allah ömür verirse belki biz de bir gün anlarız. Bunun burasında bayramın üçüncü günü uçakta yanımdaki koltukta oturan ve bir ‘merhaba’ ile başlayan pek güzel bir muhabbeti paylaştığımız Yahya Doğan Bey’i yâd etmeliyim. Babasının kendisine sürekli ettiği bir nasihati paylaşmayı da ihmal etmeden: “Her şey akla muhtaçtır; akıl da tecrübeye!” Allah Lütfi Doğan Hoca’ya hayırlı uzun ömürler versin de kendisinden istifade etmeye devam edelim. Zeliha Teyzelerin bir zamandan sonra neden yalnızlığa meftun olduklarını aklımızın anlamlandırması için biraz tecrübeye ihtiyacımız var diyeyim de, niçin bu tanışmayı burada zikrettiğim de anlaşılıvermiş olsun.

Zeliha Teyze kendi evinde kalmak istedikten sonra çocukları nöbetleşe ona refakat etmeye başladılar, biz de bayramı seyranı bahane ederek Zeliha Teyze’nin elini öpüp hayır duasını almaya gittikçe iyiliğini görür memnun olurduk. Bir sene kadar önce evde bir kaza geçirdi, ayağı kırıldı. Uzunca bir süre hastanede kaldı sonra toparladı hamdolsun. Peşinden bir başka kaza daha… Yanında evlatları olsa dahi halli mümkün olmayan, profesyonel destek, hızlı tıbbî müdahale imkânı gibi bir takım zaruretler hâsıl olunca evlatları, rızasını da alarak büyük teyzeyi bir huzurevine yerleştirdiler. Bu bayramın birinci günü babamın ‘haydi’ demesiyle toplanıp onu ziyarete gittik. Ne olduysa orada oldu.

Elmadağ’da yüksekçe bir tepede, iğde ve ıhlamur kokularının toprak ve çimen kokularıyla karıştığı, yayla havası var desem mübalağa etmiş olmayacağım muhteşem bir yerde, konağımsı bir mekân… Kapıdan girişten itibaren bizi tebessümüyle karşılayan harika personel, vefa ve minnet duyguları, ıslak ve nemli gözlerinden tebessüme bürünerek süzülen sevimli ihtiyarlar arasından her biriyle bayramlaşarak teyzemizin odasına doğru ilerledik. -O gün nöbetçi olan Müdür Yardımcısı Mustafa Saylam Beyefendi’nin şahsında Elmadağ Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi’nin bütün çalışanlarına; vazife şuuru, hassasiyet ve nezaketleri için teşekkür etmeliyim sözün burasında.-

Oda kapısından girip de, geçen seneye göre biraz daha iki büklüm olmuş, daha zayıflamış, küçüle küçüle yok olmak ister gibi bir güzel dervişi yatağından tebessümle doğrulmaya kalkarken görünce perişan olduk her birimiz. Babam, annem, halam, küçük birader ve bendeniz sanki hiç konuşulmamış ama çok evvelden planlanmış bir sırayla teyzemizle sohbet ve ağlama sırasına giriverdik. Teyzenin yatağının başına oturan, ona moral olsun diye güzel şeylerden bahsediyor, yüzünü güldürecek sohbetler açıyor. Diğerleri biraz uzakta, her biri başını bir yana çevirmiş sessizce niyesini bilemeden ağlıyor. Yatağın başında oturan sesi titremeye, gözyaşlarını saklayamayacak hale gelmeye başlayınca, arkadan bir başkası imdada yetişiyor, sandalyeler ve yatağın başında oturanlar değişiyor ama ahval hep aynı.

Babam biraz uzakça bir koltukta güya hissettirmeden ağlarken teyzem başını kaldırdı ve babamla göz göze geldiler. Bütün evlatlar böyle midir bilmem ama şu yaşa geldim babamın ağladığını görmeye hâlâ takat yetiremem, dayanamam, dahası tahammül edemem. Ağlayan bir dağ görmek pek zoruna gidiyor adamın. Zeliha Teyze teselli vermek için birkaç şey söyledi, onların da az sonra söyleyeceği ve bu yazının konusu olan söz ile irtibatı vardı bana sorarsanız: “Hacı, sen neden ağlıyorsun, sağlığın yerinde, evlatların yanında, torunların var, sen neden ağlıyorsun?”

Babam oturduğu koltuktan kalkıp yatağın başındaki nöbet yerine doğru, bu defa artık açığa çıkmış sırrımız ile nöbet sırasını alt üst ederek ilerlerken “Ağlamıyorum teyze” dedi, ağlayarak. “Neden ağlayayım ki? Bak ne güzel bir yerdesin, sağlığın iyi maşallah, bugün bayram, yanına gelmişiz, ağlamıyorum teyze. Biz seni çok seviyoruz hiç unutmuyoruz!”

İşte ne olduysa ondan sonra oldu. Babamın bu ifadeleri üzerine, ailenin ilk dervişi, muhabbet abidesi, güler yüzlü Zeliha Teyze, heybet ve vakar yüklü bir ses tonuyla, her bir harfine varıncaya değin hazmedilmiş ve bedeli sonuna kadar ödenmiş olduğu tesirinden malum bir hakikati tane tane, neredeyse heceleyerek söyleyiverdi: “Allah unutturmuyor!”

İçime doğru hıçkırdım. Kendimden gizli hıçkırdım. O nasıl sözdü Allah’ım: “Allah unutturmuyor!” Sohbet devam ediyordu kaldığı yerden, ben ağlıyordum, kalbime süzüldüğü vakit içimi yakan damlaların gözümden süzülmesine müsaade etmeden ağlıyor ve mütemadiyen tekrarlıyordum: Allah unutturmuyor, Allah unutturmuyor, Allah unutturmaz...

Yaşatan da öldüren de Allah’tı, ağlatan da güldüren de Allah’tı. Sebepler eliyle işini gören fail-i mutlak Allah’tı. Okuma yazması bile olmayan ve fakat içine doğru derinleşe derinleşe ümmiliğin diplerinden inciler toplayan Zeliha Teyze, bu iki kelimelik cümle ile aslında diyordu ki: “Ben teyzeniz olduğum için gelmediniz, benim iyiliklerim sebebiyle burada değilsiniz. Ayrıca beni unutmamanız sizin vefanız ve güzelliğinizden değil; Allah unutturmadığı için buradasınız. Hatırlatan Allah’tır, unutturmayan, nasip eden hep Allah…”

Tevhid bu değilse neydi? “Ancak sana kulluk eder ancak senden yardım dileriz”i kalbe nakşetmek ve alelâde bir meselede dahi herhangi bir söz gibi dudaktan döküverecek kadar içselleştirmek bu değilse neydi? Aklı başından giden akranlarına inat, yaşı sekseni aşmış bu kadıncağızın kalbini aklı eyleyerek, dudağından dökülen tek bir cümleyle bize “Aklınızı başınıza toplayın, tevekkülünüz, tefviziniz Hakk’a olsun” ihtarını bayram hediyesi olarak ikram eden bu güzellik nereden geliyordu?

Annem, halam, birader hepsi yatağın başındaydı şimdi. Ben ve kalbim teyzemin tevhid ufuklarında oradan oraya savrulan kuru bir yaprak… Göz göze geldik, neyi anladığımı anlar gibiydi. Neyi anlamadığımı da anlar gibiydi bakışları. Bayram güzeldi, teyzem derviş, Allah büyük. Ahmet Murat hep şair…

Yaklaştım yanına muvahhid bir dervişin mübarek bayram günü bir duasını daha alır mıyım diyerek, ellerini öptüm, başımı omzuna koydum öyle, sımsıkı sarıldım, kalbim dil olmuş yakarıyordu: “Allah’ım unutturma, seni unutup da senin de kendilerini unutturduğun kimselerden eyleme bizi. Teyzeme hayırlı uzun ömür ver, iman-ı kâmil bir de, salihalardan eyle onu, ebrârın arasına kat..”.

Yüzüme baktı, dudakları kıpırdamıyordu ama o an yüzü nurdan yapılmış bir “amin”di sanki ailenin ilk dervişinin.