Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
41

Bildirimler

Son bir kaç gün çok şaşırtıcı gelişmelerle yüklüydü. Wagner paralı askerleri Ukrayna savaşını bırakarak, adına savaştıkları Rusya’ya doğru bir isyân hareketi başlattılar. Bundan iki asır evvel, Kavalalı’nın oğlu İbrâhim Paşa’nın askerleri nasıl hiçbir mâni ile karşılaşmaksızın Kütahya önlerine kadar gelip payitahtı tehdit etmişlerse, Wagner de Progojin komutasında Moskova’nın 200 km yakınına kadar sokuldular. İbrâhim Paşa’nın arkasında Fransa vardı. Progojin’in arkasında ise muhtemelen Birleşik Krallık olmalıdır. II. Mahmud o gün Rusya’yı imdâda çağırmıştı. Putin ise Beyaz Rusya’dan medet umdu. Bu dramatik süreçler daha derinlerde yatan hususları düşündürüyor.

Bilindiği üzere kapitalizm târihsel gelişimi itibârıyla
ticârî-finansal
olarak başlamış, zırâî düzlemde devâm etmiş; nihâyetinde
sınâî
bir mâhiyet kazanmıştır. Elbette her birinin kendi içinde çeşitlendiğini, boyutlandığını da ihmâl etmemek gerekir. Bizim için mühim olan kapitalizmin en olgun evresini temsil eden sınâî boyuttur. Benden evvelki en az üç, benim neslim ve benden sonraki en az bir nesil, hep berâber sınâî kapitalizme doğduk. Bu basit bir tespit değildir. Topyekûn onun kodlarıyla yorumladık dünyâyı.
Bilim, akıl, felsefe
ve
teknoloji
dörtlüsü dört bir tarafımızı kuşatmıştı. Bunlar
çağdaş
insanın şaşmaz rehberleriydi. Kimileri bunlara katıksız imân eder; din, gelenek vd kültürel miras unsurlarını toptan reddederlerdi. Kendilerini
devrimci
olarak târif eder, o şekilde çağrılmaktan hoşlanırlardı. Bâzıları ise bir ara yol bulmaya çalışır; din ile bilimi, gelenek ile teknolojiyi eklektik veyâ senkretik olarak berâber yaşatabileceklerini düşündükleri hayâlî bir dünyâyı inşâ etmeye çalışırlardı.
Muhafazakârlar
denirdi onlara. Devrimciler muhafazakârları s
anayi kapitalizminin yaratıcı dinamiklerine mânî olmakla;
muhafazakârlar ise devrimcileri, mukadder olan
sınâî değişimi dejenere
etmekle
ithâm ederlerdi. Ama her ikisinin ortak olarak kızdıkları, azınlıkta kalan bir üçüncü grup daha vardı. Onlar yukarıda zikredilen dörtlüye toptan karşı çıkardı. Devrimcilik ve muhafazakârlığın baskın olduğu bir dünyâda onlar çok defâ
karanlıkçılıkla
(
obskürantizm
) suçlanır; hattâ alay konusu edilirlerdi.

Bu üç temel yaklaşımın ideolojik yansımaları da vardı. Karanlıkçılar veyâ gerilemecilerin (regresyonistler) ideolojik tesirleri fazlaca olmuş değildir. Herakleitos’a mâl edilen “aynı ırmakta iki defâ yıkanamazsınız” sözünü hep şüpheli bulmuşumdur. Hâlbuki Panta rei, “Her şey akar” sözü ise doğru görünmüştür bana. Karanlıkçıların ve gerilemecilerin tepkileri bir istikâmette akan bir nehrin tersine çevrilmesini istemek gibi bir şeydi. Onlarınki sâdece tepkisel kaldı. (Bunun en ince numûnesi olan Gandhi hareketi bile tekmil dünyânın derin hürmetini kazanmakla berâber akâmete uğramaktan kurtulamadı).

Gerek muhafazakârlar gerek devrimciler
ilerleme
,
gelişme
, en mühimi de
târihin iyileştirileceği
gibi hususlarda ittifak ederler. Tartışmalar daha çok izlenecek yollar ve tarzlar arasındadır. Sanayileşilecektir de, bu sosyalist bir sanayileşme mi olmalıdır; değilse ferdî mülkiyetçi veyâ karma bir model üzerinden mi olmalıdır? Kavgalar burada odaklanıyor; buradan yayılıyordu. Bilim dinden mutlak surette ayrılmalı ve onun yerini almalıdır diyen devrimcilere karşı muhafazakârlar teoloji ile felsefeyi melezleyen bir model ile karşı koyuyorlardı. Teknoloji husûsunda ise en küçük bir fikir ayrılıkları yoktu.
İdeoloijik kavgaların âteşin dünyâsında derin ittifaklar ihmâl edildi. Sovyetler Birliği’nin
sosyalist bir sanayileşme programı ile aslında kapitalizmin gereğini bihakkın yerine getirdiği
çok sonraları anlaşıldı. (Hoş bunun müsebbibi bizzât Marx’tır. Marx, kapitalizmin en ihâtâlı olarak anlaşılmasını sağladı. Ama biraz katıksız bir Aydınlanmacı olan Engels’in tesirine girerek, biraz da Proudhon gibi sanayi medeniyetinin insânî mâliyetler açısından daha derinlikli eleştirisini yapabilen diğer sosyalistlerden koparak kapitalist sanayileşme ile sosyalist sanayileşme arasındaki süreklilikler husûsunda körleşti). Aslında Hür (!) Batı ile Demirperde arasında uzun boylu bir fark yoktu. Her ikisi de temelde sanayi medeniyetinin normlarından râzıydılar. Merkezîleşme ortak paydalarıydı.
Ekonomik
kürede
sermâyenin temerküzü
, ağırdan hafifine doğru sanayi komplekslerinin doğuşu,
toplumsal
düzlemde
ulusun
demografik bir gövde (body) olarak büyük kentlere yığılması,
idârî
boyutta ise standart
modern devletin
bürokratik cihazlarıyla taşraların başkente bağlanması kapitalist aklın gerekleriydi aslında.
Sanâyileşmek herşeyin merkezîleşmesi
mânâsına geliyordu. Reel sosyalizm bunun en ileri ölçülerini veriyordu. Farklılıklar derecelerle alâkalıydı. Batı Almanya’da da merkezîleşme yaşanıyordu; lâkîn Doğu Almanya’da olduğu kadar değildi.
Sanayileşme süreçleri
ulusu bir üretim, tüketim ve savaş sâhası
olarak algılıyordu. Buna göre üretimde verimliliğin sağlandığı aşamalarda kâhir ekseriyeti proleterleşmiş olan ulusu
tulum
karakterize ederdi. Lâkin üretim artışı
maksimum kârlılık -minimum mâliyet
duvarına çarpacağı için kitlelerin alım gücü düşecekti. Yâni
üretim- tüketim
dengesizliği
yaşanacaktır. Krizler çıkacak, ekonomiler çöküşe geçecek; bu defâda ulustan
tulumunu çıkarıp üniformasını giymesi
istenecektir.
Disiplinli üretim gücü ve disiplinli ulusal ordular
aynı madalyonun madalyonun iki yüzüdür. Bunu
verimlilik
ve
savaşkanlık
olarak da değerlendirebiliriz.
Sanayi kapitalizmi tüketim açığını kapatmak için
demokratik yeniden bölüşüm
kanalını açtı. Bundan murat edilen ekonomik durumu iyileşen ulusun daha yüksek bir verimlilik kazanacağı varsayımıydı. Tam tersi oldu. Sermâyenin vahşîliği karşısında devletin koruması altına giren
ulus hımbıllaştı
. Ücret artışları ve vergiler üzerinden mâliyetleri artan sermâye bunu kabûl edemezdi. Üretim zaaflarını kapatmak için finansal muslukları sonuna kadar açtılar. Basılan paralar ise üretkenlik kaybı yüzünden gerçek ekonomiye dönmedi. Kolay kazanç sunan sektörler şişmeye başladı. Sanayi kapitalizmi çözülmeye başladı. Bunu telâfi etmek için, aynı
finansal şişmeyi kapitalizmin mâhut çelişkisini oluşturan tüketim açığını kapatmak, diri bir tüketim ekonomisi inşâ etmek
için kullanmaya başladılar. Kolay ulaşılan kredi ağları üzerinden şekillendirilen
tüketim kapitalizmi olarak bildiğimiz esâsen (sınâî) kapitalizmin çöküşünden
başkası değildir.

Devâm edeceğim

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...