Belgeler kalp de kırar, öldürür de...

Hayatta ben en çok ''belgeler'' tarafından mandepsiye bastırılmaktan korktum.

''Belge'' dediğiniz bir kâğıttan ibarettir; iyisiyle yalnızca gündem belirlemez, ülkenizi -duruma göre dünyayı da- sarsabilirsiniz. Belgenin kötüsü bile dengeleri değiştirme etkisine sahiptir; öyle olmasaydı kim belge sahtekârlığına soyunurdu ki? Tarih boyunca ''hakiki'' olduğu halde ''sahte'', ''sahte'' olduğu halde ''hakiki'' muamelesi görmüş pek çok belgeyle karşılaşılmıştır.

Kendi hayatımda çok yakınımda patlayan bir ''öldürücü belge'' olayı da yaşadım...

Muammer Yaşar Bostancı tanıdığım en titiz gazetecilerdendi. Çalışmadığı gazete yok gibiydi, ama esas şöhreti TRT Haber Dairesi''ni yönettiği dönemdendi. Tek kanallı televizyonun ülkeye tanıttığı gazetecilerdendi. Uzun boyu ve aklanmış saçlarıyla o dönemin merakla izlenen Amerikan dizisi ''Dallas''tan aramıza çıkıp gelmiş gibiydi.

Hayatının dönüm noktası, çok satılan statüsüne kısa zamanda erişmiş Sabah gazetesinin Ankara Temsilcisi olmasıyla (1991) başladı. Daha önce İzmir''de çıkan Yeni Asır gazetesinin Ege bölgesi sınırları içerisinde kalan sınırlı okur kitelesine hitap ederken, Sabah''a geçmesiyle birlikte bütün Türkiye hitap alanı oluvermişti. Gergindi...

Medyada kendimi en yakın hissettiğim kişilerdendi Muammer Yaşar; her gün değilse bile gün aşırı mutlaka görüşürdük.

Herkesi odasından çıkardıktan sonra “Şuna bir bak müdürüm” diye uzattığı dehşetengiz bir belgeydi. ANAP''ın ilk döneminde kullandığı türden amblemli bir kâğıda, bilgisayar öncesi yaygın kullanılan bir daktiloyla temiz bir biçimde yazılmış mektuptu elimdeki. İngilizce yazılmıştı. Altında Turgut Özal''ın imzası bulunuyordu. Hitap ettiği kişiyse, Ronald Reagan''ın 90 küsur yaşında Ankara''ya gönderdiği ABD Büyükelçisi Robert Straus-Hupe''ydi. Mektup ANAP''ın zaferle çıktığı 1983 seçimleri ardından yazılmıştı ve askerlerin idareyi kendisine vermek istemeyişinden şikâyet etmekteydi.

“Müdürüm, gerçek olabilir mi bu mektup?” sorusuna ne cevap vereceğimi bilemedim. Özal''ın üslubunu yansıttığı söylenemeyecek kadar düzgün bir İngilizceyle yazılmıştı mektup ve bir-iki tape hatası dışında aksayan bir yönü yoktu. İmza da o dönemde her yerde karşımıza çıkan Özal imzasının aynısıydı. “Turgut Bey''in olamayacak kadar İngilizcesi düzgün, yazarının zihin dünyasını yansıtmıyor” uyarılarıma, “Herhalde Güneş Taner kaleme almıştır” cevabını vermişti Muammer Yaşar...

16 Eylül 1991 tarihinde çıkan Sabah''ın manşeti Muammer Yaşar''ın Turgut Bey''e ait olduğunu iddia ettiği mektuba ayrılmıştı. Belgenin kendisine ''güvenilir bir kişi'' tarafından verildiğini söyleyerek kaynağını gizliyordu Sabah yazarı...

Türkiye''nin ayağa kalktığını söylememe bile gerek yok sanıyorum. Turgut Özal iki yıl önce cumhurbaşkanı seçilmişti ve Türkiye 20 Ekim 1991 tarihinde sandık başına gidiyordu.

17 Eylül günü Çankaya''nın basın sözcüsü Kaya Toperi, Emniyet Kriminal Laboratuvarı''nda yapılan incelemede ''sahte'' olduğu tespit edilen mektup yüzünden Sabah gazetesi aleyhine beş milyar liralık dava açıldığını duyurdu. Mektubun muhatabı olan Büyükelçi Straus-Hupe da, aynı gün, kendisine böyle bir mektup gelmediğini açıklamıştı zaten...

Seçimde sandıktan DYP''nin en çok milletvekiliyle çıkmasında ve Süleyman Demirel''in yedinci kez başbakanlık koltuğuna oturmasında mektubun bir etkisi oldu mu, bilinmez.

Benim bildiğim şey şu: Muammer Yaşar Bostancı''nın yorgun ve ameliyatlı kalbi ''Özal''ın mektubu'' diye ünlenen sonradan sahte olduğu anlaşılmış belgenin sebep olduğu gürültüye fazla dayanamadı.

Önce 14 Aralık 1991 tarihli yazısında kendisini ''sahte belge'' ile aldatan kaynağını açıkladı Sabah yazarı. Epeydir kuşkulandığımız gibi, 12 Eylül sonrasında kurulan MDP''nin ilk genel başkanı Org. Turgut Sunalp''ti kaynağı... 21 Şubat 1992 sabahı da, “Muammer Yaşar vefat etti, sebep kalp krizi” haberi ulaştı.

Kısa süre önce gittiğimiz resmi gezide New York sokaklarında ona bir dizüstü bilgisayar almak için az dolanmamıştık. Soğuk bir kış günüydü ve iliklerimize kadar donmuştuk. Yeni bilgisayarını çok fazla kullanmak nasip olmadı.

Masamın üzerine ne zaman ''belge'' düşse, ya da sağdan-soldan elime ''belge'' sıkıştırılsa hep bu olayı ve Muammer Yaşar''ın hayatının son birkaç ayında çektiği sıkıntıları hatırlarım.

Belge vardır, sahtedir ''hakiki'' denir; belge vardır, hakikidir üzerine ''sahte'' damgası yapıştırılır. Sahte muamelesi yapılan hakiki belgeler de, hakiki olduğu halde sahte diye ''kâğıt parçası'' muamelesine tâbi tutulan belgeler de çoğu kez sonuç alır; hem de hakiki olup hakiki muamelesi gören belgelerden daha fazla...

Muammer Yaşar Bostancı rahmet istiyormuş demek ki...