İnsanın sürgününü uzatma daha fazla, üfle sûr"a!

Medeniyetler -insan bedeni üzerinden konuşmak gerekirse- üç ana unsurdan oluşur: "Baş", "omurga" ve "gövde".

"Baş", medeniyetlerin öncü kuşaklarını temsil eder. Öncü kuşaklar, kendileri için değil, adalet ilkesi, hayat ülküsü ve "hakikat ülkesi" için yaşarlar.

"Omurga", "baş"la sembolize ettiğim öncü kuşakların ülkülerinin yerleştiği, kökleştiği, zeminleştiği yer"dir, kök"tür, zemin"dir.

"Omurga", adalet ilke"sini ve hayat ülkü"sünü "hakikat ülkesi"ne taşır; ilke"nin ve ülkü"nün ülke"ye dönüşmesi için çalışır.

Medeniyetlerin üçüncü ana unsuru "gövde"dir. "Gövde", ilke"nin ve ülkü"nün "ülke"sidir.

Özetle: "Baş", Mekke"dir; "omurga" Medine; "gövde" ise medeniyet.

Baş"sız bir omurga, varlığını sürdüremez: Medeniyet çöker.

Omurgasız bir gövde ayakta duramaz: Medeniyet yere düşer.

Gövdesiz bir baş ve omurga ise hayat bulamaz: Medeniyet söner gider…

Tarih, öncü kuşakların eseridir ve öncü kuşakların açtığı çığırla yol alır.

Öncü kuşaklar, tarihin önünde sürüklenmezler; tarihi önlerinde sürüklerler.

O yüzden, çağ açan, çağ aşan kişiler, hep öncü kuşaklar olmuştur.

Öncü kuşakların başını peygamberler çeker. Tarihin şafağı peygamberlerle birlikte atar. Peygamberler, tarihe ruh üfler, tarihin gündönümünü haber verirler: Peygamberler, Rahman"ın rahmet elçileridir insanlığa ve bütün varlığa.

Peygamberler, hakikat tohumunu düşürür toprağa. Toprağa düşen tohum, peygamberlerin insanlığa üflediği ruhla dalbudak salar, çiçek açar, insanlığa aziz ve leziz bir hayat ağacı sunar.

İnsanlık ve bütün varlık, peygamberlerle birlikte güneşe ve aydınlığa kavuşur, karanlığı yırtar ve ışık saçar.

Tarihin akışını değiştiren, insanlık tarihini ve hayatı zenginleştiren, insanlığa ve hayata ruh üfleyen bütün büyük düşünürler, sanatçılar ve şahsiyetler, peygamberlerin getirdiği kaynaktan süt emerler, peygamberlerin sunduğu pınardan su içerler ve peygamberlerin açtığı çığırın izini sürerek hakikat yolculuğunun yapı taşlarını döşerler: Hikmetin oluş/um serüveni.

Hz. İbrahim, insanlığın zihin putlarını yıkmış, insanlığa arı-duru, diriltici, her türlü puttan ve putlaştırma biçimlerinden arındırıcı bir tevhid inancı armağan etmiş, insanın özgürleşme yolculuğunun yapı taşlarını yeniden döşemiştir.

Hz. Musa, zulmün, zorbalığın ve küstahlığın sembolü Firavunları hem deşifre ederek hem de dize getirerek insanlığın önündeki güç, iktidar ve zorbalık putlarını yere sermiştir.

Hz. İsa, katılaşan kalplere Rahman"ın şefkat ve merhamet elini uzatarak "ölüleri" diriltecek, ölü kalpleri kendine getirecek diriltici bir ruh üflemiştir.

Bütün âlemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Peygamber (sav) ise çölü sonsuza dek vahaya çevirecek, insanlığa her dem taze bir ruh üfleyecek, insanlığı sürgit aydınlatacak, hayata ışık saçacak "muhteşem" bir hakikat sarayı armağan etmiştir.

Peygamberî soluğun tarihten çekildiği bir zaman diliminde yaşıyoruz. O yüzden zulmün, zorbalığın, açgözlülüğün, iktidar hırsının, doymak bilmez arzu ve iştihaların insanlığı son üç asırdır büyük felâketlerin, savaşların, çatışmaların eşiğine sürüklemesini önleyemiyoruz.

Modernlik, önce insanı tanrılaştırdı; Tanrı fikrini yok etti. Sonra da üç asırda insanlığın tanık olduğu en büyük savaşlara, katliamlara, yıkımlara yol açtı. Sömürgecilik tecrübesiyle bütün insanlığı, Batılıların tutsağı yaptı. Sadece insanı değil, tabiatı da sömürdü; gezegenimizi delik deşik etti.

Postmodernlik, "özgürlük" vaadiyle geliyor: Hız ve hazın eşliğinde acıtmadan, ayartarak insanı da, hakikati de, hayatı da yok etme özgürlüğü vaadiyle! Nietzsche"nin "iki yüz yıl içinde insanlığın önündeki en büyük felâket" dediği nihilizm vaadiyle!

İnsanlığın, bütün varlığa ve insanlığa Rahman"ın rahmet kapılarını yeniden açacak peygamberî solukla donanan, kendileri için değil, adalet, hayat ve hakikat ilkeleri için yaşayan öncü kuşaklara ihtiyacı var şiddetle.

Öncü kuşakların ülküleştirdiği adalet, hayat ve hakikat ilkelerini "insanlık ülkesi"ne dönüştürecek "omurga"lara; adalet, hayat ve hakikat ilkelerinden oluşan hakikat medeniyeti "ülke"sinin ete kemiğe büründüğü sarsılmaz, savrulmaz ve sarsıcı "gövde"lere ihtiyacı var insanlığın her zamankinden daha fazla ve daha aciliyetle.

Ey hakikat yolunun "baş"ı, "omurga"sı ve "gövde"si!

Daha fazla uzatma insanlığın adalet, hayat ve hakikat sürgününü öyleyse!

Peygamberî solukla kuşan ve insanlığa yeniden peygamberî soluğun diriltici sûrunu üfle!