Üçüncü Dünya Savaşı"nın tam ortasındayız...

Yazının sonunda söyleyeceğim şeyi, yazının başında söyleyeyim: Üçüncü dünya savaşının tam ortasındayız. Ama içinde yaşadığımız ayartıcı, kafa karıştırıcı postmodern süreç, nasıl sinsi, örtük ama tehlikeli bir savaşın tam ortasında olduğumuzu görmemizi zorlaştırıyor.

Küresel sistem, 1989"dan itibaren, seküler-kapitalist sisteme direnen tek kaynağı (İslâm"ı, İslâm"ın seküler-kapitalizme direnen hakikatini ve ruhunu) içeriden ve dışarıdan saldırılarla kurutmaya ve bitirmeye çalışıyor.

Japonya, seküler-kapitalizme direnemedi ve yutuldu. Şu an Çin ile Hindistan, seküler-kapitalizme direnemeyeceğini gösteriyor ve yutuluyor.

Aynı şey, Rusya için de geçerli. "Rus ruhu" denen yaratıcı atılım ruhu, önce sosyalist devrimle, sonra da, 1989"dan itibaren liberal-kapitalist soysuzlaşmayla devrildi ve bitirildi.

Dünyanın en zengin tabiî kaynaklarına sahip kıtası, Afrika, can çekişiyor. Latin Amerika, hızla Hıristiyanlaştırılarak kadim medeniyet kökleri kazınıyor, ruhu bir daha dirilemeyecek şekilde yok ediliyor.

İslâm dünyası, küresel sitemin modern saldırılarına iyi-kötü direndi; ama postmodern saldırıları karşısında nasıl bir tavır takınacağını belirleyebilmiş değil henüz.

Osmanlı, üzerine üç asır boyunca "çullanan" kapitalist Avrupa"nın saldırıları karşısında dayanamadı ve BİLFİİL çöktü, çökertildi; ama sadece müslümanların değil, bütün insanlığın BİLKUVVE umut ve ufuk kaynağı olmayı sürdürüyor.

Küresel sistemin, özelde Türkiye"yi, genelde İslâm dünyasını, "yeni-Osmanlıcılık" tehdidiyle korkutması, "sakın ola ki, Osmanlı ruhunu ve misyonunu diriltmeye, yenilemeye, yeniden insanlığın umudu ve ufku katına yükseltmeye kalkışmayasınız!" diyerek tehdit etmesi, boşuna değil.

Zira Osmanlı medeniyet tecrübesi, bütün zaaflarına rağmen, henüz aşılamamış ve ne yazık ki, başta bu ülkenin çocukları olmak üzere, İslâm dünyasında da bihakkın anlaşılamamış, farklılıklara hayat hakkı tanıyan, farklı kültürleri zenginlik olarak gören ve yaşatan, insanlığın belli başlı bütün medeniyet tecrübelerinin üzerine oturan, İslâm medeniyet tecrübelerinin hepsinden yararlanmasını bilen bir insanlık ufkunun adı ve adresidir.

Şu yakıcı gerçeği zihnimize iyi kazımamız gerekiyor: Osmanlı medeniyet tecrübesi, İslâm medeniyetinin 13. ve 14. yüzyıllarda yaşadığı, Batı"dan Haçlı sürülerinin, Doğu"dan Moğol sürülerinin yol açtığı birinci büyük medeniyet buhranını aşan tecrübenin adıdır.

Osmanlı medeniyet tecrübesi, birinci medeniyet buhranını, üç sarsılmaz sütun dikerek aşmayı başarmıştı: Akidede, fikirde ve siyasette İslâm dünyasını ilk defa ehl-i sünnet omurga etrafında toparlamıştı.

İkinci olarak, Avrupalıların bütün dünyayı sömürgeleştirdikleri bir zaman diliminde, Osmanlı medeniyet tecrbesi, bütün farklı kültürlerin, dinlerin, etnisitelerin birbirleriyle boğuşmadan aksine birbirlerini varoluşa kışkırtarak, birbirlerinden beslenerek nasıl bir insanlık kardeşliği, selam ve sulh dünyası kurulabileceğinin paradigmatik ve henüz aşılamamış en sofistike modelini ortaya koymuştu.

Özelde Türkiye"nin, genelde İslâm dünyasının "yeni-Osmanlıcılık" tehdidiyle korkutulmasının temel nedeni, Osmanlı"nın ortaya koyduğu bu evrensel medeniyet tecrübesinin BİLFİİL çökertilmesine rağmen, BİLKUVVE bütün diriliğiyle varlığını, bütün İslâm dünyasını yeniden hayata döndürecek canlılığını alttan alta gösterebiliyor olmasında gizli.

O yüzden küresel sistem, 1989"da Soğuk Savaşı bitirme ve dönemin NATO Genel Sekreteri"nden, küresel sistemin başaktörleri Ronald Reagan"a ve Margaret Thatcher"a kadar İslâm"ı "küresel sistemin önündeki en büyük tehdit" olarak konumlandırma ihtiyacı hissetti.

İşte bu, üçüncü dünya savaşının ayartıcı postmodern yöntemlerle ilan edilmesiydi. Üçüncü dünya savaşının adı, "terörizmle savaş" olarak konuldu. Amaç, küresel seküler-kapitalist sisteme direnme ve yeni bir medeniyet yolculuğuna soyunma imkânlarının daha baştan bitirilmesi çabasıydı.

Küresel sistem, son Boston hâdisesinde de, 1989"dan itibaren kışkırtılan başka benzer hâdiselerde de, İslâm"la postmodern savaşı sürekli olarak şöyle formüle etti: "Biz İslâm"la değil, İslâmcılarla savaşıyoruz."

İşte "zurnanın zırt dediği yer" burası: Sistem, İslâmcıları tasfiye ederek, İslâm"ı ehlileştirmek, direnç noktalarını kırmak, böylelikle Müslüman kitlelerin İslâmî duyarlıklarını aşındırarak tüketim toplumunun "pornografik" hazlarının kölesi kılmak, hem İslâm"ı, hem Müslümanları "bitirmek" ve sonuçta, küresel seküler-kapitalist sisteme entegre ederek İslâm"ın yeniden tarih sahnesine çıkmasını, daha güçlü, daha köklü, daha evrensel bir medeniyet yürüyüşüne soyunmasını önlemek için savaşıyor.

İslâmcıların tasfiyesi, İslâm"ın tasfiyesi demektir. İslâmcıların tasfiyesi, İslâm"ın, tıpkı Japonya, Çin, Hindistan ve Rusya gibi yutulmasıyla sonuçlanacaktır.